Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Η ΞΥΠΟΛΗΤΗ ΧΟΡΩΔΙΑ



Οι Κυπριανάδες είναι ένα μικρό χωριό  δίπλα στο δικό μας  που , για κάποιο ανεξήγητο λόγο όλοι οι κάτοικοι του χωριού είναι  γιατροί  η δικηγόροι.

Ο χειρότερος είναι φυσικοθεραπευτής.

 Η πλατειούλα του χωριού  με τους πάγκους σου δίνει την αίσθηση αίθουσας αναμονής  εξωτερικών ιατρείων.

Σε αυτό, λοιπόν το χωριό ζει μοναχός του τα τελευταία χρόνια ο μοναδικός βιολιστής του χωριού.
Από τότε που πέθανε η γυναίκα του οχυρώθηκε στο σπίτι  του σαν τον Σαμουήλ στο Κούγκι , περικυκλωμένος από αδίστακτους επιστήμονες .

Αντιθέτως στο χωριό μας ο καλύτερος (και μοναδικός) μαθητής  τελείωσε την έκτη δημοτικού με πεντέμιση,   με «διαγωγή κοσμία» και η τελετή αποφοίτησης του ήταν ισάξια του πανηγυριού του  «Θωμά».

 Δεν χρειάζεται , φαντάζομαι , να υπογραμμίσω ότι ο δάσκαλος ήταν Κυπριαναδίτης.

Το χωριό μας για κάποιο επίσης ανεξήγητο λόγο  βγάζει μόνο  μουσικούς. Όλοι  μικροί μεγάλοι τραγουδάνε  η ασχολούνται με την μουσική.

Επειδή όμως η ενασχόληση με την μουσική δεν είναι προσοδοφόρο επάγγελμα ,  θεωρούμεθα συλλήβδην ανεπρόκοποι , γλεντζέδες  και τεμπέληδες.

Αν επικρατήσουν πλήρως οι  νέες αξίες της εποχής μας  τότε , ίσως , δεν είναι μακριά η μέρα που , με εντολή του Μιχαλολιάκου θα οδηγηθούν στα κρεματόρια οι βιολιστές.

Από αίσθημα αλληλεγγύης ,λοιπόν,  προς τον πολιορκημένο συνάδελφο , ο δάσκαλος της χορωδίας μας , Ο Αλέκος ο Μέγας , μας έβαλε την ιδέα να πάμε ένα  σαββατόβραδο να του κάνουμε καντάδα το αγαπημένο του τραγούδι.

Μας έπεισε , δε, να πάμε με τα πόδια στο διπλανό χωριό και ξυπόλητοι.

Ο ίδιος είναι συνέχεια ξυπόλητος γιατί πιστεύει ότι η άμεση επαφή με την μητέρα Γή  αποφορτίζει τον οργανισμό από την συσσωρευμένη ενέργεια , πράγμα απολύτως απαραίτητο για μουσικούς του δικού μας επιπέδου.

Έτσι κινήσαμε μετά τις δύο τα μεσάνυχτα ξυπόλητοι μέσα στα σκοτάδια.

Κουτσά στραβά φτάσαμε, κάναμε την καντάδα μας , συγκινήθηκε  και βιολιστής , μας κέρασε , του κάναμε και παρέα λίγη ώρα, αναπτερώθηκε και το ηθικό του και ξεκινήσαμε να γυρίσουμε πίσω , τρείς ώρες πριν να φέξει.

Το να πάς στους Κυπριανάδες ξυπόλητος  μια κουβέντα είναι.

Το γυρίσεις τον ανήφορο όμως είναι περισσότερες από μία κουβέντες .

Ο Αλέκος το διασκέδαζε διότι  οι πατούσες του είναι σα σόλες.

Η  χορωδία όμως αποδεκατίστηκε μέχρι να φτάσουμε επάνω . Ο ένας ήταν εδώ και ο άλλος ερχόταν εκατό μέτρα πιο πίσω  κουτσαίνοντας.

 Άκουγες μέσα στα σκοτάδια , από την παρακάτω στροφή  του δρόμου , χριστοπαναγίες ενάντια στον Αλέκο και τις θεωρίες του.

Φτάσαμε στο χωριό σαν εξαντλημένοι μαραθωνοδρόμοι κατά τις τέσσερις το πρωί  ένας -ένας.

Είπαμε να κάνουμε και τελετή απονομής μεταλλίων στο Φόρο  αλλά δεν είχε κανένας κουράγιο να περιμένει .

3 σχόλια:

Κατερίνα είπε...

Μου λείπει που μου λείπει το νησί, διαβάζω και τις κορφιάτικες ιστορίες σου και γίνεται ακόμα χειρότερο. Ευχαριστώ για τα σύντομα ταξίδια στσου Κορφούς.

IL TROVATORE είπε...

Χαιρετώ Κατερίνα

κωστας είπε...

Ευχαριστουμε για τα σχόλια σου καταγωγή κυπριαναδες όχι όμως γιατρός