Οι Τζίες της Αγίας Αικατερίνης

 

 

 

 

Παραγγέλνω το τσιπουράκι μου  στο παραλιακό ταβερνάκι  της Αγίας Αικατερίνης .

Κυριακή μεσημέρι .

Τέλη Οκτώβρη.

Λιακάδα με ολίγη από φθινοπωρινή δροσιά .

Απέναντι ο Παντοκράτορας προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία του.

Όλα φαίνεται να είναι υπό έλεγχο ώσπου ξαφνικά ξεπροβάλει από την καμπίνα της μικρής παραλίας η Τζία Μαρίνα.

Φοράει το γνωστό μαύρο τιραντέ ολόσωμο μαγιό .

Καπέλο  καλοκαιρινό  και γυαλιά ηλίου σε μέγεθος πιατέλας.

Μούρχεται στο μυαλό ο Οβελίξ με καπέλο αλά Ρένα Βλαχοπούλου στο «μια τρελή - τρελή σαραντάρα» .

Το ίδιο το μαγιό σε κάνει να αναρωτιέσαι: «Που στο διάολο το αγόρασε;» «Ποιος πουλάει τέτοια μαγιό και δεν τον έχουμε δει;»

Μου φέρνει στο νου διάφορα επιστημονικά άρθρα που έχω διαβάσει για την διαστολή του σύμπαντος.

Οι γαλαξίες , σου λέει, δεν κινούνται απομακρινόμενοι.  Απλώς διαστέλλεται ο χώρος.

Η Τζία Μαρίνα κοιτάει γύρω  αδιάφορα δήθεν και προχωράει αργά και προσεκτικά προς την θάλασσα.

Κοντοστέκεται και βγάζει κάποιο χαλικάκι από τα κινέζικα λαστιχένια παπούτσια θαλάσσης.

Βυθίζεται αργά  και μου θυμίζει τον «Κόκκινο Οχτώβρη» , την χολιγουντιανή ταινία με το ρώσικο υποβρύχιο  όπου ο μπολσεβίκος Σόν Κόνερυ δεν αντέχει άλλο την κομμουνιστική καταπίεση και πάει να παραδοθεί στους αμερικάνους προκειμένου να ζήσει ευτυχισμένος σε ένα ράντζο στην μαγευτική Νέα Ορλεάνη.

Σε λίγο έξω από το νερό έχει απομείνει το καπέλο και τα γυαλιά της Τζίας Μαρίνας  σαν περισκόπιο.

Οι παλιοί λένε ότι όταν ήτανε μαθήτρια  «πέρναγε από την πιάτσα και τρίζανε οι μαλτεζόπλακες».

Ξαφνικά σηκώνει το χέρι και κάνει νόημα «εδώ είμαι».

Ουδέποτε η Τζία πάει μόνη της στην θάλασσα .

Αν την δεις μόνη, είναι στο δρόμο και οι υπόλοιπες.

Φοράνε  σχεδόν το ίδιο μαγιό, το ίδιο σχεδόν καπέλο, τα ίδια σχεδόν γυαλιά και τα ίδια κινέζικα λαστιχένια παπούτσια θαλάσσης.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι έχουν σχεδόν και τον ίδιο σωματότυπο.

Οι Τζίες  κάνουν το μπάνιο τους σχεδόν όλο το χρόνο στα Κουρτελάτσα , στον  Ανεμόμυλο, στο Καρδάκι, στη Δασιά η στην Αγία Αικατερίνη.

Δεν θα τις δεις στο Λιστόν. 

Η θα τις δεις  στην θάλασσα , η στον Αι Γιανόπουλο σε καμιά κηδεία , η στο νοσοκομείο.

Δεν ξέρει απλώς «τι γίνεται στην γειτονιά περίπου»

Δεν φωτογραφίζει.

Δεν  ακτινογραφεί.

Κάνει αξονικές τομογραφίες.

Όποιος αρρωστήσει από την γειτονιά  ακατόπι στο νοσοκομείο  και η Τζία .

