Μια ψηλή παπαρούνα

Όταν την γνώρισα ήταν μια ψηλή αγέρωχη και πανέμορφη παπαρούνα.

Πέρασαν χρόνια και χαθήκαμε. Δουλειές , παιδιά, οικογένειες , αγωνίες.

Την ξανάδα τις προάλλες κάτω από τα βόλτα.

Πανέμορφη κι ας πέρασαν τα χρόνια.

Το βλέμμα της όμως αλλιώτικο, μελαγχολικό και θλιμμένο.

Με πλησίασε και πήγε να με αγκαλιάσει.

«Μην πλησιάζεις άλλο..» της λέω σοβαρά.

Συγκρατήθηκε αμήχανα.

«..ανάμεσα μας…» συνεχίζω βλοσυρός «…έχει χέσει ένας σκύλος ..ακόμα ένα βήμα και θα τα πατήσεις».

Κοίταξε κάτω και γέλασε.

«Όπου κοιτάξεις σκατά» λέει γελώντας.

«Όχι παντού» απαντώ.

Της άρεσε η αισιοδοξία μου.

Μου μίλησε για την ζωή της.

Τίποτα δε πάει καλά.

Συνήθως στεναχωριέμαι με τα βάσανα των άλλων. Τελευταία είμαι πιο ψύχραιμος.

Ίσως πρέπει να ανησυχώ; Η έτσι είναι καλύτερα για να αντέξει κανείς;.

Με ρώτησε «πως τα πάω».

Συνήθως απαντάω με ένα κακομοίρικο «καλά». Αυτό επιτάσσει η χριστιανική ταπεινότητα .

Αυτή τη φορά προτίμησα να  είμαι πιο (συγκρατημένα) ειλικρινής.

Δεν με ενδιαφέρει να προκαλέσω αλλά και δεν σκοπεύω να κρύβομαι για πάντα πίσω από ένα μισοκακόμοιρο «καλά» ως ένδειξη αλληλεγγύης.

Ναι. Το ξέρω. Οι «ψηλές παπαρούνες» κινδυνεύουν περισσότερο.

Όταν έρθει το θέρος τα δρεπάνια κόβουν τα ψηλότερα στάχυα και τις ψηλότερες παπαρούνες.

Πάντα έτσι συνέβαινε από τότε που ανακαλύφθηκαν τα δρεπάνια.

Μπορεί κάποια μέρα να καταργηθούν τα δρεπάνια και να (ξανά) ανακαλύψουμε την ομορφιά και την αξία του καθενός . Τότε ίσως οι θερισμοί να ανήκουν πλέον στο προϊστορικό μας παρελθόν.

Θα μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία ότι κάποτε ο Θρασύβουλος πρότεινε στον Περίανδρο «για την καλή και ασφαλή διακυβέρνηση του τόπου» να κόψει τους ψηλότερους καρπούς από τα στάχυα.

Θα μαθαίνουν ότι ο Λούκιος Ταρκίνος έκανε το ίδιο αποκεφαλίζοντας τις ψηλότερες παπαρούνες.

Θα μαθαίνουν τα παιδιά για το «σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας»  και θα απορούν: «Μα συνέβαιναν τέτοια πράματα τότε. Δεν ήταν αυτονόητο ότι όλοι πρέπει να είναι ελεύθεροι  να αναπτύσσονται απεριόριστα;»

Τέτοιες απορίες (ελπίζω) θα έχουν οι μαθητές του μέλλοντος.

Με τούτα και με κείνα στο μυαλό μου πηγαίνω προς την πλατεία.

Αρχίζουν οι προετοιμασίες για την «αυριανή μεγαλειώδη παρέλαση του καρναβαλιού»

Τα παλιά χρόνια , κάπου μετά το πόλεμο (τον προηγούμενο), η παρέλαση των καρναβαλιστών κατέληγε στην πλατεία για το καθιερωμένο κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου.

Τα παιδιά χόρευαν γύρω από τον καρνάβαλο και η μουσική έπαιζε ασταμάτητα ένα αθώο παιδικό και χαρούμενο Ιταλικό τραγούδι που μιλούσε για τον έρωτα μιας μικρής πάπιας και μιας παπαρούνας.

Η Μικρή πάπια κοίταζε με θαυμασμό την ψηλή παπαρούνα που έλαμπε στον ήλιο.

Ο Πατέρας προσπαθούσε ματαίως να αποτρέψει την μικρή πάπια από αυτόν τον ανόητο και επικίνδυνο έρωτα.

«Το ξέρεις που οι παπαρούνες είναι ψηλές

Και εσύ γεννήθηκες πάπια τι να κάνουμε;»

Lo sai che I papaveri son alti alti alti

E tu sei piccolina e tu sei piccolina

Lo sai che I papaveri son alti alti alti

Sei nata paperina che cosa ci vuol far

https://www.youtube.com/watch?v=yyre81yYplc

Η σκουριασμένη μερσεντές

Η Λισάβετ μένει στον τέταρτο όροφο.

Απέναντί της μένει η παιδική της φίλη η Νικολέτα.

Τις δυό παλιές ξύλινες πόρτες τις χωρίζει ένας στενός διάδρομος.

Υπολογίζω ότι ζουν ογδόντα χρόνια μαζί.

Αν θέλει κάτι η μία χτυπάει την πόρτα της άλλης χωρίς, σχεδόν, να βγει από το σπίτι.

Έπαιζαν μαζί στο ίδιο καντούνι του Καμπιέλου από μικρά παιδιά «Κρουβιτζιάνα» .

