Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

ΟΙ ΕΣΤΡΑΝΔΙΩΤΑ ΤΟΥ ΚΡΟΚΟΝΔΙΛΟ ΚΛΑΔΑ



Ο Κροκόνδιλο Κλαδάς . ο Δημήτριος Βοζίκης και ο Μερκούριος Μπούας ήταν οι πρίγκιπες του Βυζαντίου που αμύνθηκαν  της Πελοποννήσου  στην κάθοδο των Οθωμανών  κοντά στο 1500.
Οι Οικογένειες  Κλαδά , Μπούα και Βοζίκη  είχαν στην ιδιοκτησία τους το μεγαλύτερο μέρος της Πελοπονήσου.
Οι  δουλοπάροικοι που είχαν στην δούλεψη τους ήταν πολλές δεκάδες χιλιάδες .
Οι πρόγονοι τους είχαν παροτρυνθεί να μετοικήσουν από την περιοχή της σημερινής Αλβανίας  στην Πελοπόννησο γύρω στο 1100 από τους τότε   Αυτοκράτορες  του Βυζαντίου.
Πριν αποφασίσουν να πολεμήσουν αμυνόμενοι της γης τους προσπάθησαν να συμβιβαστούν με τους Οθωμανούς και να υπάρξει ένα καθεστώς σχετικής αυτονομίας.
Δεν τα κατάφεραν και έβαλαν τους δουλοπάροικους να γίνουν πολεμιστές.
Τους ονόμασαν Εστρανδιώτα.
Χρηματοδοτήθηκαν και υποστηρίχτηκαν από τους Ενετούς που είχαν και αυτοί συμφέροντα.
Έχασαν τον πόλεμο μετά από δεκατρία χρόνια και μεταφέρθηκαν με γαλέρες στα  Επτάνησα.
Στην Κέρκυρα τους έβαλαν να μείνουν σε άθλια καταλύματα στην Στρατιά (εκ του  Εστρανδιώτα, το όνομα) που ονομαζόταν επίσης  και Αναπλιώτικα.
Έφεραν μαζί και τις πολεμικές σημαίες του Βυζαντίου υπό τις οποίες πολέμησαν  και  οι οποίες ήταν κόκκινες με έναν μαύρο δικέφαλο αετό στη μέση.
Μιλούσαν μια ακατανόητη γλώσσα η οποία  ήταν μόνον προφορική.
Ήταν πιστοί στους αφέντες και οι Ενετοί  ίδρυσαν με αυτούς ένα σώμα πολιτοφυλακής (Κάτι σαν τα ΜΑΤ).
Ο Ντόπιος πληθυσμός βρισκόταν σε συνεχείς ταξικές αντιπαραθέσεις με την αριστοκρατία.
Οι  Εστρανδιώτα  δεν κατάφεραν να γίνουν κομμάτι του λαού . Ζούσαν απομονωμένοι και μισητοί. Θεωρούταν άξεστοι αγροίκοι  και δολοφόνοι.
Πολύ αργότερα  (Το 1792)  , οι απόγονοί τους ήταν αυτοί που εναντιώθηκαν στους Γάλους Δημοκρατικούς  και υποδέχτηκα με ζητωκραυγές τον  Ναύαρχο Ουζάκωφ.
Ο Φασισμός αγαπητέ αναγνώστη δεν είναι ένα περίεργο φαινόμενο του Νεωτερισμού.
Υπήρχε πάντα με άλλα ονόματα.
Είναι  ο θυμός και το μίσος των δούλων , των άνανδρων  και των υποταγμένων ενάντια  σε όποιον επαναστατεί , μορφώνεται και ζητάει την ελευθερία του.
Κατά βάθος μισούν  τον εαυτό τους.
Τους  χρησιμοποιούσαν πάντα οι  Αρχόντοι για να κάνουν τη δουλειά τους .

1 σχόλιο:

akrat είπε...

καλημέρα...

νταξ δεν είναι φασισμός... δηλαδή οι ζουλού είναι φασίστες???

είναι απολιθώματα που για να επιβιώσουν πάνε με τους ισχυρούς....