Αναλαμβάνει αμέσως θαλαμάρχης.

Αλλάζει ορούς , στρώνει κρεβάτια , βάζει θερμόμετρα, μετράει πιέσεις.

Γυρνάει στο Μαντούκι και ρίχνει και ένα ταψί  παστίτσιο στο φούρνο με την ίδια ευκολία που εσύ δένεις τα κορδόνια σου.

 

Απλώνει τέσσερις λεκάνες μπουγάδα και προλαβαίνει  και τη μαντάμ Κούλα στις Άγριες Μέλισσες.

 

Οι Τζίες είναι ράτσα. Είναι φυλή. Έχουν  δικούς τους άγραφους νόμους και συνήθειες.

Κάτι σαν τους Τουαρέγκ  της ερήμου.

Παλιά είχα βγάλει μια θεωρία όπου στο μέλλον θα εμφανισθούν κάτι Τζίες  ξερακιανές χίπισσες με στρογγυλά γυαλιά και λουλουδάτα μακριά φορέματα σαν την Τζάνις Τσόπλιν ρυτιδιασμένη.

Έπεσα έξω.

Αργότερα έβγαλα άλλη θεωρία όπου οι Τζίες του μέλλοντος μας θα είναι γεμάτες τατού  στο σβέρκο στην κοιλιά στα μπούτια και στους αστραγάλους.

Ξανάπεσα έξω.

 

Οι Τζίες παραμένουν αναλλοίωτες λες και  έχουν ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς  τους με τον χρόνο .

Ο Μπαντίδος

 

Στην πρώτη δημοτικού είχα ένα συμμαθητή που τον ελέγανε «Μπαντίδο».

Όλα τα παιδιά πηγαίναμε στο σχολείο από τον δρόμο.

Ο Μπαντίδος ερχόταν από τα κεραμίδια.

Ξύπναγε το πρωί ανέβαινε από το παράθυρο στα κεραμίδια του σπιτιού του και από εκεί πήδαγε από σκεπή σε σκεπή.

Αφού τσάκιζε όσα από τα πολύτιμα κεραμίδια εκείνης της εποχής μπορούσε έφτανε στο σχολείο.

Ο θρύλος του χωριού έλεγε ότι ο Μπαντίδος είχε αλλάξει δυο τρείς φορές επιδερμίδα.

Όλο του το σώμα ήταν γεμάτο πληγές. Το δε κεφάλι του ήταν  μονίμως δεμένο με ένα βρώμικο και ματωμένο παλιόπανο.

Ο Μπαντίδος έτρωγε ξύλο με η χωρίς λόγο ασταμάτητα.

Τονεδερνε ο πατέρας του το πρωί  , τονεδερνε  η μάνα του , τονεδερνε ο θειός του, τονέδερνε η γειτονιά, τονδέρνανε τα άλλα παιδιά . Πάνω από όλους τονέδερνε ο δάσκαλος.

Η ζωή του Μπαντίδου ήταν ένας ατελείωτος ξυλοδαρμός.

Ήταν μια εποχή τότε  που οι πάντες δέρνανε τους πάντες. Ο Πατέρας έδερνε την μάνα και τα παιδιά, ο δάσκαλος τους μαθητές, ο μάστορας τον μαθητευόμενο, ο λοχαγός τον φαντάρο και ο αστυνόμος όποιον έβρισκε μπροστά του.

Εγώ ήμουν τυχερός. Οι δικοί μου δεν μου είχαν δώσει ποτέ ούτε ένα χαστούκι. Το ξύλο , όμως , στην πρώτη δημοτικού δεν κατάφερα να το αποφύγω παρόλο που έκανα τα πάντα για να περνάω απαρατήρητος μέσα στην κόλαση του μικρού μας και γραφικού χωριού.

Μια μέρα με ρώτησε ο δάσκαλος πόσο κάνουν δυό και δύο.

Κοίταξα παράλυτος από τον φόβο το ταβάνι και  ξαφνικά είπα δείχνοντας ψηλά με το δάχτυλο :

«Κύριε… κύριε ….μια μέλισσα!»