Έχουν και οι δύο στο σαλονάκι τους από μια ολόιδια φωτογραφία και με ίδιο κουάδρο από την «αλησμόνητη εκδρομή στο Ύψο»  όταν πήγαιναν στο γυμνάσιο.

Η Λισάβετ φοβάται πολύ.

Θέλει να βάλει σιδεριές στα παράθυρα και κυρίως στο παράθυρο που βλέπει στην κανιζέλα.

Θέλει και δύο καδινάτσους στην ξύλινη εξώπορτα.

Με φώναξε και πήγα να αναλάβω να περιορίσω όσο μπορώ τους φόβους .

«Τι τα θέλεις όλα αυτά τα σίδερα ορή κοπέλα;» Φωνάζει η Νικολέτα από το ανοιχτό παράθυρο;

«Δεν τάμαθες  που βιάσανε μια γριά ογδοήντα χρονώ στ΄Αλεύκι κάτι αρβανοί;»

«Και που το άκουσες εσύ αυτό;»

«Τόπε ο Μάμαλος στην Τελεόραση»

«Δεν ξέρω τι μου λές,  αλλά εγώ αμα είχα τριάντα χρόνια να δώ άντρα θα τα άφηνα όλα λιμπρέτο»

Πέταξε το δηλητήριο της η Νικολέτα αλλά η Λισάβω το άφηκε να πέσει κάτω.

Μοναχές τους έχουνε μείνει. Δεν είναι ώρες τώρα για τσακωμούς.

Η Λισάβω δεν εδούλεψε ποτές . ο Άντρας της ήτανε «αστενόμος» . Έχει και φωτογραφίες του ανάμεσα από αμέτρητα καντήλια και μικρές εικονίτσες αγίων που σε κάνουν να αναρωτιέσαι «Υπάρχουν τόσοι πολλοί άγιοι;»

Έχει ταχτοποιημένα στη σειρά και τα φάρμακα στο κομοδίνο . «Αυτά είναι για το Ζάχαρο».

Η Λισάβω σταυροκοπιέται με το παραμικρό και ξέρει απέξω και ανακατωτά όλα τα φάρμακα που έχει ανακαλύψει η επιστήμη.

Το σπίτι της είναι κάτι ανάμεσα στο φαρμακείο του Πολέντα και στην Παναγία την Αντιβουνιώτησα.

Ο Γιός της είναι «επιχειρηματίας».

Για την κόρη της δεν μου είπε τίποτα.

 Κατεβαίνει να πάει στο Μαρκαντικό . Ένα μικρό μπακάλικο του Καμπιέλου που τα έχει όλα. Από οδοντογλυφίδες και «Δεπόν» μέχρι μπουκάλες υγραερίου και ποντικοφάρμακα.

Μέχρι να κατέβει, να ψωνίσει και να ανέβει βρίσκει την ευκαιρία η Νικολέτα (που είχε στήσει αυτί) να αποκαταστήσει την Ιστορία.

Ο Άντρας τσι Λισάβως δεν ήταν «αστενόμος» αλλά απλός «χωροφύλακας τσι Σινιές».

Επάνω στη σκεπή δεν έχει ποντικούς αλλά η Λισάβω έχει γιομήσει το τόπο με δηλητήρια.

Ο Γιός της δεν είναι «επιχειρηματίας» αλλά ένα ρεμάλι που κοντεύουνε να τονε  κλείσουνε στο ψυχιατρείο.

Η Κόρη της ζει στην Αθήνα χωρισμένη με δύο κεφάλια παιδιά.

Δεν έχει ζάχαρο αλλά παίρνει φάρμακα γιατί είχε ο άντρας της και «φοβάται μην αποχτήσει και αυτή».

Μετά από καμιά ώρα ανέβηκε τα σκαλιά  η Λισάβω ασθμαίνοντας.

Μαζί της ανέβαινε και ο «Επιχειρηματίας». Τον έφερε να δει αν έγινε σωστή δουλειά με τις σιδεριές.

Έριξε μια αδιάφορη ματιά . «Εντάξει είναι ρε μάνα, φτιάξε μου ένα καφέ».

Έτσι, πάνω στον καφέ,  έμαθα άθελα μου και την ιστορία του «επιχειρηματία».

Είχε ένα εστιατόριο στη Δασιά τον καιρό εκείνο που οι Άγγλοι, χορεύανε συρτάκι , πίνανε ούζο με λεμονάδα και πληρώνανε με λίρες.

Παντρεύτηκε μια αγγλίδα και κάνανε ένα γιό.

Η Αγγλίδα τόνε παράτησε, πήρε το γιό και γύρισε πίσω.

Πήγε στην Αγγλία να δεί το γιό του αλλά τσακώθηκε μεθυσμένος σε μια πάμπ και τονε σπάσανε στο ξύλο.

Γύρισε πίσω και τονε βρήκε η κρίση μεσοστρατίς.

Νοικιάζει γκαρσονιέρα τσου Καπουτσίνους και καταθέτει πινακίδες από την Μερσεντές.

Κάποιο πρεζόνι του σπάει το παράθυρο της Μερσεντές και τώρα πάνω στα δερμάτινα καθίσματα κοιμάται ένας κοκκινωπός γάτος ονόματι «Νιοράντες» με την αμορόζα του.

