Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 2011

Προσφέρω σήμερα στο κοινό μου τον Κουρέα της Σεβίλης (Largo al factotum della citta) με Ελληνικούς υπότιτλους .

Ο Κουρέας ανέβηκε για πρώτη φορά στην Κέρκυρα στην διάρκεια της επανάστασης ενάντια στην Αριστοκρατία και είναι μέχρι σήμερα μια από τις αγαπημένες όπερες των Κερκυραίων.

Ο Κουρέας της Σεβίλης είναι η ενσάρκωση του επαναστατημένου αστού, της ασυγκράτητης κοινωνικής δυναμικής της εποχής και της ιστορικής της αισιοδοξίας.

Ιδιαίτερα το αφιερώνω στον Αρχιμουσικό της "Μαντζαρος" και στα παιδιά της μπάντας που είχαν την ευγένεια και το θάρρος να αγνοήσουν  όλες τις εντολές των αρχών και να παρελάσουν ανάμεσα από τους εξεγερμένους Κερκυραίους.

Η "Μάντζαρος" προήλθε από τον "Ψυχαγωγικό συνεταιρισμό Κέρκυρας" το πρώτο σωματείο "για την ψυχαγωγία  της Εργατικής τάξεως" όπως έλεγε το καταστατικό του . 

 Ήταν ένα πολιτιστικό σωματείο που δημιουργήθηκε από μέλη του "Σοσιαλιστικού ομίλου Κέρκυρας" στα τέλη του προ προηγούμενου αιώνα (1880). 

Προσέφερε δωρεάν όργανα και φαγητό στα παιδιά της μπάντας που προερχόταν από τα φτωχότερα εργατικά στρώματα και ήταν η πρώτη μπάντα που δεχόταν κορίτσια. 

Συγνώμη για το μικρό τεχνικό λάθος στο τέλος του βίντεο

Η Τάση υποταγής έχει πολλά ποδάρια

Το μέγεθος και το πάθος της κοινωνικής δραστηριότητας  μπορεί να μας μπερδεύει, ωστόσο τις τελευταίες μέρες η τάση υποταγής του λαού ήταν κυρίαρχη.

Εκδηλώνεται με φράσεις κλισέ όπως «Κατεβαίνω στην απεργία αλλά δεν πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνει»…. «δεν γίνεται τίποτα με απεργίες μιας μέρας»…. «θα πληρώσω γιατί διαφορετικά , ότι και να γίνει , θα μου τα βάλουν στην εφορία»…. «..και ποιος να αναλάβει… όλοι ίδιοι είναι» …… «Δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την Αμερική και με την Γερμανία» κ.ο.κ.

Αντανάκλαση του ρεύματος υποταγής εκδηλώνεται σε όλο το φάσμα του κινήματος.

Ηγεμονικό ρόλο του κινήματος υποταγής φιλοδοξούν να παίξουν τα κόμματα της καθεστωτικής Αριστεράς.

Η Τάση υποταγής στο ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ  εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο και με άλλα λόγια. Ουσιαστικά λένε «Η επανάσταση είναι κάτι μακρινό και ακαθόριστο, αυτό που επείγει είναι η ισχυροποίηση του κόμματος» τουτέστιν  «Να γίνουν τώρα εκλογές να πάρουμε ένα δυο βουλευτές ακόμα».

Η Τάση υποταγής  του Μπάχαλου εκδηλώνεται με ποιο φασαριόζικο τρόπο . Λένε  «Να εκδηλωθεί η οργή και ότι βρέξει ας κατεβάσει» Τουτέστιν  «Γενική επίθεση στους Μπάτσους χωρίς προορισμό»

Η Τάση Υποταγής των καταλήψεων εκδηλώνεται με στυλ «Γλυκιάς συμμορίας»  Τουτέστιν «κλείνομαι σε ένα χώρο κατάλληλα διακοσμημένο  και οδηγούμαι  εκ των πραγμάτων στην αυτοκτονία εν τέλει».

Η Τάση υποταγής του εναλλακτισμού με ύφος «καλλιεργώ βιολογικά ραπανάκια ως εναλλακτική πρόταση ζωής»  Τουτέστιν «έρχονται δύσκολες μέρες και πρέπει να έχουμε κάτι να τρώμε».

Η Τάση υποταγής της Συντεχνίας περικλείεται στην φράση «Υπεράνω όλων η ενότητα της ΕΛΜΕ» Τουτέστιν «Κλείνομαι στο σωματείο μου κι ας μου κόψανε το μισό μισθό …δεν βλέπεις τι γίνεται έξω?»

Μικρή νησίδα μιας ανολοκλήρωτης εξέγερσης και εκδήλωσης μιας τάσης απελευθέρωσης αποτέλεσε το «κίνημα των Πλατειών» . Γεμάτο αντιφάσεις , αφέλεια και πολιτική ανωριμότητα  έθεσε με στρεβλό και αδόκιμο τρόπο φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας.

Συνάντησε την καχυποψία τον χλευασμό την απόρριψη και την απομόνωση.

Είναι η μόνη αυθεντική λαϊκή απελευθερωτική κίνηση στις μέρες μας και συνετρίβη στις συμπληγάδες της υποταγής και του  αριστερού κακομοιρισμού.

Ότι και να γίνει είμαστε εδώ! 

Το μπαρ της Χάιδω και τα τοξικά ομόλογα

Ο Καπιταλισμός πεθαίνει ιστορικά διότι αδυνατεί μέρα με την μέρα να εξουσιάζει τους εξουσιαζόμενους του.

Εξηγώ σήμερα και γραπτώς όσα είπα χτές βράδυ σε μια συμπαθή αγωνίστρια .    

Η Χάιντι είναι ιδιοκτήτρια ενός μπαρ στο Βερολίνο. Προκειμένου να αυξήσει τις πωλήσεις της, αποφασίζει να επιτρέψει στους πιστούς της πελάτες -οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι άνεργοι αλκοολικοί- να πίνουν όσο θέλουν τώρα και να πληρώνουν αργότερα. Όποτε έχουν και όπως μπορούν. 

Η ίδια καταγράφει λεπτομερώς όλα τα ποτά που καταναλώνονται σε λογιστικά βιβλία και έτσι, με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά, χορηγεί δάνεια στους πελάτες της. 

Μαθαίνεται πολύ γρήγορα αυτό το «σύστημα της Χάιντι» (που, στα ελληνικά, θα τη λέγαμε Χάιδω!), και πολύς κόσμος αρχίζει να πλημμυρίζει το ωραίο της μπαράκι. Εκμεταλλευόμενη την ελευθερία που νιώθουν οι πελάτες, τώρα που εκείνη τους απάλλαξε από το βάρος της άμεσης πληρωμής, η Χάιντι αυξάνει τις τιμές του κρασιού και της μπύρας, που είναι τα ποτά που καταναλώνονται περισσότερο. Ο όγκος των πωλήσεών της, βεβαίως, αυξάνεται θεαματικά. 

Ένας νέος και δυναμικός σύμβουλος πελατών σε μια τοπική τράπεζα, αναγνωρίζει ως μελλοντικά πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο της επιχείρησης το ποσό που θα προκύψει από την αποπληρωμή της πίστωσης που παίρνουν οι πελάτες και αυξάνει το δανειοληπτικό όριο της Χάιντι. Δεν έχει, ο τραπεζικός σύμβουλος, κανέναν λόγο ανησυχίας, καθ΄ ό,τι υπάρχουν ως εγγύηση τα ίδια τα χρέη των αλκοολικών.

Στα κεντρικά γραφεία της τράπεζας, ειδικοί τραπεζικοί μετατρέπουν αυτό το περιουσιακό στοιχείο σε τραπεζικά προϊόντα με τις ονομασίες «Πιοτ-ομόλογα», «Αλκ-ομόλογα» και «Εμετ-ομόλογα». Αυτά τα προϊόντα εμπορεύονται κατόπιν στις παγκόσμιες αγορές. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι σημαίνουν αυτές οι περίεργες ονομασίες των ομολόγων και πώς αυτά είναι εγγυημένα. Ομως, καθώς οι τιμές τους αυξάνονται διαρκώς, μεγαλώνει η ζήτησή τους και γίνονται μπεστ-σέλερ τραπεζικά προϊόντα. 

Μια μέρα, παρ΄ όλο που οι τιμές συνεχώς ανεβαίνουν, ένα στέλεχος της τράπεζας, με ειδικότητα σε θέματα «μάνατζμεντ ρίσκου», αποφασίζει και η απόφασή του γίνεται δεκτή, ότι ήρθε καιρός, σιγά-σιγά, η τράπεζα να αρχίσει να απαιτεί την αποπληρωμή των χρεών που συσσωρεύτηκαν από τους πότες στο μπαρ της Χάιντι. Ομως, οι αλκοολικοί άνεργοι αδυνατούν, βεβαίως, να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, αφού είναι άνεργοι οι άνθρωποι, κάτι που δεν έκρυψαν ποτέ, ούτε από τη Χάιντι, ούτε από τους τραπεζίτες. Ταυτόχρονα και ως συνέπεια αυτού, η Χάιντι δεν μπορεί να είναι συνεπής προς τις δανειοληπτικές της υποχρεώσεις και κηρύττει χρεωκοπία. 

Το «Ποτ-ομόλογο» και το «Αλκ-ομόλογο» χάνουν το 95% της αξίας τους. Το «Εμετ-ομόλογο» πάει λίγο καλύτερα και πέφτει μόνον κατά 80%.

Οι προμηθευτές του μπαρ της Χάιντι είχαν δώσει στην πελάτισσά τους, τον καιρό που όλα ήταν καλά κι ωραία, πολύ ελαστικούς όρους για την αποπληρωμή των χρεών της προς αυτούς, αλλά έχοντας επενδύσει και οι ίδιοι σε αυτά τα τραπεζικά ομόλογα, είναι τώρα μπροστά σε μια νέα, διαφορετική κατάσταση.

Ο προμηθευτής των κρασιών χρεωκοπεί και εκείνος που της πουλούσε μπύρες εξαγοράζεται από έναν ανταγωνιστή του. Η τράπεζα, έπειτα από μαραθώνιες και δραματικές διαβουλεύσεις όλων των πολιτικών κομμάτων, σώζεται με γενναία χρηματική ένεση από το κράτος, το οποίο αποφασίζεται να βρει τους πόρους αυτούς από έναν καινούργιο φόρο που επιβάλλει στους ημιεργαζομένους ,ημιανέργους η ανέργους πολίτες του.