Η τάξη έβαλε τα γέλια και ο δάσκαλος το πήρε σαν προσβολή.

Με έδερνε ασταμάτητα για ώρα στα χέρια με ένα ξύλινο χάρακα μέχρι που μουδιάσανε από τους πόνους.

Αποφάσισα να καταστρέψω το σχολείο.

Πήγα το βράδυ , μάζεψα πέτρες και βάλθηκα να σπάω τα μικρά τζάμια από τις τζαμαρίες του σχολείου.

Στην αρχή ήταν εύκολο. Κάθε πέτρα και ένα τζάμι.

Όσο όμως λιγοστεύανε  τα τζαμάκια τόσο δυσκόλευανε τα πράματα.

Μου εμείνανε μερικά που δεν κατάφερα να σπάω. Δεν μπορούσα να ησυχάσω όλη νύχτα.

Από τότε άρχισε να με απασχολούν η θεωρία των πιθανοτήτων , οι τυχαίες μεταβλητές , οι συναρτήσεις κατατομής και  οι μαθηματικές αφαιρέσεις των μη ντετερμινιστικών συμβάντων.

Ξανάφαγα άγριο ξύλο στην Δευτέρα . Είχα πεί στην Μαίρη «σαγαπώ».

Εκείνη θεώρησε απαραίτητο να το πει στον δάσκαλο.

Μέδερνε ασταμάτητα μέχρι που κόντευα να λιποθυμήσω.

Ο Μπαντίδος,  εν τω μεταξύ, δεν είχε τέτοιες ανησυχίες. Τόχε πάρει απόφαση ότι το βασικό χαρακτηριστικό του κόσμου ήταν αυτός ο αέναος ξυλοδαρμός όλων εναντίον όλων.

Η ελάχιστη παραμονή του  στο σπίτι του και η έξοδος του από αυτό μπορούσε να συγκριθεί με την πολιορκία και την έξοδο του Μεσολογγίου.

Τις ελάχιστες ώρες της ηρεμίας και της ανάπαυσης του σταύρωνε καρλάκους.

Έπιανε βατραχάκια από το ποτάμι , έφτιαχνε μικρούς σταυρούς και τα κάρφωνε ζωντανά με μικρά καρφάκια που είχε κλέψει από τον τσαγκάρη.

 Στη Δευτέρα δημοτικού ο Μπαντίδος δεν ήρθε. Η οικογένεια του έφυγαν μετανάστες   σε μια μεγάλη χώρα.

Έγινε σημαντικός παράγοντας της κοινωνικής ζωής εκεί  με μεγάλη αναγνώριση.

Ο  Γιαννάκης ήταν ένας μαθητής-φάντασμα . Ουδείς γνώριζε αν ήρθε σήμερα στο σχολειό.

Δεν φώναζε , δεν έκλαιγε, δεν μιλούσε , δεν απασχολούσε ποτέ κανέναν.

Τελείωσε το σχολείο και κανείς δεν το κατάλαβε.

Σε ηλικία εικοσιοχτώ χρονών ξεκίνησε να κάνει οικογένεια.

Ο αρραβώνας ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή.

Δεν ήθελαν οι συμπεθέροι.

Ο Γιαννάκης έδεσε ένα σχοινί κάτω από τη σκάλα και κρεμάστηκε.

Τονε προλάβανε στο παραπέντε.

Έμεινε σε κώμα για καιρό.

Όταν σηκώθηκε είχανε φύγει τα σημάδια από το σχοινί αλλά είχανε μείνει τα άλλα, τα εσωτερικά.

Παίρνει ακόμα φάρμακα.

Τονε συναντάω τα πρωινά κάτω από τα βόλτα στην Πολυχρονίου Κωνσταντά.

Λέμε τα τυπικά.

«Τι κάνει ο έγγονας σου;»

Νοιώθω ένοχος.

Τον κοιτάω φευγαλέα.