Ο «Επιχειρηματίας» πιστεύει ακράδαντα ότι «μας ψεκάζουν» διότι «τι είναι αυτές οι άσπρες γραμμές που βγάζουν τα αεροπλάνα από πίσω;»

Ο «Επιχειρηματίας» πιστεύει ότι «εμείς οι Έλληνες» είμαστε μια ξεχωριστή και προικισμένη φυλή και η ανθρωπότητα μας χρωστάει τον πολιτισμό της.

Ο Επιχειρηματίας πιστεύει ότι είμαστε θύματα μιας συνωμοσίας Εβραίων που θέλουν να ξεκάνουν «εμάς που φέραμε τον πολιτισμό».

Ο «Επιχειρηματίας» «δεν είναι φασίστας» αλλά όλες οι φυλές του κόσμου είναι «μόγγολα» μπροστά μας.

Τέλειωσε ο καφές της σιόρας Λισάβετ.

Τέλειωσαν και τα τσιγάρα.

Πληρώθηκα για την δοκιμασία στην οποία υποβλήθηκα.

Έριξα και το εικόνισμα της Παναγίας της Κασοπίτρας όπως πήγα να βάλω το μπουφάν μου και κατέβηκα τα σκαλιά φορτωμένος εργαλεία. 

Ορατότης μηδέν

Το «σινέ Αλίντα»  ήταν ο τόπος των θαυμάτων των παιδικών μου χρόνων.

Δεν ήταν μόνον τα κινηματογραφικά έργα που είδα εκεί .Ήταν και το σουβλάκι που ακολουθούσε στην έξοδο.

Εκεί είδα έντρομος τον Κούρκουλο να παραληρεί κάθιδρος μπροστά στους ανακριτές « Σταματήστε μωρέ! Όχι άλλο κάρβουνο στα καζάνια!»

Τα «καζάνια»  τα πρόλαβα μόνον στο σινεμά.

Οι Θερμαστές εκείνης της εποχής ρίχνανε κάρβουνο στα καζάνια για τις ατμομηχανές των πλοίων.

Λέγανε  ότι ήταν η σκληρότερη δουλειά των ναυτικών.

Οι συνθήκες , ιδιαίτερα στα ζεστά κλίματα, ήταν αφόρητες.

Λίγοι αντέχανε.

Αυτούς τους θερμαστές δεν τους γνώρισα.

Αργότερα , όταν δούλεψα στα  ναυπηγεία ως ηλεκτροσυγκολλητής  γνώρισα πολλούς από τους «απογόνους» τους .

Τους λέγανε  «θερμαστολαδάδες» η σκέτο «λαδάδες».

Είχανε την ευθύνη για την λίπανση κάθε σημείου της μηχανής του πλοίου.

Γνώριζαν και την παραμικρή βάνα και φρόντιζαν για τα ντελαβάλ και τα ντεπόζιτα του λαδιού.

Δύσκολη δουλειά και απαιτούσε καλή γνώση του μηχανοστασίου. Ένα λάθος η μια παράλειψη ήταν ικανή για να «αρπάξουν» τα κουζινέτα και να γίνει μεγάλη ζημιά.

Είχανε το πλοίο στη ράδα για επισκευές η στις δεξαμενές  και μένανε εκεί πολλές φορές για μήνες.

Με την πρώτη ματιά σου δίνανε την εντύπωση ανθρώπων του υποκόσμου.

Κουρασμένες φάτσες , τατουάζ και μερικοί με μακριά μαλλιά.

Αν τους γνώριζες από κοντά όμως , οι περισσότεροι ήταν καλόκαρδοι και μάλλον αγαθιάρηδες.

Έξω από το ναυπηγείο είχε φτιαχτεί ολόκληρος συνοικισμός από βρωμερά εστιατόρια , μπορντέλα και αετονύχηδες που ψάχναμε για ξέμπαρκα θύματα.

Εκεί αγόρασα από έναν θερμαστολαδά ένα πικάπ Κένγουντ με ενισχυτή και ηχεία σε τιμή απίστευτα χαμηλή.

Μου έδωσε επιπλέον δώρο και ένα καλό ρολόι,  και ένα μάτσο έγχρωμα πορνοπεριοδικά.

Μπορούσαν να πετάξουν τα λεφτά τους με μεγάλη ευκολία.

Το πλοίο τους περίμενε και εκεί δεν είχε νοίκι , φως , νερό, τηλέφωνο.

Όλα ήταν εξασφαλισμένα και τα χρήματα χρειαζόταν μόνον στα λιμάνια.

Αγόραζαν συνήθως άχρηστα πράματα και τα φύλαγαν στην καμπίνα τους . Πολλά τα πουλούσαν στο επόμενο λιμάνι «να αδειάσει ο τόπος».

Έκαναν μπίζνες με αετονύχηδες και χάνανε τα λεφτά τους χωρίς να στεναχωριούνται ιδιαίτερα.

Οι περισσότεροι δεν είχαν σκοπό να ξεμπαρκάρουν ποτέ και δεν κάνανε σοβαρά σχέδια για την ζωή τους μακριά από την θάλασσα.

Πάντα μου άρεσαν περισσότερο από όλους οι μικρασιάτες και οι ναυτικοί.

Πέρασαν τα χρόνια , έχασα την επαφή μου με τον κλάδο και τις εξελίξεις σε αυτόν, ώσπου μια των ημερών είδα ένα ντοκιμαντέρ με «θερμαστολαδάδες» των σημερινών πλοίων.

Έμεινα με ανοιχτό το στόμα.

Ο Τύπος μένει σε μια καμπίνα που μοιάζει με δωμάτιο ακριβού ξενοδοχείου.