Αυτοί αδυνατούν να τον πληρώσουν και χρεωκοπεί και το κράτος.

Η Χαιδω, η πρέπει να βρεί λεφτά να χρηματοδοτήσει τους πελάτες της ώστε να συνεχίσουν να πίνουν στο μπαράκι της , η να μοιράζει τα ποτά τζάμπα, η να το κλείσει

Επιλογές

Ο Μιχάλης  είναι το είδος ανθρώπου που όλοι θα ήθελαν να είναι.

Πάντα χαρούμενος  είχε πάντα κάτι θετικό να πει.

Όταν κάποιος τον ρωτούσε πώς είναι , πάντα έλεγε "δεν θα μπορούσε καλύτερα".

Είχε αλλάξει πολλές φορές δουλειά .

Αν ένας από τους συναδέλφους του είχε μια κακή μέρα αυτός ήταν πάντα εκεί για να του δείξει την θετική πλευρά της κατάστασης.

Μια μέρα των ρώτησα:

"Δεν καταλαβαίνω....δεν μπορεί να είσαι πάντα τόσο σίγουρος ...πως το κάνεις?"

Μου απάντησε:

"Κάθε πρωί που ξυπνάω λέω στον εαυτό μου   "έχεις δύο επιλογές η να είσαι σε καλή η να είσαι σε κακή διάθεση" ...επιλέγω να είμαι σε καλή. 

Κάθε φορά που πάει κάτι στραβά μπορώ να επιλέξω να το παίζω θύμα η να διδαχθώ από την εμπειρία.

Επιλέγω να μάθω.

Κάθε φορά που κάποιος μου παραπονιέται μπορώ να δεχθώ τα παράπονα του η να του δείξω την θετική πλευρά της ζωής.

Επιλέγω να του δείξω την θετική πλευρά της ζωής.

"Ναι καταλαβαίνω -του απάντησα- αλλά είναι  τόσο  εύκολο?"

"Είναι- μου είπε- Τα πάντα είναι θέμα επιλογών."

Αλλάξαμε σπίτι και τον έχασα.  

Χρόνια αργότερα έμαθα ότι πήγαν να τον ληστέψουν στο σπίτι του.

Σε κάποια στιγμή πανικού τον πυροβόλησαν.

Μετά από οκτώ ώρες στο χειρουργείο και αρκετές βδομάδες στο νοσοκομείο γύρισε σπίτι.

Πήγα να τον δώ.

"Πώς είσαι?"- τον ρώτησα.

"Δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα"- μου απάντησε.

Τον ρώτησα τί του πέρασε από το μυαλό όταν ήταν τραυματισμένος στο πάτωμα.

"Σκέφθηκα ότι είχα δύο επιλογές , να ζήσω η να πεθάνω, διάλεξα να ζήσω"

"Οι Γιατροί στο νοσοκομείο ήταν πολύ καλοί ...μου έλεγαν συνέχεια ότι όλα θα πάνε καλά.

Όταν είδα ,όμως, την έκφρασή τους μπαίνοντας στο χειρουργείο τρόμαξα.

Έπρεπε να πάρω μιαν απόφαση.

Μάγκες - τους λέω- διαλέγω να ζήσω...χειρουργήστε με σαν να είμαι ζωντανός. 

Αν

Αν είσαι οδηγός φταίνε οι πεζοί.
Αν είσαι Θεός φταίνε οι θνητοί.
Αν είσαι αγρότης φταίνε οι πρωτευουσιάνοι.
Αν είσαι άνεργος φταίει ο εργαζόμενος.
Αν είσαι ντόπιος φταίνε οι μετανάστες.
Αν είσαι αδιόριστος φταίνε οι διορισμένοι.
Αν είσαι Έλληνας φταίνε οι Τούρκοι.
Αν είσαι επιβάτης φταίει ο ταξιτζής.
Αν είσαι διαβάτης φταίει ο φορτηγατζής.
Αν είσαι εδώ σου φταίει ο απέναντι.
Αν είσαι χριστιανός σου φταίει ο Εβραίος.
Αν είσαι Γερμανός σου φταίει ο Έλληνας.
Αν είσαι βόρειος σου φταίει ο νότιος.
Αν είσαι μέσα σου φταίει ο έξω.
Αν είσαι άσπρος σου φταίνε οι μαύροι.
Αν είσαι μαλάκας δεν σου φταίει κανείς αγαπητέ μου.

Με πόνο ψυχής

-Θυσίες Για όλους!
-Αχ Ναί! Χτές, με πόνο ψυχής, πούλησα τη μάνα μου.

Ιλ τροβατόρεια 2011

Τα Χερκάπια 2010 είναι πλέον παρελθόν.

Ζήτω τα Ιλ τροβατόρεια 2011.

Η αφίσα των ιλ τροβατορείων είναι  μια έμπνευση  του Herr k με μιά δική μου τεχνική βοήθεια. 

Το συμπόσιο θα γίνει και φέτος σε παραλία της Κέρκυρας στις 20 του μηνός.

Οι Προσκλήσεις δίνονται απο τα μέλη της ομάδας σε άτομα που είναι σε θέση να αντέξουν την δοκιμασία.

Παρακαλώ να ετοιμάζονται τα μεζεδάκια και , κυρίως οι "εισηγήσεις".

Θα ακολουθήσει νυκτερινό μπάνιο υπο το σεληνόφως. 

Φταίει ο Χατζηπετρής

Μέχρι τώρα η Ιταλία κράταγε την ανάσα της.

Τους έλεγαν ότι για τα χάλια της Ελλάδας φταίνε οι τεμπέληδες Έλληνες, τα λαμόγια , οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, η κακοδιαχείρηση, η άτακτη φύση του Έλληνα και το απείθαρχο Οθωμανικό της  παρελθον.

 Ήρθε η ώρα να δουν τι εστί βερύκκοκο.

Τώρα θα τους λένε οι άλλοι ότι φταίει ο διεφθαρμένος Μπερλουσκόνι, οι κακοί πολιτικοί, η κακοδαιμονία της Αριστεράς, οι τεμπέληδες του νότου, η ανέμελη  φύση του Ιταλού και οι μετανάστες.

Να μου το θυμηθήτε, στο τέλος για την οικονομική κρίση του καπιταλισμού θα ευθύνεται αποκλειστικά ο Χατζηπετρής.

Το Τραγούδι είναι του Alessandro Μannarino και λέγεται Svegliatevi Italiani (Ξυπνήστε Ιταλοί)

Το Βιντεάκι είναι δικής μου κατασκευής , η μετάφραση δική μου και αναλαμβάνω την ευθύνη μωρά μου.

Τόσα χρόνια σαν τυφλός

Στην Ζάκυνθο, ένα νησί με 35.000 κατοίκους  παίρνουν επίδομα ως εκ γενετής τυφλοί 700 άτομα.
Αν σε αυτούς προσθέσουμε αυτούς που τυφλώθηκαν επειδή κοίταζαν επίμονα τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ.

Αυτούς που τυφλώθηκαν από το φώς της δάδας της ΝΔ .

Τους κουκουέδες που έβγαλαν το μάτι τους ενώ έπαιζαν με την αιχμηρή μύτη του (σφυρό) δρεπάνου.

καθώς και τους Συριζαίους που «τυφλώθηκαν από το αντικομουνιστικό τους μένος» που λέει κάθε τόσο η Αλέκα , τότε εξηγούνται όλα σε σχέση με τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών στον νομό Ζακύνθου.

Προκειμένου,λοιπόν, να διευκολυνθεί η εκλογική διαδικασία οι τυφλοί ψήφισαν όλοι σε ένα εκλογικό τμήμα με ψηφοδέλτια  τυπωμένα με την μέθοδο ανάγνωσης για τυφλούς   Braille.

Τα αποτελέσματα στο εν λόγω εκλογικό τμήμα έχουν ως εξής:

35^ο εκλογικό τμήμα Ζακύνθου

Επί συνόλου εγγραμμένων 2.548

Ψήφισαν  2.501

Έγκυρα 2.051

Άκυρα λευκά 0

Απείχαν (έχασαν το δρόμο)  50

Έλαβον

ΠΑΣΟΚ  1338

Ν.Δ          1100

ΚΚΕ           52

ΣΥΡΙΖΑ        5 

ΛΑΟΣ           4

Οικολόγοι    3

ΑΝΤΑΡΣΥΑ   1

http://www.youtube.com/watch?v=F4z1FAfV2ww 
Εδώ μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι του Τάσου Μπουγά που κάνει θραύση στους κύκλους των τυφλών Νομού Ζακύνθου.

Ιλ τροβατόρεια 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Τά "Ιλ τροβατορεια 2011" θα γίνουν γύρω στο 15Αύγουστο (συναποφασίζουμε για την ημερομηνία)

Η τοποθεσία είναι στην Κέρκυρα και θα παραμείνει μυστική δι ευνόητους λόγους.

Κάθε ένας εκ των συμμετασχόντων υποχρεούται να φέρει  το φαί του και το πνευματικό του δημιούργημα. Ποτά θα υπάρχουν σε γειτονική ταβέρνα.

Τραπέζια και καρέκλες υπάρχουν έτοιμες εκει.

Όποιος θέλει να κοιμηθεί εκεί να φέρει υπνόσακο.

Όποιος θέλει να κάνει νυκτερινό  μπάνιο γυμνός θα πηγαίνει λίγο παραπέρα. Δεν έχουμε όρεξη να βλέπουμε τα γεννητικά του όργανα με φόντο το ασημένιο φεγγάρι του Αυγούστου.

Τήν αφίσα φέτος θα φτιάξει ο χερκάπας (πέρσι στα χερκάπεια την έφτιαξα εγώ).

Η αφίσσα θα αναρτηθεί σε κάθε μπλόγκ και θα τοιχοκοληθεί στην πόλη.

Δηλώστε συμμετοχή να κάνουμε τα κουμάντα μας.

Τα κάνω όλα!

Ενημερώνω την εκλεκτή μου πελατεία τους γείτονες μου , τους αργόσχολους συνταξιούχους που με επισκέπτονται στην δουλειά καθώς και τους αγανακτισμένους πολίτες της πλατείας Δημαρχείου ότι εφεξής οι συνεδρίες θα ορίζονται κατόπιν συνεννοήσεως με την γραμματέα μου.