«Καλά»

Βλέπω στα μάτια του να αιμορραγούν τα μέσα τραύματα.

Η Μαίρη πέθανε στα είκοσι δύο από υπερβολική χρήση ναρκωτικών και την κήδεψαν σε άσπρο φέρετρο  στον λόφο του Αγίου Γεωργίου στον Νέο Κόσμο.

Δεν πήγα στην κηδεία αλλά στενοχωρέθηκα πολύ.

Ο Μπαντίδος γύρισε στο χωριά σε ηλικία εξηντατριών χρόνων για «διακοπές» .

Τονέβλεπα από τον μπότζο τα μεσημέρια να γυρνάει στον έρημο δρόμο του χωριού και να κοιτάζει ψηλά τα κεραμίδια.

Τον συνάντησα έξω από το καφενείο.

Όλα τα τραύματα του είχαν επουλωθεί πλήρως.

Χαιρετηθήκαμε.

«Δεν άλλαξες καθόλου»

«Καλά κρατιέσαι»

«Να χαίρεσαι τα παιδιά και τα εγγόνια σου»

«Το χωριό δεν έχασε την γραφικότητα του»

και τα σχετικά που λέγονται σε τέτοιες περιστάσεις αμηχανίας.

Τον κοίταζα στα μάτια.

Δεν έβλεπα τίποτα.

Κρύβει επιμελώς  τα μέσα τραύματα.

Εκτός, ίσως , όταν αλλάζει ο καιρός και γυρνάει όστρια.

Ο Τελευταίος Δήμαρχος

Το νησί τον χειμώνα έχει 47 κάτοικους.

Όσους και μια πολυκατοικία στην πόλη.

Η πολυκατοικία στην πόλη έχει διαχειριστή. Στο νησί τον λένε «Δήμαρχο».

Το νησί δεν έχει γιατρό , δεν έχει δάσκαλο, δεν έχει μαθητές, δεν έχει σούπερ μάρκετ , δεν έχει «σήμα»,  δεν έχει Χόντος Σέντερ.

Έχει όμως υφαλοκρηπίδα , αιγιαλίτιδα ζώνη , χωρικά ύδατα και ΑΟΖ.

Το νησί έχει επίσης ένα καφενείο που πουλάει τα πάντα και μια εκκλησία χωρίς πιστούς και παππά.

Για την ακρίβεια, κάθε δεύτερη Κυριακή έρχεται ένας παππάς από απέναντι και λουτρουγάει μπροστά σε έναν Αλβανό που παλεύει ο άχαρος να «ενσωματωθεί» και που οι κακές γλώσσες λένε ότι «είναι μουσουλμάνος από το Κουμάνοβο».

Οι υπόλοιποι χριστιανοί η λένε ότι πάνε στην εκκλησία λάθος Κυριακή η λένε ότι δεν μπορούν να περπατήσουν λόγω σπονδυλαρθρίτιδας από την υγρασία .

Το τηλεοπτικό σήμα ακροβατεί μεταξύ Ελλάδας, Αλβανίας,  Ιταλίας .

Ξεκινάς να δεις  το «Χαμηλό βαρομετρικό» με Ελληνικούς υπότιτλους  και τον Συλβεστερ Σταλόνε με το κρεμασμένο αχείλι του στην άκρη της αβύσσου  και  ξαφνικά βλέπεις μια Αλβανίδα να διαφημίζει τοστιέρες . Συνεχίζεις το βράδυ σου βλέποντας στο Puglia TV μεταγλωττισμένο  Κουροσάβα και έναν γιαπωνέζο να λέει στα Ιταλικά : “ma che cosa e questo”.

Το νησί έχει και ένα δρόμο που ξεκινάει από το λιμάνι και διασχίζοντας το  καταλήγει μετά από τέσσερα χιλιόμετρα μπροστά σε ένα γκρεμό στην άλλη πλευρά.

Ο περιπατητής έχει μόνο μια επιλογή.

Η ερώτηση «Που πάς;» είναι άνευ νοήματος.