Παίρνει πρωινό με τηγανιτά αυγά , μπέικον και πορτοκαλάδα (φυσικό χυμό) και κατεβαίνει στη βάρδια.

Ο χώρος εργασίας είναι μια αίθουσα με μια ημικυκλική κονσόλα όπου υπάρχουν ενδείξεις για κάθε σημείο του μηχανοστασίου και της λίπανσης του.

Πίνει τον καφέ του και παίζει στον υπολογιστή.

Όλα δουλεύουν ρολόι.

Αν συμβεί κάποια σοβαρή βλάβη  (σε μια ηλεκτρομαγνητική βάνα,  ας πούμε)  τότε το κέντρο ελέγχου την κλείνει, ανοίγει ένα από τα μπαϊπάς και τον ειδοποιεί για την βλάβη.

Χωρίς να βιάζεται παίρνει δύο γερμανοπολύγωνα  βγάζει την χαλασμένη βάνα και βάζει μια καινούργια.

Μόλις βάλει το φίς  επάνω,  ο υπολογιστής αναγνωρίζει ότι η βλάβη αποκαταστάθηκε, κλείνει το μπαϊπάς και ανοίγει την κανονική βάνα.

Ο «Θερμαστολαδάς» κάθεται ξανά στην θέση του και βλέπει κάποια ταινία συνεχίζοντας τον καφέ του.

Αυτόν τον θερμαστολαδά δεν τον έχω γνωρίσει καλά  ακόμα.

Εστρανδιώτα

Ο Δημήτριος Μουρίκης ήταν στρατιώτης σε όλη του την ζωή.

Οι πρόγονοί του  ήταν τσοπαναραίοι κοντά στ΄Ανάπλι.

Αυτός από μικρός ήταν στρατιώτης και ως στρατιώτης επέθανε.

Υπερέτησε τον πρίγκιπα Μερκούριο Μπούα μέχρι την τελευταία του πνοή υπό τις διαταγές του στρατηγού Μπαρμπάτη.

Όταν εχάσανε τον πόλεμο στην Πελοπόννησο, μπήκανε στα Ενέτικα καράβια και έτσι ο Δημήτριος Μουρίκης  εβρέθηκε στην Κέρκυρα.

Έφτιαξε μια καλύβα επάνω στη Στρατιά , στα Αναπλιώτικα,  και έζησε για πολλά χρόνια σε αυτόν τον συνοικισμό από καλύβες μαζί με τους «Εστρανδιώτα»  της Πελοποννήσου . Τους τελευταίους υπερασπιστές της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Ήταν καταγόμενοι από το «Άλβανο», καθώς λέγανε εκείνα τα χρόνια την σημερινή κεντρική Αλβανία.

Έγραψε για αυτούς πολλά η Άννα η Κομνηνή στα χρόνια που έζησε φυλακισμένη στο μοναστήρι.

Οι Εστρανδιώτα δεν ήξεραν  τι ήταν τα γράμματα και μιλούσαν μια γλώσσα ακατανόητη για τους κατοίκους της Κέρκυρας.

Οι ευγενείς  αποφάσισαν να τους χρησιμοποιήσουν  ως ένα σώμα κάτι σαν πολιτοφυλακή η σαν αστυνομία.

Έτσι ο Δημήτριος Μουρίκης  έβγαινε κάθε μέρα στην πιάτσα φορώντας τα κουρέλια που του απέμειναν από τον πόλεμο στην Πελοπόννησο  και κρατώντας το μακρύ του κοντάρι πάνω στο οποίο είχε κρεμασμένα τρία κρανία  Τούρκων που είχε σκοτώσει έξω από τα Άνάπλι.

 Στην κορφή είχε ένα μικρό κόκκινο τριγωνικό σημαιάκι με έναν μαύρο δικέφαλο αετό στην μέση.

Ήταν ο φόβος και ο τρόμος των κατοίκων της πόλης.

Αυτή ήταν η πλέον ήταν η δουλειά του.

Ο Δημήτριος Μουρίκης έμεινε για πάντα ξένος στο νησί.

Ο κόσμος τους φοβόταν και τους μισούσε.

Ξένος έμεινε και ο Μπαρμπάτης.

Ξένος έμεινε και ο πρίγκιπας Μερκούριος Μπούας.

Μπορεί αυτοί να πήραν χτήματα αλλά ποτέ δεν τους δέχτηκαν στα σαλόνια τους οι ευγενείς .

Τους θεωρούσαν άξεστους , αμόρφωτους και ξένους.

Όλοι τους έζησαν στο περιθώριο.

Πλούσιοι και φτωχοί.

Στρατηγοί και στρατιώτες .

Πρίγκιπες και ασήμαντοι.

Ταπεινωμένοι μέχρι να βρουν τους κατώτερους τους.

Ώσπου  επιτέλους τους βρήκαν .

Σε ένα ορεινό χωριό σκαρφαλωμένο στα βράχια πάνω από την θάλασσα ,όπου δεν μπορούσε να πλησιάσει κανείς χωρίς να τονε δούν,  ζούσαν οι τελευταίοι «ειδωλολάτρες».

Είχαν έρθει διωγμένοι πριν από αιώνες από την Λακωνία και ήταν απόγονοι, λέει,  των αρχαίων Σπαρτιατών.

Ύστερα , βέβαια από πέντε αιώνες πολλά είχαν αλλάξεις αλλά αυτό δεν είχε καμιά σημασία.