Ανακοινώνω επίσης τις αλλαγές στον τιμοκατάλογο όπως αυτός διαμορφώνεται από τις πληθωριστικές πιέσεις.

-Κρίσεις πανικού και νευροφυτικές διαταραχές εν γένει (50 ευρώ  + 23% φπα.)

-Σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή (80 ευρώ  + 23% φπα.)

-Ψευδείς πεποιθήσεις καταδίωξης, ενοχής η μεγαλείου (60 ευρώ   + 23% φπα.)

-Μανιοκατάθλιψη  και καταθλιπτικές   διαταραχές εν γένει (100   ευρώ  + 23% φπα.)

-Κρίσεις άγχους με η χωρίς αγοραφοβικό σύνδρομο (30  ευρώ  + 23% φπα.)

-Ψυχαναγκαστικές-καταναγκαστικές διαταραχές  (50 ευρώ   +  23%  φπα.)

Η  προσαρμογή θα ισχύσει από την ερχόμενη Δευτέρα (20-6-2010) μόνον για τις ανωτέρω περιπτώσεις. Οι τιμές μας για τις υπόλοιπες παθήσεις παραμένουν προς το παρόν στα γνωστά επίπεδα.

 Υ.Γ

 -Προς Σπύρο πιτόρο  ερωτευμένο και αγανακτισμένο πλατείας Δημαρχείου.

  Φίλε άσε τις ντροπές και τους δισταγμούς.

Πες της το στα ίσα.

«Σε γουστάρω, μου αρέσεις και θέλω να μείνουμε μόνοι.»

 -Προς κατεστραμμένο και αγανακτισμένο επιχειρηματία (με το άσπρο πουκάμισο και την κοιλιά).

Αγαπητέ μικροαστέ, δεν σου φταίει ο προλαλήσας αλλά η δομική κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

-Προς αυτόν με τα γουρλωμένα μάτια που με έπιασε από το λαιμό φωνάζοντας μου ότι έχασε δύο σπίτια.

 Φίλε ηρέμησε δεν είμαι εγώ ο Παπακωνσταντίνου.

-Λατρευτέ μου συνταξιούχε.

 Eίμαι διατεθειμένος να ακούσω την ιστορία σου αρκεί να μην ξεκινήσεις πάλι από το ’39 .

-Όχι συναγωνιστή Νίκο!..  μην ανοίξεις επιχείρηση καλλιέργειας σαλιγκαριών. Θα χάσεις το σπίτι σου.

-Αγαπημένε μου «ακομμάτιστε»  σταμάτα να λες ανοησίες κοτζάμ άντρας.

-Θόδωρε μεγάλε!  Θα ρίξουμε την κυβέρνηση ακόμα και αν χρειαστεί να το κανουμε εγώ και εσύ.

Αναχωρώ για Απραό-Παραλία Δεσπότη με φουλ εξοπλισμό και ταπεράκι με γεμιστά.

Ci vediamo fratelli miei.

Το φεγγάρι και το δάκτυλο

Εκείνη την πρωτομαγιά ετέθει ευθέως το ζήτημα του χρόνου.

Ο χρόνος ως γνωστόν είναι χρήμα (και κρίμα) .

Το "κρίμα" αφορά τους μανιοκαταθλιπτικούς και τους (επίσης) μανιοκαταθλιπτικούς  ψυχαναλυτές που τους κουράρουν.

Το "χρήμα", όμως αφορά τους εξουσιομανείς καπιταλιστές που το χρειάζονται για να παραμένουν γαντζωμένοι στην μάταια (κάνω μια αναφορά στους προηγούμενους)  εξουσία τους.

Οι εργάτες  που έθεσαν το οκτάωρο ως αίτημα, ουσιαστικά ζητούσαν πίσω ένα μέρος απο τον κλεμμένο χρόνο. 

Σήμερα (που θα έπρεπε περισσότερο παρά ποτέ) δεν μιλάει κανείς για αυτόν.

Άλλοι κατεβαίνουν στην συγκεντρωση απο συνήθειο φωνάζοντας με το ζόρι ότι "θέλουνε δουλειά και όχι ανεργία"  και άλλοι θα πάνε να πιάσουν το "Μάη".

 Άλλοι θα κλάψουν γιατί πέφτει Κυριακή (και χάνουν μια αργία),  και άλλοι γιατί (ακριβώς επειδή πέφτει Κυριακή) δεν θα έχει μεγάλη συμμετοχή το κομματικό μπλόκ.

Αν δείξεις την ανωτέρω αφίσα στον εξοργισμένο  ηλίθιο, θα εντυπωσιασθεί απο την τελευταία γραμμή όπου καλούνται οι εργάτες σε ένοπλη συμμετοχή στην διαδήλωση.

Έτσι συμβαίνει πάντα. Όταν του δείχνεις  το φεγγάρι, αυτός εστιάζει στο δάκτυλο.   

Παναγιώτης Περιστέρης, έφυγε ένας σπουδαίος άνθρωπος

Με πήρε τηλέφωνο απόγευμα και μου ζήτησε να συναντηθούμε «για κάτι σοβαρό».
Βρεθήκαμε αργότερα στην κοφινέττα και μου είπε ότι σκέφτηκε να οργανώσουμε ένα συνέδριο για τον Γεράσιμο Σπαταλά.

«Δικός μας» μου λέει «του σοσιαλιστικού ομίλου».

Συμφώνησα αμέσως. Ο Γεράσιμος Σπαταλάς ήταν σπουδαίος διανοούμενος του εργατικού κινήματος τον 20ο αιώνα. Είχε μεταφράσει για πρώτη φορά στα Ελληνικά όλο το έργο του Σαίξπηρ. Είχε ιδρύσει τον «μαύρο γάτο» στην Αθήνα και είχε γράψει και σπουδαία ποιήματα, μεταξύ αυτών και τον «κόρακα» που μου άρεσε ιδιαιτέρως.

Η «αριστοκρατία» θα ήθελε πολύ να μείνει για πάντα ξεχασμένος .
Καταγόταν από τους Σιναράδες της Κέρκυρας και το σχέδιο του Παναγιώτη είχε ως εξής: Θα οργανώναμε ένα συνέδριο για τον Γεράσιμο Σπαταλά με την συμμετοχή γνωστών ακαδημαϊκών (μιας και είχε βραβευθεί από την ακαδημία Αθηνών). Θα πηγαίναμε στους Σιναράδες και θα εντοιχίζαμε μια αναμνηστική μαρμάρινη πλάκα στον τοίχο του σπιτιού που είχε γεννηθεί. Θα τυπώναμε ένα φυλλάδιο με αναφορά στο έργο του και στην πολυτάραχη ζωή του.

Όλα είχαν ετοιμαστεί στην εντέλεια και έμενε να πάμε στους Σιναράδες για τον εντοιχισμό της αναμνηστικής πλακέτας.
Φτάσαμε στο χωριό το σούρουπο αφού περάσαμε από το μαρμαράδικο που μας είχε έτοιμη την πλακέτα.

Ώσπου να γυρίσουμε να καφενεία του χωριού και να βάλουμε τις αφίσες είχε νυχτώσει. Πήραμε το στενό ανηφοράκι προς το σπίτι του Σπαταλά. Μια γερόντισσα μάζευε βιαστικά την μπουγάδα της μπροστά από την πόρτα του σπιτιού. Απλώσαμε την μπαλαντέζα και ανοίξαμε τις τρύπες με το τρυπάνι. Άρχισε να βρέχει και ο Παναγιώτης φοβόταν ότι θα μας σκοτώσει το ρεύμα.

Βιδώσαμε βιαστικά την μαρμάρινη επιγραφή «Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε ο συγγραφέας Γεράσιμος Σπαταλάς 1887-1971» μαζέψαμε τα εργαλεία και μέσα σε καταρρακτώδη βροχή πήραμε τον λιθόστρωτο κατήφορο.

Γλιστράει ο Παναγιώτης, με συμπαρασύρει και φτάσαμε κουτρουβαλώντας και βλαστημώντας στον κεντρικό δρόμο.
Γυρίσαμε στην Κέρκυρα λασπωμένοι μούσκεμα και αμίλητοι.
Σε λίγες μέρες γινόταν το συνέδριο και είχαμε πολλά ακόμα να κάνουμε.

Οι μικροί πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς

Σε ένα από τα μοναχικά χειμωνιάτικα ταξίδια

μου στην Αθήνα συναντηθήκαμε ξανά.
Ταξίδευα συνήθως αδέκαρος με ένα υπνόσακο και διάφορα χαρτιά στο σακίδιο.
Μετά από ένα μάλλον βαρετό πάρτι και ενώ είχα βρεθεί αντιμέτωπος με βλοσυρές εισηγήσεις και ατελείωτες συνοφρυωμένες ομιλίες πήρα το λεωφορείο για την Πάτρα. Θα έπαιρνα το βραδινό πλοίο της γραμμής για Ηγουμενίτσα και στις τέσσερις και μισή τα χαράματα θα αποβιβαζόμουν για να συνεχίσω με άλλο πλοίο για την Κέρκυρα.
Σε όλο το δρόμο έβρεχε ακατάπαυστα. Μπήκα στο πλοίο και βολεύτηκα σε έναν από τους καναπέδες του άδειου σαλονιού. Οι Νταλικέρηδες είχαν πέσει ήδη για ύπνο και άλλοι επιβάτες δεν υπήρχαν.
Κατά τις δύο έψαξα στο σακίδιο μου κάτι για να διαβάσω. Είχα πάρει από κάποιο πάγκο το βιβλίο του Θανάση «Οι μικροί πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς».

Ο γνώριμος λόγος του που σε καθηλώνει.

Από τις πρώτες σελίδες άρχισα να βυθίζομαι

Έχει επιβληθεί -λέει- μια παγκόσμια δικτατορία του χρόνου. Τα πάντα καθορίζονται από αυτόν. Η ανθρωπότητα στενάζει κάτω από τον ζυγό του ώσπου ξαφνικά εμφανίζεται μια μικρή επαναστατική αίρεση με την ονομασία «Οι μικροί πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς». Γυρνούν τις νύχτες και κάνουν σαμποτάζ στο ανάλγητο καθεστώς του χρόνου. Σχίζουν τις σελίδες των τηλεφωνικων καταλόγων και τις μοιράζουν στους περαστικούς. Δημιουργούν ρήγματα στο καθεστώς. Απώτερος σκοπός τους είναι η οριστική και πλήρης κατάργηση του χρόνου.