Όταν βάλει όστρια του γαρμπή η μεταφορά του ασθενούς στο νομαρχιακό νοσοκομείο   μπορεί να γίνει μόνο με κρουαζιερόπλοιο.

Το καφενείο λειτουργεί και ως αίθουσα συνεδριάσεων  , εκδηλώσεων και αμφιθέατρο  για συζητήσεις βαρύνουσας σημασίας που αφορούν το μέλλον του τόπου.

Εδώ ο καθένας έχει μια γνώμη και μια κωλοτρυπίδα , καθώς έλεγε και Κλίντ  Ήσγουντ   πριν γίνει κουλτουριάρης.

Ακριβώς όπως στις πολυκατοικίες των πόλεων που ουδείς θέλει να γίνει διαχειριστής , έτσι και εδώ , ουδείς θέλει να γίνει Δήμαρχος.

Πόσο μάλλον που η κυβέρνηση έκοψε δια νόμου τα τρακόσια πενήντα ευρώ οδοιπορικά  του Δημάρχου κάτω των τριακοσίων κατοίκων.

Όλα λειτουργούσαν κάπως έτσι ώσπου ενεφανίσθη στο νησί ο «Αμερικάνος».

Τον  λένε «ο Αμερικάνος» διότι δούλευε χρόνια στην Αμερική  και εξελίχθηκε στον διασημότερο ψήστη σουβλακιών  του σύμπαντος κόσμου.

Πήρε σύνταξη, άφησε και το σουβλατζίδικο στα παιδιά , πήρε και τις αποσκευές του και γύρισε να βρει τις ρίζες του.

Επί ένα χρόνο πήγαινε πάνω κάτω τον δρόμο .

Έφτανε μέχρι τον γκρεμό . Στεκόταν για λίγο σαν να το σκεφτόταν και μετά ,σαν να μετάνιωνε, γύρναγε πίσω στο λιμάνι.

Τα πράματα αρχινίσανε να σφίγγουνε για τον Αμερικάνο ώσπου ήρθαν οι εκλογές  και ζωήρεψε η κατάσταση.

Έβαλε υποψηφιότητα και εκλέχτηκε παμψηφεί.

Έτρεμε το φυλλοκάρδι  των πλατειών λαϊκών μαζών μην το μετανιώσει την τελευταία στιγμή και “που να βρούνε δήμαρχο”.

Έφτιαξε και «πρόγραμμα».

Θα καθαριστούνε  οι σούδες  με χορτοκοφτικά.

Θα έστρωνε και τον δρόμο και θα έβαζε κολόνες δημοτικού φωτισμού  μέχρι τον γκρεμό.

Από τον γκρεμό και κάτω θα έκανε πλακόστρωση μέχρι την θάλασσα.

Παιδική χαρά για το καλοκαίρι που θάρθουνε τα παιδιά.

Σχάρες υπονόμων.

Παγκάκια στην παραλία.

Τα πάντα όλα.

Ο κύριος Περιφερειάρχης ήταν του κόμματος.

Πάνω εκεί  ήρθαν τα μνημόνια.

Ματαίως πηγαινοερχότανε ο Αμερικάνος στη χώρα.

Ενημέρωσε για την κατάσταση το λαό στο καφενείο  και κάλεσε σε πανστρατιά για να γίνουν «τα στοιχειώδη τουλάχιστον να μην μας πνίξουνε οι βατσουνιές».

Κάθε που κήρυττε  επιστράτευση πήγαινε αυτός και ο Αρβανός από το Κουμάνοβο.

Ο ένας «νόμιζε ότι ήταν την άλλη Κυριακή» και ο άλλος είχε «σπονδυλαρθρίτιδα».

Καθάρισε όλο το νησί μόνος του με το Αρβανό.

Έβαλε και δύο παγκάκια στο λιμάνι.

Οι αριστεροί τον κατηγορήσανε για «ρεφορμιστή».

Οι δεξιοί τόνε βλέπανε και αλλάζανε δρόμο.