Έβγαλε λοιπόν ανακοίνωση η αστυνομία των Εστρανδιώτα και απαγόρευε  να μπουν στην πόλη και να πουλήσουν τα πράματα τους οι «ειδωλολάτρες» από τσου Λάκωνες.

Όποιος συλλαμβανόταν θα τον σκοτώνανε επιτόπου.

Σε όλη του την ζωή ο Δημήτριος Μουρίκης ήτανε περήφανος που υπηρετούσε τον αφέντη του.

¨Ητανε περήφανος που πολέμησε τους άπιστους Τούρκους που πιστεύανε σε άλλον προφήτη.

Ήτανε περήφανος που είχε αναλάβει να εξοντώσει τους τελευταίους «ειδωλολάτρες».

Τώρα όμως τα πράματα μπερδεύτηκαν.

Ζούσε μέσα στη λάσπη της Στρατιάς . Σε έναν τόπο που τον φοβόντουσαν ,τον μισούσαν και τον περιφρονούσαν.

Ο Δημήτριος Μουρίκης πέθανε πριν προλάβει να ξεμπερδέψει τα «πράματα» .

Πέρασαν αιώνες  και  προχτές κατέβηκα στην πιάτσα να συναντήσω ένα φίλο να πιούμε κάτι.

Έκανε κρύο αλλά προτιμήσαμε να καθίσουμε έξω. Μέσα είχε πολύ κόσμο και φασαρία.

Έτσι γνώρισα τον Παύλο.

Είναι σερβιτόρος και τα πρωινά βοηθάει τον πατέρα του που είναι υδραυλικός.

«Δεν βγαίνει αλλιώς».

Μένει με τους δικούς του.

Για να κάνει οικογένεια ούτε κουβέντα.

«Μας προδώσανε»

«Υπάρχει σκοτεινό σχέδιο να αφανίσουν την Ελλάδα και εμάς τους Έλληνες».

«Μας μισούν γιατί εμείς φέραμε τον πολιτισμό».

Ο Παύλος Μουρίκης  ζει σαν ξένος σε έναν αφιλόξενο τόπο και δυσκολεύεται να ξεμπερδέψει τα «πράματα».

Η σκάλα

Όταν κατασκευάστηκε για πρώτη φορά ήταν ξύλινη .

Μια ξύλινη σκάλα 24 μέτρων σε μια κεκλιμένη στρογγυλή στοά που οδηγούσε στο τελευταίο επίπεδο του (νέου) φρουρίου και στα ψηλότερα κανόνια του.

Αν το φρούριο καταλαμβανόταν από τους εισβολείς , οι τελευταίοι υπερασπιστές του θα κατέφευγαν εκεί και αφού τραβούσαν την ξύλινη σκάλα επάνω θα αμυνόταν μέχρις εσχάτων.

Μετά από πολλούς αιώνες ελήφθη η απόφαση να ξανακατασκευαστεί  η σκάλα.

Αυτή τη φορά όμως  δεν θα είχε τόσο δραματική χρήση.

Τώρα θα εξυπηρετούσε ανέμελους τουρίστες με κοντά παντελόνια , φωτογραφικές μηχανές και τάμπλετς που θα ανέβαιναν εκεί για να θαυμάσουν την πόλη από ψηλά.

Έτσι ανέλαβα την κατασκευή μιας νέας  σιδερένιας σκάλας.

Το νέο φρούριο τότε δεν ήταν επισκέψιμο και βρισκόταν σε άθλια κατάσταση.

Ακόμα και η μοναδική  στοά που οδηγούσε προς την κορυφή ήταν σχεδόν κλειστή από χώματα και πέτρες.

Ανέλαβε μια νεαρή της αρχαιολογικής υπηρεσίας να με συνοδεύει και να παρακολουθεί κάθε εργασία προκειμένου να μην κάνουμε καμία ζημιά στον χώρο.

Μου εξηγούσε τα πάντα με τον ενθουσιασμό της νεοφώτιστης και  μου έκανε πολύ καλή εντύπωση η αγάπη της για την δουλειά της.

Κυκλοφορούσαμε για ώρες μέσα σε άδειες πέτρινες αίθουσες που τα ταβάνια έσταζαν. 

Σκαρφαλώναμε από σημεία που (τα χρόνια που λειτουργούσε το φρούριο)  υπήρχαν μικρά ξύλινα γεφύρια.

Όλη η τεράστια κατασκευή του φρουρίου ,εκτός των άλλων, είχε μια λογική στην κατασκευή της σύμφωνα με την οποία αν αν ο εχθρός καταλάμβανε οποιοδήποτε τμήμα του να μπορούν οι υπερασπιστές του να υποχωρήσουν στο επόμενο τμήμα αποκόπτοντας  την πρόσβαση στον εχθρό σε αυτό.

Ανακαλύψαμε ένα ένα τα σημάδια από τα στηρίγματα της ανύπαρκτης ,πλέον, ξύλινης σκάλας στις πλευρές της πέτρινης κεκλιμένης στοάς που οδηγούσε στην ταράτσα.

Αισθανόμουν σαν τον Χάρισον Φορντ με την Κάρεν Άλεν  στο «Κυνηγοί της χαμένης κιβωτού».

Η κατασκευή θα γινόταν σε τέσσερα κομμάτια που Θα τα συναρμολογούσαμε στην τελευταία αίθουσα πριν την ταράτσα όπου ο διάδρομός της , ω! του θαύματος,  ήταν εικοσιτέσσερα μέτρα.  Μέχρι και αυτό είχε υπολογίσει ο σχεδιαστής του φρουρίου.

Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο στην κατασκευή όσο το να ανεβούν όλα αυτά τα πράματα εκεί πάνω που (ακόμα και τώρα , ευτυχώς) δεν ανεβαίνει αυτοκίνητο.

Έτσι  προσφέρθηκε ο Ναυτικός σταθμός να διαθέσει μερικούς ναύτες  για να βοηθήσουν και εγώ ως αντάλλαγμα να κάνω ορισμένες υποχωρήσεις στην τελική τιμή.

Φτάσαμε κάθιδροι στην πλατεία που  βρίσκεται λίγο πριν από την κορυφή του φρουρίου  και σταματήσαμε να πάρουμε μιαν ανάσα.

Τώρα έπρεπε να ανεβάσουμε τα κομμάτια της σκάλας με σχοινιά και να τα μπάσουμε από ένα από τα τεράστια παράθυρα που οδηγούσε στον εικοσιτετράμετρο διάδρομο.

Εκεί θα συναρμολογούσαμε τα κομμάτια και εν συνεχεία , πάλι με σχοινιά,  θα την ανεβάζαμε στην θέση της.

Ένας εκ των ναυτών ήταν από ένα ημιορεινό χωριό της Κέρκυρας.

Ήσυχο παιδί και λιγομίλητο.

Του έδωσα τις δυο μεγάλες μαύρες  σακούλες με τα σχοινιά και του είπα να πάει και να βγει στο κεντρικό παράθυρο.

Παιδεύτηκε λίγο να βρει το σωστό παράθυρο κάτω από το οποίο είχαμε τα κομμάτια της σκάλας αλλά τελικά τα κατάφερε.

«Πέτα τα σχοινιάααα!!» του φωνάζω.

Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας.

Μας πέταξε τις σακούλες μαζί με τα σχοινιά.

Για αρκετά λεπτά είχαμε μείνει αποσβολωμένοι.

Ο αξιωματικός , οι ναύτες και οι τρείς βοηθοί μου.

Είναι η στιγμή που αφοπλίζεσαι.

Αν το καλοσκεφτείς δεν έκανε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που του είπα.

Δεν υπήρχε περιθώριο να του κάνει κανείς την παρατήρηση ούτε είχε και νόημα.

Τοποθετούσαμε την σκάλα στην θέση της και είχα μια φοβερή παρόρμηση να την τραβήξω επάνω να και να δώσω την μάχη μου μέχρι τέλους.

Με συγκράτησε η Κάρεν Άλεν.

Πέρασαν τα χρόνια και βρέθηκα προσκεκλημένος σε μια προεκλογική συγκέντρωση στο δημοτικό θέατρο.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο ναύτης του ημιορεινού χωριού με κοιλίτσα , καράφλα και βλέμμα οραματιστή.

«Φτάνει πια! Ο Λαός μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον. Μπορούμε να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα!»

Έμεινα αποσβολωμένος

Σκέφτομαι ότι ήρθε η ώρα να πάρω την Κάρεν Άλεν, να ανέβουμε στην ταράτσα του φρουρίου και να τραβήξουμε την σκάλα επάνω.

Do Not cover

Ο Τότος από μικρός μίλαγε λίγο και σπάνια κοίταγε κάποιον στα μάτια.

Ο Πατέρας του, εκτός του ότι τον έδερνε με το παραμικρό είχε δώσει και το ελεύθερο στον δάσκαλο να τον δέρνει ταχτικά «μπας και γίνει άνθρωπος».

Ήταν η εποχή που ο ξυλοδαρμός ήταν η αγαπημένη καθημερινή  ενασχόληση της κοινωνίας.

Ο Πατέρας έδερνε την Μάνα.

Ο Μάστορας τον βοηθό.

Ο  δάσκαλος τον μαθητή.

Ο λοχαγός τον φαντάρο.

Ο Τότος είχε φάει πολύ ξύλο.

Μένανε σε μια παράγκα λίγο έξω από την Πόλη.

Ο Πατέρας του τον έπαιρνε «στη δουλειά» . Πουλούσανε παυλόσουκα στο Σαρόκο το πρωί και έξω από τους σινεμάδες το βράδυ. Ο Τότος τα καθάριζε με γυμνά χέρια. Είχαν πληγιάσει από τα αγκάθια.

Πέρασαν τα χρόνια και με τις δουλειές του ποδαριού ο Πατέρας του Τότου απέκτησε μια μικρή αλλά υπολογίσιμη περιουσία.

Όπως συμβαίνει συνήθως ήρθε η ώρα ο αφέντης ιδιοκτήτης να «μοιράσει».

Έδωσε λοιπόν τα καλύτερα κομμάτια από τις ελιές που είχε αποκτήσει σε όσους εκ των τέκνων τον γλύφανε.

Του Τότου του άφησε έναν καλαμιώνα στην άκρη στη θάλασσα που δεν είχε καμιά αξία. Ξέχασε δε και να του τονε γράψει.

Έτσι ο Τότος έγινε ιδιοκτήτης «δια λόγου» ενός καλαμιώνα στην άκρη ενός τράφου που, το καλοκαίρι αν πλησίαζες σε κάνανε κομμάτια τα κουνούπια.

Ο Τότος αγάπησε τον καλαμιώνα. Έστησε μια παράγκα για να μένει . Άναψε και καβαλίνες τριγύρω για να γλυτώσει από τα κουνούπια και αποσύρθηκε από τα εγκόσμια.

Έβγαζε σκαρτσιμά και έριχνε το παραγάδι του με ένα αυτοσχέδιο πατέλο. 