Η μεγαλειώδης μάχη των μικρών πολέμιων του χρόνου και της φθοράς συνεχίζεται ακατάπαυστα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Σηκώνω τα μάτια και κοιτάω από το φινιστρίνι. Βλέπω μικρά κίτρινα φώτα μέσα στην πρωινή ομίχλη να κινούνται. «Φτάνουμε στην Ηγουμενίτσα» σκέπτομαι.

Μαζεύω τα πράγματα μου και βγαίνω στο κατάστρωμα.

Παγώνω μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Το πλοίο μόλις έχει αφήσει το λιμάνι της Ηγουμενίτσας με προορισμό την Αγκόνα της βόρειας Ιταλίας.

Δεν το πιστεύω.

Βρίσκω στους διαδρόμους έναν αξιωματικό. Του λέω το δράμα μου και με παραπέμπει στον λοστρόμο. «Που είχες το μυαλό σου» μου λέει. «Στους μικρούς πολέμιους του χρόνου και της φθοράς» του απαντώ . «Ποιοι είναι αυτοί;» με ρωτάει καχύποπτα.
«Που να σου εξηγώ» του λέω.
Με βόλεψε σε μια άθλια και βρώμικη καμπίνα του πληρώματος , μου έφερε και μερικά σάντουιτς που είχανε μείνει από την προηγούμενη.
Έμεινα τρία μερόνυχτα στα πέλαγα με οκτώ Μποφώρ.
Όταν επιτέλους γύρισα στην Κέρκυρα πήρα τηλέφωνο τον Θανάση και του αφηγήθηκα την οδύσσεια μου.
«Ύστερα από αυτό σε ανακηρύσσω επίτιμο μέλος των μικρών πολέμιων του χρόνου και της φθοράς» μου είπε γελώντας.

Και που να τους κόψουν και το εφάπαξ

Ο Ερντογάν κόβει τον 13ο μισθό στους τουρκοκύπριους.

Ως γνωστόν στην Τουρκία δεν υπήρχε ποτέ τέτοιο έθιμο.

Οι Τουρκοκύπριοι διαδηλώνουν και απειλούν να επανασυνδεθούν με την Κύπρον (όπου ισχύει ο 13ος) .

Εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Οι Κύπριοι δεν τους θέλουν και ξεκινούν κινητοποιήσεις για την μη επανένωση των δύο κοινοτήτων.

Τα ύστερα του κόσμου!

Τυχαίο; Δε νομίζω!

Volta la carta

Ετοίμασα σήμερα ένα βιντεάκι με ένα πολύ ωραίο τραγουδάκι που ασχολείται με ένα ασυνήθιστο και δύσκολο θέμα. Ο Ποιητής είχε πάντα την πεποίθηση της παντοδυναμίας του τυχαίου.
Πολλοί, βέβαια, αναρωτήθηκαν για το αν «ο θεός παίζει ζάρια;» και άλλοι, πολλοί περισσότεροι, βιάστηκαν να απαντήσουν με ένα ναι η με ένα όχι.
Ο Θεός βέβαια μπορεί να κάνει ότι θέλει και, δυστυχώς για αυτόν, δεν ρωτάει κανέναν. Φαντάζομαι ότι αν παίζει ζάρια μάλλον θα παίζει μόνος του, πράγμα μάλλον δύσκολο ακόμα και για έναν Θεό.
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βρει τον τρόπο να το λύσουν αλλά αυτό όμως, το θέμα της μοναξιάς του ενός Θεού, δεν αφορά το σημερινό μας post και έτσι επιστρέφουμε άρον-άρον στο εξαιρετικό αυτό ποίημα που αποτελεί έναν ύμνο στην "παντοδύναμη τυχαιότητα".
Εγώ προσωπικώς δεν συμμερίζομαι την άποψη του ποιητή αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ποίημα δεν είναι εξαιρετικό.
Υπάρχουν σημεία στην μετάφραση που το αδικούν εξαιτίας του ότι δεν υπάρχουν ανάλογες εκφράσεις στην γλώσσα μας .
Όταν, για παράδειγμα, λέει ότι η «μανταμαντορέ» πληρώνει το λογαριασμό της ζωής της με τις «σακούλες» των ματιών της , στην Ιταλική οι «σακούλες» αυτές είναι συνώνυμες με τα πορτοφόλια η τις τσέπες, όπου δεν υπάρχουν λεφτά, αλλά είναι γεμάτες με φωτογραφίες αμφίβολων ονείρων.

.

* Μπορείτε επίσης να διαβάσετε το (καλύτερο του είδους) βιβλίο του Βασίλη Γκέκα "Κοσμική τάξη και χάος" έχει εξαντληθεί αλλά πάντα υπάρχει τρόπος.

Η μετάφραση είναι δική μου, η μοναδική στην Ελληνική, και αναλαμβάνω την ευθύνη , μωρά μου.

Οι δίδυμοι πύργοι της ανοησίας μας

Ένα από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της Μπολόνια είναι οι δίδυμοι πύργοι, I due torri όπως λέγονται.

Πρόκειται για δύο πανύψηλα κτίσματα στο κέντρο της παλιάς πόλης που έχουν εμβαδόν μερικών τετραγωνικών μέτρων και ύψος πάνω από εκατό μέτρα.

.

Οι πύργοι είναι δύο πανύψηλες τετράγωνες κολόνες ακατάλληλες, βέβαια, για οποιαδήποτε χρήση.

Τις κατασκεύασαν οι μεγάλοι φεουδάρχες του μεσαίωνα για να συναγωνιστούν ο ένας τον άλλο σε υπεροχή. Έχτιζε ο ένας έναν πύργο πενήντα μέτρα και πήγαινε ο άλλος και έχτιζε έναν άλλον δίπλα του πενήντα ένα μέτρα.

Τοιουτοτρόπως η Μπολόνια , η πρωτεύουσα της ανατολικής πεδιάδας του ιταλικού μεσαίωνα, απέκτησε δεκάδες πύργους που δέσποζαν στην πόλη.

Αργότερα οι πύργοι κατεδαφίστηκαν προκειμένου να μην πέσουν πάνω στα κεφάλια των κατοίκων της πόλης.

Σήμερα διασώζονται δύο από δαύτους που βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο ένας έχει πάρει τόση κλίση που τον κατεδάφισαν εν μέρει και του έβαλαν διάφορα σιδερένια υποστυλώματα.

Ο άλλος (της γνωστής οικογένειας των Asinelli , αν έχετε ακουστά) παραμένει ακέραιος με μια κλίση (μόνον) δυόμιση μέτρα.

Χιλιάδες τουρίστες ανέβηκαν τα αμέτρητα ξύλινα σκαλοπάτια στο εσωτερικό του πύργου προκειμένου να θαυμάσουν από την κορυφή την πόλη.

Οι , κατά βάση, αριστεροί κάτοικοι της Μπολόνια μιλούν απαξιωτικά για τους πύργους αποκαλώντας τους «πύργους της μαλακίας».

Οι λιγοστοί δεξιοί κάτοικοι της πόλης πιστεύουν ότι θα πρέπει να κατεδαφισθούν «πριν πέσουν στα κεφάλια μας».

Ένας σκουπιδιάρης ,τον οποίο βοήθησα να σηκώσει έναν κάδο που είχε πέσει, μου είπε: «Ανεβήκατε και σεις εκεί πάνω;» και συνέχισε κουνώντας το κεφάλι του «Δεν φτάνει που ταλαιπώρησαν τόσο κόσμο για να τους χτίσουν ταλαιπωρούν τώρα και τους τουρίστες για να τους ανέβουν».

.
Συνέχισα το δρόμο μου γελώντας.

Τέτοια μνημεία ένας ανόητος μπορεί να τα φτιάξει και ένας ανόητος να τα γκρεμίσει.

Ξεκινάμε απαλά, με χαστούκια!

Το βιντεάκι είναι δικής μου εμπνεύσεως και κατασκευής.

Θα συναντηθούμε στην εποχή των λευκάκανθων

Τό βιντεάκι είναι δικής μου κατασκευής. Το τραγούδι είναι το "Inverno" (Χειμώνας) του Fabrizio de Antre. Μιλάει για την ζωή και τον θάνατο, τον χειμώνα και το καλοκαίρι. Δεν μπαίνω στον κόπο να βάλω υπότιτλους γιατί νομίζω ότι είναι καλύτερα έτσι.

Εγκλωβισμένοι

Οι συνηθισμένοι σεισμοί μπορεί να προκαλέσουν ανησυχία η και καταστροφικές ζημιές.

Υπάρχουν, όμως , πολύ σπάνια, σεισμοί που μπορούν να αλλάξουν το χωροχρόνο.

Ένας τέτοιος σεισμός έγινε πριν από λίγο καιρό στην Χιλή. Είχε ως συνέπεια να μετατοπίσει κατά τι τον άξονα περιστροφής της Γής με αποτέλεσμα να αλλάξει τον χρόνο . Είχε επίσης ως αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό των ανθρακωρύχων στις στοές ενός ανθρακωρυχείου σε βάθος ενός χιλιομέτρου.
Στην αρχή επικράτησε πανικός και αμηχανία μέσα στο απόλυτο σκοτάδι . Αργότερα λύγισαν οι πιο αδύνατοι . Τρέλα, απόπειρες αυτοκτονίας , κατάθλιψη , επιθετικότητα, απελπισία.
Οι πιο ανθεκτικοί ανέλαβαν να οργανώσουν την ζωή για μια πολύχρονη επιβίωση κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Ο ένας ανέλαβε την διαχείριση του φωτός , ο άλλος την διαχείριση των τροφίμων και ο τρίτος την καθαριότητα του χώρου. Ορίσθηκαν βοηθοί τους και επιτροπές ελέγχου αποθεμάτων και σωστής διαχείρισης. Όλα με την δημοκρατική επίφαση που επιβάλλει μια ευνομούμενη κοινωνία.
Ορίσθηκαν , με απόφαση της γενικής συνέλευσης, οι ώρες της «νύκτας» και οι ώρες της «ημέρας», οι καθημερινές ασχολίες και οι ώρες ψυχαγωγίας.
Η κοινωνία των εγκλωβισμένων έβρισκε τον ρυθμό της και προσαρμόστηκε γρήγορα στις νέες συνθήκες.
Όσο όμως δύσκολο είναι να προσαρμοστεί κανείς άλλο τόσο δύσκολο είναι και να το ξανακάνει.
Όσοι δεν αρκούνταν στην προσαρμογή , τα «βράδια», που καταλάγιαζαν οι θόρυβοι της «ημέρας» , ακουμπούσαν το αυτί τους στα πέτρινα τοιχώματα και αφουγκραζόταν την «βουή των πλησιαζόντων γεγονότων».

