Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Κουφάλες τραπεζίτες.

Γνώρισα τον Κώστα Πανάρετο ένα βράδυ σε ένα φιλικό σπίτι.

Μου συστήθηκε ως αγγειοπλάστης  καλλιτέχνης με βραβευμένο παρελθόν.

Είχαν πάρει μαζί με την Γυναίκα του την Κλειώ  ένα πανευρωπαϊκό βραβείο κεραμοποιίας πριν από λίγα χρόνια.

Εκείνες τις μέρες είχαν έρθει από την Αθήνα για μόνιμη εγκατάσταση στο νησί.
Κοιτούσα το ζεύγος προσπαθώντας να καταλάβω με ποιους είχα να κάνω εκείνο το βράδυ.

Από τα λεγόμενα τους φαινόταν  να είναι ένα ζευγάρι   «κουλτουριάρηδων»  που  ξέβρασε η θάλασσα.

Το παρουσιαστικό τους , όμως, με μπέρδευε.

Ο  Κώστας  είχε εμφάνιση ανθρώπου της λαχαναγοράς.

Μάγκικη προφορά, μουστάκι ρεμπέτικο, κουστουμάκι κλασικό.

 Ο Πατέρας του ήταν Κερκυραίος και η μάνα του Μικρασιάτισα.

Η Κλειώ  ξανθιά και όμορφη , ομιλητική και ανοιχτόκαρδη  με  περίεργη προφορά.  Ελβετίδα με αρχαιοελληνικό όνομα και μεσογειακό ταμπεραμέντο.

Τους άκουγα να μου μιλούν για την ζωή τους και μου ερχόταν στο μυαλό  οι ιστορίες που έχω ακούσει για την άφιξη των Μικρασιατών  στην Κέρκυρα το ΄23.

Δεν έφτανε  ο διωγμός τους από  τις παρακρατικές τσέτες στην Τουρκία. Δεν έφτανε ο διωγμός τους από του ελληναράδες φασίστες παρακρατικούς εκείνης της εποχής στον Πειραιά.
Δεν έφτανε που τους έθεσε υπό διωγμό το Εργατικό  Κέντρο Αθήνας  για  «να μην επιτρέπηται εις τους πρόσφυγας να εργάζωνται εις τας εργασίας εντοπίων εργατών...», μόλις έφτασαν στην Κέρκυρα τους βομβάρδισαν μέσα στο φρούριο και οι φασίστες του Μουσολίνι.

Εκεί, λοιπόν,  που κυλούσε η βραδιά με αφηγήσεις με κρασί και με μεζέδες  φεύγει ξαφνικά ο Κώστας και επιστρέφει με ένα αυτοσχέδιο τρίχορδο μπουζούκι.

Παρόλο που δεν είναι του μουσικού μου ύφους αναγκάστηκα λόγω της περιστάσεως να  ακομπανιάρω με μια κιθάρα που βρέθηκε εκεί κοντά αφού προηγουμένως με διαβεβαίωσε ο Κώστας ότι τα τραγούδια «είναι μεν μινόρε αλλά αυτός τα παίζει…. σαν ματζόρε».

Ακολούθησε μια βραδιά που δεν ήθελε  κανείς  να τελειώσει.

Έτσι ανακαλύψαμε τον άλλο μισό Κώστα , τον  Μικρασιάτη,  και ακούσαμε τα τραγούδια του να μιλούν με ύφος μιας άλλης εποχής,  για το σήμερα.

«Κοφτήρες και κυνόδοντες
Κοντά και οι φρονιμίτες
Όλοι μαζί μασάγανε,
Μασάγαν και δαγκάνανε
Κουφάλες τραπεζίτες».

Αυτόν τον καιρό  η Κλειώ και ο  Κώστας ετοιμάζουν ένα σπουδαίο  έργο τους .

Πρόκειται για ένα αρχαίο καράβι των Φαιάκων που όσοι έχετε υπομονή μας θα το   δείτε τοποθετημένο στην είσοδο του λιμανιού μας.




1 σχόλιο:

Μαρίτσα είπε...

Ε, ναι!Έπρεπε να γράψεις κάτι!Ωραία!