Βρήκε και μια λάτα και έψηνε σαρδέλες για κανένα φίλο.

Σιγά-σιγά η παράγκα του καλαμιώνα έγινε «Ταβέρνα».

Τούφερνε τυρί ένας τσοπάνος από την παλιά Περίθεια. Κρασί καθημερινό από τ’Αλευκι και για εξαιρετικές περιπτώσεις είχε και ρομπόλα που του τόστελνε ένας φίλος του Κεφαλλονίτης που ήτανε μαζί φαντάροι.

Έκανε και λακέρδα με αγουρέλαιο και λεμονάκι από δίπλα. Μαρινάριζε γαύρο. Είχε και ένα ντενεκέ με αρμυροσαρδέλες «Καλλονής» και κρητική ρακή.

Ήτανε μερακλής αλλά η εποχή δεν τον έσπρωχνε.

Ο Κόσμος τότε ζούσε στον πυρετό του τουρισμού.

Ένας μπάρμαν σε μια σαιζόν μπορούσε να αλλάξει αυτοκίνητο να αγοράσει σπίτι και να πάει και διακοπές τον χειμώνα στην Αγγλία.

Ποιος ενδιαφερότανε για τις αλμυροσαρδέλες Του Τότου.

Οι συγγενείς ούτε που τονε θυμόντουσαν.

Για την ακρίβεια υπήρχαν και κάποιοι που το χειρότερο που θα μπορούσες να τους κάνεις ήταν να τους θυμίσεις την συγγένεια τους  με αυτόν.

Άλλος έγινε καθηγητής με «ιδιαίτερα» και φροντιστήρια.

Άλλος έγινε δικηγόρος εγκληματιών με βίλα και «ενοικιαζόμενα».

Η άλλη διέπρεψε ως υπάλληλος πολεοδομίας και έβγαζε περισσότερα από τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου.

Ο Καλαμιώνας δεν ήξεραν ούτε κατά που έπεφτε.

Εκεί μαζευόταν μερικοί ηπειρώτες οικοδόμοι από τη γύρω περιοχή και ελάχιστοι εραστές του καλαμιώνα.

Ο Τότος έβαλε και μουσική. Είχε ένα μαγνητόφωνο γιομάτο λάδια πάνω σε ένα σκαμπώ.

Του έδωσα και μια κασέτα με την Μαρία Κάλλας σε μια  φημισμένη παράσταση της Τραβιάτα το 56  στην Σκάλα.

 Την έβαζε απαραιτήτως κάθε βράδυ και ταλαιπωρούσε τους Ηπειρώτες.

  

«Φτάνει ρε Τότο με αυτό το πράμα!»

«Άμα θέλετε κλαρίνα να πάτε στα Γιάννενα και να μη μου σκοτίζετε τον Άι Σπυρίδωνα» τους έλεγε.

Κάθε βράδυ οι Ηπειρώτες υποβάλλονταν στο μαρτύριο της ερωτικής εξομολόγησης του Μάριο στην Βιολέτα

“..di quell amor che palpito del universo intero..”

Από μακριά ακουγόταν τα μπουζούκια του Κορφού μπάι νάιτ  όπου ξενυχτούσαν οι «συγγενείς»  με σαμπάνιες, ουίσκια, γκομενιλίκια, «εγώ δεν ήμουνα αλήτης», ακρωτηριασμένες γαρδένιες  και «μου κρατούσες το χέρι στα λασπόνερα».

Έτσι περνούσαν τα χρόνια και οι δεκαετίες ώσπου ήρθε η «κρίση».

Ο Τότος όχι μόνο δεν την  κατάλαβε αλλά αντιθέτως η παράγκα άρχισε να δουλεύει στο φούλ.

Βρήκε και έναν θερμοσίφωνα στα σκουπίδια, τον έκοψε στη μέση , τον έκανε ψησταριά και η  παραγωγικότητα της ψητής σαρδέλας ανέβηκε κατακόρυφα.

Οι συγγενείς όμως άρχισαν να ανησυχούν.

Όταν τα πράματα έσφιξαν πολύ,  ο ιδιοκτήτης φροντιστηρίου έβαλε τον δικηγόρο να «το ψάξει» και θυμηθήκανε ότι ο καλαμιώνας δεν έχει «τίτλους ιδιοκτησίας».

Σύρανε τον Τότο στα δικαστήρια και το αποτέλεσμα ήτανε να του κλείσουνε την ταβέρνα μιας και ήταν «εξ αδιαιρέτου».

Ίσα που πρόλαβε και πήρε μια μικρή σύνταξη με κάτι ένσημα που είχε μαζεμένα από δω και από κει.

Κράτησε και το δωμάτιο με την κουζίνα πίσω από την  παράγκα μιας και δεν έδωσε κανείς σημασία.

Τις προάλλες πέρασε να με δει στο σιδεράδικο.

Είχε κάτι σακούλες με ψώνια.

«Πώς πάει;»

«Πώς να πάει ρε Τότο… κάθομαι εδώ και κρυώνω.»

Έφυγε χωρίς να πει κουβέντα.

Την άλλη μέρα ήρθε και μου άφησε στην πόρτα ένα αερόθερμο σχεδόν καινούργιο.

Επάνω έγραφε “do not cover”

«Έχω και άλλο» μου είπε και έφυγε αμέσως.

Το μπαράκι των Κοτσυφών

Έχω την εντύπωση ότι μετά την Γαλλική επανάσταση επανακαθορίστηκαν και οι ταξικοί διαχωρισμοί στο βασίλειο των Κοτσυφών.