Ήταν έτσι η έτσι νόμιζαν;
Σε αυτές τις συνθήκες ποιος μπορεί να βεβαιώσει, ποιόν, ότι κάτι τέτοιο δεν είναι παραίσθηση;
Το γεωτρύπανο της Ιστορίας συνέχιζε επί εικοσιτετραώρου βάσεως την περιστροφή του.
Η έτσι νόμιζαν;
Τους είχαν διδάξει ότι έπρεπε να ελπίζουν και να πιστεύουν. Δεν γινόταν αλλιώς . Η ζωή μόνον έτσι μπορεί να συνεχίζεται.
Η αμφιβολία προκαλεί αναταραχή και τελικά κατάρρευση της πίστης.

Έτσι τους έλεγαν αυτοί που ξέρουν.

Άλλοι , πιο ευέλικτοι, τους έλεγαν «να πιστεύεις αμφιβάλλοντας».

Ωστόσο το γεωτρύπανο συνέχιζε την καθοδική του πορεία .

Έτσι συμβαίνει, άλλωστε, πάντα.

Όταν, πλέον, ήταν φανερό και στους πλέον δύσπιστους ότι η δίοδος ανοίγει, σε αντίθεση με ότι θα περίμενε κανείς ,επικράτησε ξανά πανικός , κατάθλιψη, επιθετικότητα.
Οι θεσμοί θα έπρεπε να διαλυθούν σε ελάχιστο χρόνο.
Ο Διαχειριστής του φωτός , οι ελεγχόμενοι από αυτόν και οι συμμαχίες που είχε οργανώσει για να διατηρεί ακλόνητη την εξουσία του θα κατέρρεαν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Μόλις το γεωτρύπανο εμφανιζόταν στην οροφή της στοάς δεν θα είχαν πλέον λόγο ύπαρξης.
Και επιπλέον, ποιος θα έβγαινε πρώτος για να δοκιμαστούν οι αντοχές του στο σοκ της προσαρμογής; Ποιος θα αναλάμβανε το ρόλο του πειραματόζωου για να ακολουθήσουν ασφαλείς οι υπόλοιποι;

Το γεωτρύπανο της Ιστορίας. Αυτός ο εφιάλτης που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια σου με την ελπίδα ότι θα τον ξαναδείς.

Σκεπασμένες οι καρδιές μας από μια κουβέρτα σκούρα

Το φθινόπωρο του 1864, σαν σήμερα πριν από 146 χρόνια, ο αμερικάνικος στρατόs υπό τον συνταγματάρχη John Chivingtons και με ένα σώμα 2000 εθελοντών επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στον μεγαλύτερο καταυλισμό των ινδιάνικών φυλών Cheyenne και Arapaho δίπλα στον ποταμό Sand Creek.

Εκείνη την εποχή οι άντρες της φυλής έλειπαν στο κυνήγι του βίσωνα πολλά χιλιόμετρα μακριά.

Η Κυβέρνηση είχε υπογράψει συνθήκη παραχώρησης εδαφών και την παραβίασε επειδή είχε ανακαλυφθεί χρυσάφι στην περιοχή.

Ήταν τέτοια η λύσσα των Στρατιωτών και των εθελοντών που έκαναν κομμάτια τα γυναικόπαιδα και τους γέρους του καταυλισμού.

Ο Carson Kit και άλλοι κατήγγειλαν την σφαγή, κατέθεσαν στο κογκρέσο και παρέδωσαν ανθρώπινα μέλη μικρών παιδιών και γυναικών τυλιγμένα σε κουβέρτες του αμερικάνικου στρατού.

Οι Ινδιάνοι αποτελούσαν εμπόδιο κατά τον ίδιο τρόπο που σήμερα αποτελεί εμπόδιο το μεγαλύτερο μέρος του παγκοσμίου πληθυσμού.

Στο παρακάτω βιντεάκι, το φημισμένο “Fiume Sand Creek”, ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Fabrizio de André με μετάφραση δική μου για πρώτη φορά στην Ελληνική γλώσσα.

.

1913

Δευτέρα βράδυ ώρα 10.30μμ:

Κάποιος τηλεοπτικός σταθμός προβάλει μια σχετικά άγνωστη ταινία με θέμα την ζωή ενός ταλαντούχου αγοριού, μιας φτωχής οικογένειας που ασχολείται ερασιτεχνικά με το γκολφ.
Ο Νεαρός αμερικάνος ερασιτέχνης λαμβάνει μέρος σε μια σειρά σπουδαίους αγώνες και παίρνει το παγκόσμιο πρωτάθλημα αφού αντιμετωπίζει τους καλύτερους εγγλέζους επαγγελματίες του αθλήματος.
Με εντυπωσιάζει ο τρόπος που ο σκηνοθέτης τραβάει από τα μαλλιά ένα σχετικά φτωχό σενάριο και δίνει μια αρκετά καλή ταινία. Πέραν τούτου ουδέν.
Α! Η ταινία διαδραματίζεται το 1913.

Τρίτη ώρα 1.10πμ

Κλείνω την τηλεόραση και πέφτω για ύπνο.

Ταξιδεύω στο όνειρό μου με ένα κρουαζιερόπλοιο το 1913 .

Κόσμος πολύς , φασαρία, μουσικές , σαλόνια και εγώ τριγυρνώ ανάμεσα τους χωρίς κανένας να με προσέχει. Είμαι ένα φάντασμα στον κόσμο τους. Έρχομαι από μια μελλοντική εποχή. Στο χέρι μου κρατάω μια βιντεοκάμερα.

Σκέφτομαι ότι έχω μια μοναδική ευκαιρία να κινηματογραφήσω σκηνές από την ζωή των ανθρώπων αυτής της εποχής με μια sony υψηλής ανάλυσης.

Τίποτα δραματικό δεν συμβαίνει. Δεν πρόκειται για τον Τιτανικό.

«Γράφω» την παρέα του σαλονιού που συζητάει πολιτικά σε ύφος έντονο. Αυτός με τα τσιγκελωτά μουστάκια αλά Ηρακλή Πουαρώ έχει κοκκινίσει στην προσπάθειά του να πείσει για την ορθότητα των απόψεων του. Μια μαμά έντρομη τρέχει να μαζέψει τα παιδιά που βγήκαν στο κατάστρωμα. Το ζευγάρι που φιλιέται κρυφά κάτω από την σκάλα . Τον μάγειρα στην κουζίνα που κόβει το κρέας.

Γυρίζω στην εποχή μας με τον ίδιο μαγικό τρόπο που βρέθηκα στο κρουαζιερόπλοιο του 1913. Διαδίδω παντού για τον θησαυρό που έχω στην κατοχή μου και δεν ενδιαφέρεται κανείς. Δεν θέλουν ούτε να δουν τα βίντεο. Απελπισία και άγχος.

Τρίτη ώρα 3.30πμ

Ξυπνάω με ένα αίσθημα ασφυξίας . Οι τοίχοι ανοιγοκλείνουν. Μετακομίζω στο σαλόνι. Τίποτα . Ξανά στην κουζίνα. Ανάβω τσιγάρο. Δεν με χωράει ο τόπος . Ντύνομαι και ανεβαίνω στην μηχανή. Γυρνάω άσκοπα στους δρόμους. Φεύγει και η τελευταία παρέα από το μόνο μπαράκι της πόλης που είναι ακόμα ανοικτό. Κλείνει τα φώτα.

Κατηφορίζω προς την παραλία. Σκέφτομαι ότι ο ΓΑΠ «είναι μια κάποια λύσις» .

Τον τοποθετείς στην θέση του υποχείριου και του προδότη και παίρνει εσύ την θέση του αριστερού πατριώτη η του τίμιου κοινωνικού αγωνιστή.

Και πάλι όμως... σε μερικά χρόνια κάποιοι διαβάτες του μέλλοντος δεν θα θυμούνται ούτε αυτόν ούτε εσένα.

Εκεί που έβγαλες την υπαρξιακή σου αγωνία από την πόρτα , να σου την πάλι από το παράθυρο .

Και ξαφνικά, μέσα στην ερημιά και στα σκοτάδια, πετάγεται ανάμεσα από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα ένας αλητόσκυλος και μου επιτίθεται. Η αδρεναλίνη στα ύψη. Χάνω για λίγο την ισορροπία μου . Επαναφέρω την μηχανή και εκτοξεύω διάφορες μεταμεσονύκτιες βλαστήμιες στο παρανοϊκό κοπρόσκυλο που με κυνηγάει.

Πριν φτάσω στο σπίτι ήμουν πολύ καλύτερα. Τώρα σκέφτομαι ότι την γλύτωσα φτηνά. Θα μπορούσα να είχα τρακάρει με τα σταθμευμένα αυτοκίνητα και να βρισκόμουν στο νοσοκομείο.

Τελικά το «κοπρόσκυλο» «είναι μια κάποια λύσις».

Λέω να ερωτευτώ τον Παπαντρέο.

.

