Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Μακαρόνια με κιμά



Χτές έφτιαξα μακαρόνια με κιμά.

Φρέσκια ντομάτα από τσου Αγραφούς .

Κρέας μοσχαρίσιο από Βελονάδες.

Παπαρδέλες φρέσκες της Τζόρτζιας της Ιταλίδας  ζυμωμένες με φρέσκα αυγά από τον Αι Θανάση.

Ποίημα.

Στην πρώτη πιρουνιά χτυπάει το τηλέφωνο.

Θεωρώ ιερές στιγμές την πρώτη ρουφηξιά του καφέ το πρωί  και την πρώτη πιρουνιά από τα μακαρόνια.

Οι στιγμές όμως είναι κρίσιμες και σηκώνω το τηλέφωνο.

Είναι η Σοφία.

Δεν μπόρεσε να έρθει στην συγκέντρωση εξαιτίας σοβαρού  οικογενειακού προβλήματος .

Θα  ασκώσει όμως «μπαντιέρα στο μπαλκόνι της την Ελληνική σημαία με ένα όχι στην μέση».

Στην Μνήμη του  στρατηγού Γεωργίου Σαλβάνου από την Περίθεια και του λοχαγού Σπύρου Θύμη από τη χωρά.

Η Ελλάδα είχε συνθηκολογήσει το ’41 και ο Σαλβάνος αρνήθηκε να παραδώσει τα οχυρά στους Γερμανούς.

Τους επιτέθηκαν με χιλιάδες αεροπλάνα και τανκς .

Έδωσε όπλα μέχρι στις νοσοκόμες και πολέμησε μέχρι την τελευταία σφαίρα.

Τον καταδίκασε το Ελληνικό  στρατοδικείο για την ανυπακοή του αυτή.

Όταν τον ρώταγες  για τον πόλεμο, δεν σου έδειχνε τα παράσημα του αλλά την καταδικαστική απόφαση του στρατοδικείου.

«Μέχρι και η τελευταία πουτάνα του κόντε θεοτόκη έχει δρόμο στην Κέρκυρα και τον Σαλβάνο δεν τον ξέρει κανείς»

Ανακατεύω αμήχανα τα μακαρόνια στο πιάτο.

Μούρχεται στο μυαλό ο φίλος μου ο Σταμάτης Μεσημέρης από το Βαλανειό.

Έγραφε  ποιήματα και τα τραγουδούσε. Είχε γράψει «Όχι σε όλα που μου δένουν κόμπο την αλήθεια, όχι σε όλα στα παλιά και νέα παραμύθια».

Ελάχιστοι τον ήξεραν.

Ερχόταν στο κατώι μου και μου τραγουδούσε με την παλιοκιθάρα μου.

Ξεκουρδιζόταν διαρκώς η Μι Μπάσσο και εκνευριζόταν.

Γελούσα και τουλεγα ότι κάποια στιγμή θα την αλλάξω.

Η Γερμανία δεν είναι μόνον ο Σόιμπλε και η Μέρκελ και η Κέρκυρα δεν είναι μόνο ο Ρουβάς και η Άτζελα.

Με τούτα και με κείνα μου κρυώσανε τα μακαρόνια.

Το βραδάκι ανεβαίνω πάνω από τον Πέλεκα.

Δεν αντέχω την φασαρία.

Κάθομαι σε μια κολόμπα στην άκρη.

Στο βάθος το λιβάδι του Ρόπα.

Ο Ήλιος κατεβαίνει ανεπαίσθητα.

Κάθεται απαλά πάνω από τσου Γιανάδες.

Σαν να σκιάζεται μην ταράξει την στιγμή.

2 σχόλια:

Uouo Uo είπε...


thank you

سعودي اوتو


Ανώνυμος είπε...

Πάλι γύρισες στην πτωματοφαγία ?

TALIBAN