Δεν εξηγείτε αλλιώς.

Υπάρχουν Κοτσυφοί που μένουν μόνιμα στο δάσος, στους πιο σκοτεινούς λόγγους και κοντά  σε ποτάμια.

Τρώνε τα πάντα και σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι μονίμως τρομαγμένοι.

Άλλοι πάλι, στις βόρειες χώρες, ζουν μέσα στις πόλεις , φτιάχνουν τις φωλιές τους  στον κήπο των σπιτιών και κάθε που έρχονται τα κρύα  μεταναστεύουν σε πιο ζεστά μέρη.

Μάλλον πρέπει να έχουν και κοινά ενδιαφέροντα διότι τέτοιες μέρες συναντιούνται τα βράδια  και  τα πίνουν στο «Πλοίο της Αγάπης».

Το «Πλοίο της Αγάπης» είναι ένα μπαράκι για Κοτσυφούς όπου εκεί μέσα , καθώς φαίνεται,  καταλύονται οι ταξικοί διαχωρισμοί και οι κοτσυφοί , αστοί και χωριάτες, γίνονται ένα και δεν μπορεί να τους ξεχωρίσει ούτε το πιο έμπειρο μάτι.

Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή.

Το «πλοίο της Αγάπης» ναυπηγήθηκε  γύρω στο εξήντα από έναν δαιμόνιο Κερκυραίο σιδερά που ίδρυσε μια ..βιομηχανία αυτοκινούμενων τεθωρακισμένων τετράτροχων που έμοιαζαν  με τετράγωνα κινούμενα λαμαρινένια ντεπόζιτα.

Όταν όλοι έφευγαν για να βρουν την τύχη τους στην Γερμανία αυτός ίδρυσε δική του αυτοκινητοβιομηχανία στην Κέρκυρα.

Η «Βιομηχανία» πήγαινε καλά. Έβλεπες παντού να κυκλοφορούν αγέρωχα,  αυτοκίνητα που ήταν κάτι ανάμεσα σε τραχτέρ σε ντεπόζιτα πετρελαίου και σε άρματα μάχης του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου.

Το «Πλοίο της Αγάπης» κουβαλούσε μόνο πλαστικά.

Πλαστικές λεκάνες , πλαστικά πιάτα, πλαστικά καθρεφτάκια ξυρίσματος, πλαστικά μπιτόνια, πλαστικούς κουβάδες, πλαστικές μπάλες.

Ήταν η εποχή της ταχύτατης διάδοσης του πλαστικού που έμελλε να απαλλάξει την ανθρωπότητα από τον αναχρονιστικό εφιάλτη  του ξύλινου, του  γυάλινου, του πήλινου, του πάνινου του πέτρινου και του χάλκινου.

Όταν έμπαινε το «Πλοίο της αγάπης» στα χωριά ερχόταν η πρόοδος και ο πολιτισμός.

Ο Καπετάνιος του πλοίου της αγάπης ήταν μικροκαμωμένος, αδύνατος, νευρικός και φορούσε ένα ζευγάρι θολά ματογυάλια δεμένα με σύρματα , σπάγγους και κολλημένα με ζελοτέιπ.

Ήταν ικανός , στην κορφή του Παντοκρατόρου,  να αλλάξει φλάτζα κεφαλής, να τρίψει βαλβίδες, να ρεγουλάρει πλατίνες και να το ξαναβάλει μπροστά.

Το πλοίο της Αγάπης γύρναγε όλο το νησί απ άκρου σε άκρο.

Γνώριζε και τον παραμικρό κατσικόδρομο στο τελευταίο χωριό και την τελευταία κατοικιά.

Όταν γύρναγε τα βράδια  έφερνε πάντα κάτι. Μισή λίτρα κρέας, δυό «χαρτιά» μακαρόνια, λίγο ταμπάκο η ένα μποτιλιόνι κρασί «από τ’ Αλεύκι».

Ουδέποτε το πλοίο της αγάπης γύρισε με άδεια χέρια.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να αποκαλυφθεί ότι όσοι μετανάστευσαν τελικά έμειναν κλεισμένοι σε  ένα σπίτι για τριάντα χρόνια προκειμένου να γυρίσουν πίσω και να χτίσουν άλλο ένα σπίτι και να ξανακλειστούν μέσα  «για τα γηρατειά».

Το πλοίο της αγάπης μπορεί να μην ανέβηκε ποτέ σε φέριμποτ αλλά δεν κλείστηκε και ποτέ μέσα.

Είδαν τα μάτια του πολλά.

Τώρα δεν κουβαλάει άλλο πλαστικά. Ούτε κινδυνεύει να του κοπεί ημιαξόνιο στις κορδέλες του Παντελεημόνου.

Άλλαξε επάγγελμα.

Αν κατεβαίνεις στα ποδάρια από το Σωκράκι θα το δεις μέσα στα βράχλα κοντά στο νεκροταφείο του Αί Νικόλα.

Εκεί του άρεσε. 

Για να είναι κοντά στον καπετάνιο.

Ποτέ δεν χωρίσανε.

Αν έχεις και υπομονή περίμενε ακίνητος και κράτα την ανάσα σου.

Τέντωσε τα αυτιά σου και θα ακούσεις από μέσα το κουβεντολόι των κοτσυφών.

Σταματάνε εκεί το δειλινό πριν γυρίσουν την φωλιά τους και , πιστέψτε με , ποτέ δεν γυρνάνε «με άδεια χέρια».