Silvano ( Pietro Mascagni)

Η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα ψαροχώρι της νότιας Ιταλίας. Δύο νέοι ψαράδες, αδελφικοί φίλοι, αγαπούν την ίδια γυναίκα. Όταν ο ένας (Silvano) αναγκάζεται ,λόγω της φτώχειας, να γίνει Κοντραμπαντιέρης (λαθρέμπορος), ο άλλος ξεμυαλίζει την κοπέλα.
Ύστερα από απονομή χάρητος ο κοντραμπαντιέρης Silvano γυρίζει στο χωριό με σκοπό να ξαναφτιάξει την ζωή του και να παντρευτεί την αγαπημένη του. Ο «άλλος» , όμως τον υποδέχεται εχθρικά.
Η κοινωνία του μικρού χωριού δεν εγκρίνει τον διχασμό . Το πείσμα, όμως, των δύο νέων δυναμώνει. Παραμερίζουν την φιλία και το κοινό τους πάθος τους για να υποτάξουν την θάλασσα και επιδίδονται σε μια εμφύλια σύγκρουση χωρίς όρια. Ο έρωτας είναι το πρόσχημα. Το ζητούμενο είναι η επικράτηση και η συντριβή του άλλου . Η ανάδειξη και η ταπείνωση στην μικρή κοινωνία του χωριού .
Η κοινότητα των ψαράδων τους καλεί να παραμερίσουν το μίσος και να διοχετεύσουν τον δυναμισμό τους και τις φιλοδοξίες τους στην θάλασσα , την μεγάλη πρόκληση (Αl mare).

Η κοπέλα δεν πιστεύει ότι είναι δυνατόν να συμφιλιωθούν οι δύο άνδρες και είναι πεισμένη ότι μια τραγική κατάληξη είναι μοιραία.
Πράγματι στην τελευταία σκηνή του έργου η τελική σύγκρουση έχει σαν αποτέλεσμα τον θάνατο και την απελπισία.

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ανέβηκε, επίσης (στην διάρκεια του καλοκαιριού), στο Fierri της βόρειας Αλβανίας και στη Foggia της κεντρικής Ιταλίας .

Συμμετείχαν η συμφωνική ορχήστρα των Τιράνων , και η χορωδία της Θεσσαλονίκης .
Εξαιρετικό το κόρο των Θεσσαλονικιών και ο Ιταλός Τενόρος που υποδυόταν τον Silvano.
Το κοινό τους αντάμειψε με παρατεταμένα και ενθουσιώδη χειροκροτήματα.

Συγχαρητήρια και στους δικούς μας . Ρόζα Πουλημένου (μητέρα του Silvano), Άκης Χειρδάρης (Σκηνικά ) και βεβαίως στην Κατερίνα Πολυχρονοπούλου που ως Καλλιτεχνική διευθύντρια κόπιασε για να μας δώσει αυτήν την ευκαιρία.

Μπράβο!! Εξαιρετική βραδιά!

La rigrazio tanto Signora e complimenti !!

.

Η μάμα Ροζίνα

Η Μάμα Ροζίνα είχε καταφύγει στο μπροστινό μέρος της μηχανής ενός αυτοκινήτου. Την άκουσα να νιαουρίζει γοερά. Έσκυψα και ανάμεσα από τα ανοίγματα της μπροστινής μάσκας βλέπω δύο μικρά γατίσια , τσιμπλιασμένα και βουρκωμένα μάτια να με κοιτούν με αγωνία.

Δεν ήξερα τι να κάνω . Κτύπησα όλα τα κουδούνια της πολυκατοικίας να βρω τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου . Άκουσα διάφορα πρωινά μπινελίκια και σκέφτηκα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα παρά να αφήσω το γατί στην τύχη του.
Έκανα μερικά βήματα. Ασυναίσθητα κοιτάω πίσω και βλέπω το γατί στο πεζοδρόμιο να με ακολουθεί .

Ύστερα από πολλές προσπάθειες κατάφερα να το πιάσω .

Το εγκατάστησα στο πατάρι .
Η Ροζίνα γρήγορα βρήκε παρέα έναν μαύρο και πανέμορφο γάτο τον Blacksmith, το οποίο και σπίτωσε στο πατάρι.
Με τον Blacsmith κοιμόνταν αγκαλιά αλλά τελικά «δόθηκε» σε έναν σεσημασμένο, τυχάρπαστο , βρώμικο, άσχημο , αναμαλλιασμένο και περιπλανώμενο αλητόγατο.
Ο Blacksmith παρακολουθούσε αδιάφορα την Ροζίνα να τον απατά ξεδιάντροπα.

Ύστερα Από μερικές μέρες τον έκαναν κομμάτια δύο σκυλιά που κατάφεραν και τον στρίμωξαν στο απέναντι αδιέξοδο.
Η Μάμα Ροζίνα γέννησε σε λίγο καιρό πέντε γατάκια .

Η γριά (και σοφή) γειτόνισσα μου ανέλαβε να μεγαλώσει τα δύο διότι – όπως είπε - «η Ροζίνα είναι μικρή και εάν τις τα αφήσουμε όλα δεν θα τα καταφέρει».
Σε μερικές μέρες βρήκα το ένα από τα τρία πεθαμένο . Τα δύο που έμειναν μεγάλωσαν μια χαρά. Η Μάμα Ροζίνα δεν τα άφηνε από τα μάτια της.

Σταμάτησε να τους δίνει γάλα ακριβώς την στιγμή που μπορούσαν να φάνε μόνα τους . Τους έφερνε ζωντανά σαμιαμίδια για να τα εκπαιδεύσει στο κυνήγι.
Όλα πήγαιναν καλά αλλά εμένα με έτρωγε η ανησυχία.
Όταν άρχισαν να βγαίνουν έξω φοβόμουν ότι θα τα σκοτώσουν τα αυτοκίνητα. Τα έψαχνα κάτω από τα αυτοκίνητα και στις διπλανές αυλές.
Η Μάμα Ροζίνα με παρακολουθούσε με απορία . Κάποια στιγμή αποφάσισα να της μιλήσω κινδυνεύοντας να γίνω κακός.
«Καλά αναίσθητη είσαι;»
«Δεν βλέπεις ότι κινδυνεύουν από τα αυτοκίνητα;»
Με κοίταξε βαθειά στα μάτια και μου είπε:
«Καλύτερα να ζήσουν ελεύθερα σήμερα , ακόμα και αν αύριο τα σκοτώσει ένα αυτοκίνητο, παρά να ζήσουν για πάντα στο σκοτεινό πατάρι προκειμένου να αισθάνομαι σίγουρη ότι δεν θα μείνω μόνη, έχοντας μάλιστα βιώσει την απώλεια τους».
«Έτσι και αλλιώς η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων»
Έτσι μίλησε η Μάμα Ροζίνα και τώρα που σας μιλάω έχει ανέβει πάνω στο πληκτρολόγιο και με κοιτά ερευνητικά .

Η Μάμα Ροντίνα, η χελιδόνα με την οποία συγκατοικώ στο χωριό, γέννησε στην φωλιά της κάτω από την ξύλινη ξεχυτή .
Συνήθως διαβάζω ανάσκελα στο μπαλκονάκι μου και στα διαλείμματα παρακολουθώ την ζωή των γειτόνων μου.
Όταν ήρθε η ώρα να πετάξουν η μάμα Ροντίνα τα άφησε δύο μέρες νηστικά και ύστερα έκανε βόλτες έξω από την φωλιά καλώντας τα να δοκιμάσουν να πετάξουν.
Από κάτω λαγοκοιμόταν ένας γάτος της γειτονιάς που αν τον πιάσω στα χέρια μου αλλοίμονο του.
Η Μάμα Ροντίνα θέτει τα χελιδονάκια μπροστά σε δύο επιλογές. Η να μείνουν στην φωλιά και να πεθάνουν στα σίγουρα από την πείνα η να δοκιμάσουν να πετάξουν και εάν τα καταφέρουν να ταξιδέψουν με το σμήνος σ’άλλη γη σ’άλλα μέρη.
Πράγματι δοκίμασαν και τα κατάφεραν εκτός από ένα το οποίο έπεσε δίπλα στο γάτο.
Πριν ο γάτος προλάβει να συνέλθει από την έκπληξη και να αρπάξει στα σουβλερά του δόντια το πουλάκι , δέχθηκε μια ομοβροντία από τασάκια, αναπτήρες, κινητά , φλιτζάνια καθώς και τις «Ανοικτές Φλέβες τις Λατινικής Αμερικής» του Εδουάρδο Γκαλεάνο, που τον πέτυχαν στο κεφάλι.
Έτσι, άλλωστε, εξηγείται και το πατροπαράδοτο μίσος των γάτων του χωριού μου για τους Λατινοαμερικάνους συγγραφείς .
Άλλη μια ευκαιρία για τον πιτσιρίκο.
Έφυγα πριν δοκιμάσει ξανά .
Μπορεί να κατέληξε στην κοιλιά του γάτου. Μπορεί και να ετοιμάζει τα πράγματα του για το μεγάλο ταξίδι του φθινοπώρου.
Ποιος ξέρει; Και γιατί να ξέρει, άλλωστε;

Την Μάμα Ρόζα μου την κουβάλησε ένα Φθινόπωρο μια Ιρλανδέζα που θα έφευγε για την πατρίδα της . Επρόκειτο για ένα Γκριφόν ιμιτασιόν (αυτά με τα μουστάκια και τα μαλλιά που πέφτουν στα μάτια τους).
«Για καμιά εικοσαριά μέρες» Μου είπε.
Γύρισε μετά από έξι μήνες.
Εντωμεταξύ η Ρόζα είχε γκαστρωθεί και γέννησε τέσσερα κουταβάκια. Δεν της άρεσε στο ξύλινο σπιτάκι που της είχα ετοιμάσει και πήγε και γέννησε βαθειά μέσα σε μια βατσουνιά δίπλα σε ένα ρέμα όπου δημιούργησε μια αυτοσχέδια σπηλιά.
Μια των ημερών έπιασε μια καταρρακτώδης βροχή . Έφυγα τρέχοντας από την δουλειά να προλάβω να μην πάρει το ρέμα τα κουτάβια μαζί με την Μάμα Ρόζα. Χώθηκα μέσα στη βατσουνιά και είδα την Ρόζα να έχει εγκαταλείψει τα τρία κουτάβια μέσα στα νερά και τις παγωμένες λάσπες.
Κάτω από την κοιλιά της είχε βάλει το ένα .
«Μήπως αυτό το ένα γεννήθηκε με κοντή ουρά;» με ρώτησε ένας φίλος κτηνίατρος.
«Που το ξέρεις;» Ρώτησα έκπληκτος.
«Σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις διαλέγουν το πιο γερό για να σώσουν, και αυτό συνήθως έχει κοντή ουρά» μου είπε.
Έμεινα να τον κοιτάω με ανοιχτό το στόμα.
Την Μάμα Ρόζα την συνάντησα μετά από πολύ καιρό. Ήταν στο απέναντι πεζοδρόμιο με την Ιρλανδέζα . Της έφυγε από το λουράκι διέσχισε τον δρόμο ανάμεσα από τα αυτοκίνητα και ανέβηκε επάνω μου. Με γέμισε σάλια με εκείνα τα σιχαμερά μουστάκια της.
Έκτοτε δεν την ξαναείδα.
Πέθανε ο Άνδρας της Ιρλανδέζας και μετακόμισε στην πατρίδα της.

Η Μάμα Νίνα είναι «κλερονόμα». Ο πατέρας της φρόντισε να αγοράσει ερειπωμένα ακίνητα στην κατοχή για «ένα ντενεκέ λάδι». Προίκισε καλά τις δύο κόρες του. Η Νίνα πήρε 1500 ρίζες ελιές και μερικά ακίνητα στην Πόλη. Μαζί με τα δυο τρία ακίνητα του άντρα της έγιναν μια σεβαστή περιουσία που τους απέδιδε ένα σταθερό και ασφαλές εισόδημα.
Μένει στο γωνιακό διαμέρισμα του πρώτου ορόφου.
Στα 70 της η Νίνα ζει εκεί με τον 75χρονο άνδρα της και τον 45χρονο γιό της.
Η Οικογένεια ήταν οι πιο ήσυχοι και οι πιο παράξενοι γείτονες.
Η Νίνα έβγαινε ελάχιστα στο μπαλκόνι και μόνον για να ποτίσει τα λουλούδια της.
Δεν άκουσα ποτέ την φωνή της . Δεν την συνάντησα ποτέ στον δρόμο. Παρά την περιουσία της είχε πάντα την «κοψιά» το ντύσιμο και την συμπεριφορά της γυναίκας του χωριού.
Τον Άνδρας της τον Κώστα τον έβλεπα τακτικά στο σούπερ μάρκετ. Μιλούσαμε ελάχιστα. Καλοσυνάτος, φτωχοντυμένος και με ένα ζευγάρι γυαλιά πρεσβυωπίας που το ένα μπράτσο τους συγκρατείται όπως- όπως με ζελοτέιπ.
Ο Γιός ο Νικόλας έβγαινε μια-δύο ώρες το πρωί , ανέβαινε στο ολοκαίνουργιο σκουτεράκι του και πήγαινε σε μια γειτονική λέσχη στοιχημάτων. Δεν έπαιζε ποτέ, καθόταν μόνος σε ένα τραπέζι στην γωνία και παρακολουθούσε τις συζητήσεις των θαμώνων χωρίς να παίρνει ποτέ μέρος. Έφευγε αθόρυβα όπως ερχόταν, και ξανά στο σπίτι.
Τον έβλεπα πολλές φορές να κάθεται σε ένα γραφειάκι δίπλα στο παράθυρο με αναμμένο μόνο το φώς του γραφείου να ξεφυλλίζει βιβλία και χαρτιά .
Μερικές φορές , τα καλοκαίρια έβγαινε και στο μπαλκόνι με ένα ξεχειλωμένο σώβρακο, άσπρο με μπλε πουά, που σε έκανε να αναρωτιέσαι που το βρήκε.
Αν τύχαινε να περάσεις κάτω από το μπαλκόνι και έκανες το λάθος να σηκώσεις τα μάτια σου ψηλά έβλεπες τα γεννητικά όργανα του Νικόλα με φόντο το δειλινό.
Αυτή η καθημερινότητα της οικογένειας παρέμενε αδιαφοροποίητη για πολλά χρόνια. Οι πιο πολλοί γείτονες δεν γνώριζαν την ύπαρξη τους . Μερικοί την ένιωθαν όταν πότιζε η Νίνα τα λουλούδια της και εκτόξευαν προς τον πρώτο όροφο διάφορες βρισιές και βλαστήμιες.
Ένας νεαρός νοσοκόμος μου είπε ότι είναι «σάϊκο».
Η αλήθεια είναι ότι η οικογένεια έδειχνε να συζεί χωρίς εσωτερική επικοινωνία και σου δημιουργούσε μια εντύπωση καταθλιπτικών ανθρώπων που ζούσαν παράλληλα.
Ώσπου μια μέρα είδαμε κηδειόχαρτα κολλημένα στην είσοδο.
Ο Νικόλας …. Ανακοπή….. τέλος.

Η Νίνα δεν ξαναβγήκε ούτε στο μπαλκόνι.
Τον Κώστα τον είδα μια φορά στα απορρυπαντικά του σουπερ μάρκετ .

Μου είπε ότι η Νίνα είναι στο σπίτι και συγυρίζει κάθε μέρα το δωμάτιο του συχωρεμένου του Νικόλα.
Κάθε πρωί του ετοιμάζει το πρωινό του και το μεσημέρι δεν κάθεται στο τραπέζι αν δεν έρθει η ώρα που πάντα γύριζε ο Νικόλας από την λέσχη.
«Σε τι φταίξαμε;» μουρμούρισε σαν να μιλούσε σε κάποιον άλλο.
Δεν άντεχα άλλο τα βουρκωμένα του μάτια. Πήρα από το ράφι ένα απορρυπαντικό πιάτων με άρωμα λεμόνι και έφυγα βιαστικά.

Το σκουτεράκι του Νικόλα μένει δεμένο με αλυσίδα στην κολόνα της ΔΕΗ.
Πάνω στη σέλα του κάθετε αναπαυτικά η Ροζίνα.
Με κοιτάει ερευνητικά καθώς περνάω. Πλησιάζω και την χαϊδεύω. Σκύβω και την ρωτάω στο αυτί:
«Πες μου τι σκέφτεσαι;»
«Αναρωτιέμαι πως τα καταφέρατε και γίνατε τα αφεντικά του πλανήτη» μου λέει.
«Δεν ενδιαφερόταν κανείς άλλος για την θέση» της απαντάω και συνεχίζω το δρόμο μου με τα νύχια του απαξιωτικού της βλέμματος καρφωμένα στην πλάτη μου.

Τα τρία πιθανά σενάρια μιας σκοτεινής ιστορίας

Τόν Απρίλιο του 2006 το Πανελλήνιο είχε συγκλονισθεί εξαιτίας της συζήτησης στην Ιερά σύνοδο για την αγιοποίηση του ιερομονάχου Βησσαρίωνος Κορκολιάκου.

Κατά την εκταφή της σωρού του Βησσαρίωνος διαπιστώθηκε ότι αυτή δεν είχε λιώσει. Θεωρήθηκε απο παράγοντες της εκκλησίας ότι αυτό ήταν θαύμα και προτάθηκε η αγιοποίηση του.

Τότε έγραψα το παρακάτω χρονογράφημα το οποίο δημοσίευσαν γνώστες εφημερίδες , Site, ενώ κυκλοφόρησε και χέρι-χερι σε φωτοαντίγραφα σε διάφορες πόλεις της χώρας.

Τα ιερατεία τότε μου είχαν "ψάλλει τον εξάψαλμο"

"Στις αρχές Απριλίου θα συζητηθεί στην Ιερά Σύνοδο της εκκλησίας της Ελλάδος η υπόθεση της αγιοποίησης ή όχι του ιερομόναχου Βησσαρίωνα της μονής Αγάθωνος του νομού Φθιώτιδας.
Η εκταφή του λειψάνου έγινε στις αρχές του Μαρτίου και προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων. Αντιφατικές ιατροδικαστικές γνωματεύσεις, δηλώσεις επιφανών ψυχολόγων και πολιτικών, δηλώσεις Χριστόδουλου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου, δημοσιεύματα εφημερίδων για το θαύμα και κοσμοσυρροή πιστών στην μονή Αγάθωνος από όλα τα μέρη της χώρας.
Σκοπός αυτού του άρθρου, όμως, είναι να δημοσιοποιήσει την αθέατη πλευρά των αντιδράσεων των ανθρώπων της καθημερινότητας. Αντλήσαμε το υλικό μας από τις ατελείωτες συζητήσεις που γίνονται σε καφενεία, κομμωτήρια, γυμναστήρια, ΚΑΠΗ, κουρεία, οινομαγειρεία, παγκάκια πάρκων και που αποκαλύπτουν έναν πλούσιο προβληματισμό και μία διάθεση προσέγγισης του θέματος από πολλές και διαφορετικές πλευρές.
Επιλέξαμε και παρουσιάζουμε τα τρία πιο δημοφιλή σενάρια που κυκλοφορούν ανάμεσα σε δεκάδες άλλα.

Σενάριο Πρώτο:

Σύμφωνα με το πρώτο σενάριο ή όλη ιστορία είναι «δουλειά» του Χριστόδουλου. Σκοπός της είναι να τονώσει το θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων που έχει τραυματισθεί από τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα των τελευταίων ετών. Οι λάτρεις αυτής της εκδοχής την στηρίζουν επικαλούμενοι το αγωνιώδες διάγγελμα του Χριστόδουλου μερικές μέρες πριν την εκταφή του λειψάνου.
Στην δραματική έκκληση του στις 24 Μαρτίου, ο Χριστόδουλος, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την μεγάλη έλλειψη που υπάρχει σε ιερείς και ως κύρια αιτία του φαινομένου θεωρούσε την απροθυμία των νέων γυναικών να μοιραστούν τη ζωή του παπά. Τόνιζε δε στην εγκύκλιο του: «Καλούμε τις νέες χριστιανές κοπέλες να μην διστάσουν να έλθουν εις «γάμου κοινωνίαν» με έναν νέο ο οποίος εκδηλώνει την επιθυμία της ιεροσύνης. Να είναι βέβαιες ότι δεν θα στερηθούν την ευλογημένη χαρά της συζυγικής ζωής». Συμφωνούμε και προσθέτουμε ότι είμαστε της άποψης πως θα πρέπει να παραμερίζουμε στερεότυπα του παρελθόντος και να μην υποβαθμίζουμε τη χαρά και της εξωσυζυγικής ζωής.

Η παπαδιά στην εποχή μας δεν πρέπει να έχει να ζηλέψει τίποτα από τις υπόλοιπες νέες χριστιανές.

Σενάριο Δεύτερο:

Εδώ συζητιέται ότι τα πάντα τα έχει οργανώσει η μονή Αγάθωνος για να κράτησει ψηλά την ανταγωνιστικότητα της έναντι των άλλων μονών και του σκληρού παιχνιδιού που έχουν επιβάλει τον τελευταίο καιρό.
Ακόμα και το τελευταίο ξωκλήσι προκειμένου να κρατηθεί σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς της σκληρής ανταγωνιστικότητας χρησιμοποιεί κάποιο ατού, μια εικόνα κλαίουσα, κάποια σκιά στον τοίχο, ένα χέρι, ένα δάκτυλο, λίγο τίμιο ξύλο. Οι μεγαλύτερες δε, όπως είναι φυσικό, παίζουν πιο οργανωμένα και σε άλλα επίπεδα με ολόκληρα σκηνώματα αγιοποιήσεις τουριστικά πρακτορεία διανυκτερεύσεις ενοικιάσεις μαγαζιών πέριξ του ιερού τόπου κλπ.
Θα μπορούσε να μείνει έξω από τις εξελίξεις ολόκληρη μονή Αγάθωνος με τέτοια περιουσία τη στιγμή που μέχρι και οι παπαροκάδες έχουν οργανωθεί και κάνουν παιχνίδι;

Σενάριο τρίτο:

Η αριστερή εκδοχή.

Σύμφωνα με τους υποστηρικτές του τρίτου σεναρίου η υπόθεση Βησσαρίωνα υποκινείται από τον Περισσό.

Ως γνωστόν ο Βησσαρίωνας Κορκολιάκος ήτανε στο αντάρτικο και αφού πέρασε πολλές περιπέτειες κατά τα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια κατέληξε στην μονή Αγάθωνος. Το πρώτο του μέλημα ήταν να «στήσει» κόβα με την επωνυμία «Κομματική Οργάνωση Βάσης Ιερομόναχων και κανδυλαναφτών ιεράς μονής Αγάθωνος». Για έμβλημα δε αντί του σφυροδρέπανου (για ευνόητους λόγους) είχε καθιερώσει το θυμιατό με μανουάλι χιαστί.

Τα χρόνια της μεταπολίτευσης την κόβα «έβλεπε» ο συχωρεμένος ο Κώστας Τσολάκης κατ’ευθείαν από το Π.Γ. Επισκεπτόταν τη μονή κάθε μήνα ντυμένος Αρχιμανδρίτης.

Ώσπου ήρθε το 89 και ο Τσολάκης «κατεβάζει» πρόταση διαγραφής του Βησσαρίωνα γιατί είχε «απόψεις».

Στο 1 λεπτό και 22 δευτερόλεπτα που του έδωσε η καθοδήγηση για να απολογηθεί, ο Βησσαρίωνας πρόλαβε να πει: «Αγαπητοί αδελφοί (με όμικρον γιώτα). Χαιρετίζω και εγώ με τη σειρά μου την αποψινή μας δουλειά…» και σωριάστηκε κάτω.

Αργότερα έγινε γνωστό ότι εκτός από «απόψεις» είχε και ζάχαρο.

Έκτοτε πέρασαν 17 χρόνια και ο μεν Βησσαρίων έμεινε θαμμένος σε έναν ειδικά διαμορφωμένο πέτρινο τάφο (όπως συνηθίζεται να ενταφιάζονται οι γραμματείς κοβας της μονής Αγάθωνος) η δε κόβα απέκτησε νέο καθοδηγητή.

Η Αλέκα Παπαρήγα επισκέπτεται τώρα κάθε μήνα τη μονή ντυμένη καλόγρια .
Σε κάποιο διαφωτιστικό μάθημα, λοιπόν, και ενώ ανέλυε τη Λενινιστική θέση του κόμματος για τον εκδημοκρατισμό του κράτους, ένας μοναχός της λεει: «Αδελφή Παπαρήγα το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν μόνο δεξιοί δικαστές, αστυνομικοί, εφοριακοί και πράκτορες της Ε.Υ.Π. Το πρόβλημα είναι ότι και οι άγιοι είναι όλοι δεξιοί».
Αυτό μπορεί να λυθεί του απάντησε. Θα το παλέψουμε να πείσουμε το Χριστόδουλο να αγιοποιήσει το Βησσαρίωνα.
"Μα αυτόν τον διαγράψαμε το 89 γιατί είχε απόψεις", λεει ο μοναχός .
"Μετά από 17 χρόνια ποιος θυμάται τέτοια πράγματα αδελφέ;" του απαντάει εκείνη."

Τέτοια , και άλλα πολλά, έλεγα το 2006 ώσπου ήρθε η αποκάλυψη 4 χρόνια μετά.

Διαβάστε εδώ τι γράφουν τώρα οι αθεόφοβοι.

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catid=16&artID=767179

Το γλεντάμε

Περί του Ασέδιου των Κορυφών

Το Αssedio (πολιορκία, στην Ενετική διάλεκτο) των Κορυφών (της Κέρκυρας δηλαδή) έγινε τον Αύγουστο του 1716.
Οι Οθωμανοί πολιορκητές είχαν παρατάξει στον Βουθρωτό (δηλαδή στο απέναντι από τις ακτές της Κέρκυρας τμήμα της νοτίου Αλβανίας) 30.000 πεζούς, 3.000 ιππείς και 2.000 πυροβολητές. Επιπλέον, 460 μακρύκανα τηλεβόλα και 6.000 βραχύκανοι όλμοι, ενώ βουβάλια έσερναν κι άλλα κανόνια πάνω από τα βουνά της Αλβανίας και καμήλες κουβαλούσαν τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών και λοιπού πολεμικού υλικού.

Η νίκη τους έναντι των ολιγάριθμων υπερασπιστών της νήσου υπό τον στρατάρχη Schulenburg (Σουλεμβούργο) ήταν βεβαία.

Ξαφνικά οι Οθωμανοί τράπηκαν σε φυγή εγκαταλείποντας την επιδίωξη τους για την κατάληψη της νήσου.

Οι «ευγενείς» της Κέρκυρας απέδωσαν την αποχώρηση των αλλοθρήσκων Τούρκων σε θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος .

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ενδυναμωθεί η πίστη των Κερκυραίων στην θαυματουργή δραστηριότητα του εν λόγω Αγίου και να συρρέουν οι πιστοί για να καταθέτουν τον οβολό τους.

Ακόμα και σήμερα συρρέουν στην Κέρκυρα προσκυνητές από όλη την Ελλάδα.
Αμέσως μετά πηγαίνουν να προσκυνήσουν στο Αιγαίο την «Παναγία την κουρσαροβουλιάχτρα.»

Ακόμα ξεκοκαλίζουν οι απόγονοι των «ευγενών» τα απομεινάρια του οβολού των πιστών.

Τι συνέβη όμως: (έλα ντε!).

Όπως μας πληροφορεί ο εξαίρετος συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής, συμπατριώτης και φίλος μου Κώστας Βέργος «Η σπουδή των Κερκυραίων να αποδώσουν τη φυγή των Τούρκων, μετά από παρατεταμένη και σκληρή πολιορκία, σε θαύμα έκανε τους τοπικούς ιστορικούς να υποτιμήσουν την ευρύτερη σημασία του γεγονότος, καθώς και τη συσχέτισή του με ένα άλλο γεγονός που συνέβη τον ίδιο ακριβώς καιρό, βορειότερα.
Στο ουγγρικό Πετροβάρντεϊν, λίγες ημέρες πριν, στις 5 Αυγούστου 1716 , γράφτηκε η τελευταία πράξη της τουρκικής-οθωμανικής επεκτατικότητας προς τη Δύση. Επρόκειτο, εκ μέρους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, περί ενός κοινού σχεδίου κατά Βενετίας και Βιέννης. Αφορμή τα αμφισβητούμενα θαλάσσια (στο Ιόνιο) και χερσαία (στην Ουγγαρία) συμφέροντα. Κατάληξη η διπλή τουρκική ήττα, που έβαλε οριστικά τη μεγάλη ισλαμική αυτοκρατορία σε τροχιά παρακμής.»

«Ο τουρκικός στόλος αποχώρησε εσπευσμένα την ημέρα ακριβώς που έφθασε το μαντάτο της τουρκικής καταστροφής στο Πετερβάρντεϊν. Την επομένη, ο ερχόμενος σε βοήθεια συμμαχικός ευρωπαϊκός (ισπανό-πορτογαλικός) στόλος θα έφερνε στην Κέρκυρα το ίδιο μαντάτο και στους δικούς μας.»

Δεν υπήρχε, πλέον, κανένας λόγος να δώσουν την μάχη στην Κέρκυρα.

Διεργασίες

Και εγώ μέσα!!

Πόσο μάλλον που βλέπω φίλους αγαπητούς και ονόματα σεβαστά από διαφορετικούς και αντιμαχόμενους , μέχρι πρότινος, χώρους .

Βλέπω Θόδωρο Αγγελόπουλο που έκανα μια μέρα να δώ το έργο του και θα κάνω μια αιωνιότητα (από ότι διαισθάνομαι) για να το καταλάβω.

Βλέπω Χουρμουζιάδη , βλέπω Τσακνή, βλέπω Λεοντή ,βλέπω Νάντια , βλέπω Ρούση (περαστικά Γιώργο) και πολλούς άλλους .

Νάναι καλά το Μνημόνιο και ο εμπνευστής του.

Περιμένετε έρχομαι και εγώ!!!

Πόσο μάλλον που έτσι και αλλιώς τα μπαγκάζια μου είναι μονίμως έτοιμα εδώ και καιρό.

Τις γκρίνιες περι «από κάτω» και «από πάνω» δεν τις καταλαβαίνω. Πάνε πάνω από πενήτα χρόνια που ο «μεγάλος» είχε πεί ότι το «πάνω» και το «κάτω» εξαρτάται (μου λές, εξαρτάται) από την θέση του παρατηρητή. Άσε που όλοι αγαπάνε τους «από κάτω» αρκεί να είναι αυτοί στους «από πάνω».

Από ότι μαθαίνω έρχεται κόσμος και κοσμάκης δι άμεσον επιβίβασιν.

Μου είπαν να ετοιμάσω τις αποσκευές μου.

Καλού κακού (ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται) γνωστοποιώ τις ελλείψεις μου.

Εκείνα που δεν έχω (και δεν θέλω να αποκτήσω) είναι…………..

σε rhythm and blues και Fabrizio de Antres (ο Μέγας)