Ορκίστηκε να μην ξαναβάλει υποψηφιότητα.

Διαδώσανε  ότι «κουράστηκε και  δεν θέλει να κατεβάσει συνδυασμό»

Βάλανε λυτούς και δεμένους να τονε μεταπείσουν.

Ήρθε και στέλεχος του κόμματος.

Ήταν ανυποχώρητος.

«Δεν μου αρέσουν οι ψηφοφόροι μου αλλά ούτε και εγώ τους κάνω»

Ζώντας σε μια πόλη φάντασμα

Αυτές τις μέρες του εγκλεισμού μούρθανε στο μυαλό οι μέρες ενός παλαιότερου εγκλεισμού μου που με προετοίμασαν για τα σημερινά και με εξόπλισαν με τα απαραίτητα για την αντιμετώπιση τέτοιων εξαιρετικών καταστάσεων.

Στα μέσα της δεκαετίας του 70 λάβαμε την εντολή να τα μαζέψουμε και να προωθηθούμε στην γραμμή Κομοτηνή – Σάπες.

Σύμφωνα με το σενάριο της στρατιωτικής ασκήσεως,

«Αι Τουρκικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5.30 σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της μεθορίου του Έβρου.

Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πατρίου Εδάφους».

Στήσαμε τον καταυλισμό μας σε ένα χωράφι έξω από το χωριό Σάπες.

Ο Ουρανός έριχνε κάτι μεταξύ χιονιού και ψιλής βροχής .

Μούτυχε να μοιραστώ την σκηνή με έναν Πατρινό.
 

Σκάψαμε αυλάκι γύρω για τα νερά και μαζέψαμε  βρεγμένο σανό για υπόστρωμα . Πάνω θα απλώναμε το αδιάβροχο μας και εν συνεχεία θα στρώναμε την μία κουβέρτα.

Αδύνατον να κοιμηθείς.

Κατά τις τρεις μου φαίνεται με πήρε ο ύπνος για λίγο. 

Με ξύπνησε ο Πατρινός. 

Στην αρχή γύρναγε ανήσυχος . Μετά μούγκριζε από πόνους. Στην συνέχεια τον πιάσανε σπασμοί και ούρλιαζε.

Κλώτσησε τον ορθοστάτη και μας έπεσε το αντίσκηνο στα μούτρα .

Πανικοβλήθηκα.

Βρήκα τα κουμπιά μέσα στο σκοτάδι και βγήκα έξω.

Τράβηξα και τον Πατρινό από τα ποδάρια μαζί με την κουβέρτα.

Εν τω μεταξύ ξύπνησε και όλη η διμοιρία.

Ο γιατρός του λόχου είπε δεν ξέρει τι έχει ο ασθενής και ότι δεν μπορεί να τον εξετάσει με ένα φακό μέσα στα σκοτάδια και τις λάσπες.

 ‘Έφερα ένα τζιπάκι από τον όρχο και τον φορτώσαμε.

Οι αξιωματικοί κοιμόντουσαν στα αποδυτήρια του γηπέδου των Σαπών και δεν υπήρχε κανείς για να υπογράψει «δελτίο κινήσεως».

Το γήπεδο των Σαπών δεν ήξερε κανείς που βρισκόταν.

Ένας πανύψηλος Σουλιώτης προσφέρθηκε να έρθει μαζί μου «και ότι γίνει».

Ήταν δεκανέας στις ειδικές δυνάμεις στην Κύπρο  αλλά τον διώξανε για κάποιο λόγο που δεν μου είπε ποτέ.

Αφήσαμε τον Πατρινό στο νοσοκομείο Αλεξανδρούπόλεως και γυρίσαμε πίσω μόλις ξημέρωνε.

Στην (υποτυπώδη) πύλη  του στρατοπέδου μας περίμενε ο διοικητής.

«Φύγατε χωρίς δελτίο κινήσεως; Είκοσι μέρες στο πειθαρχείο εσύ και μόλις βγεις θα μπεις εσύ» μου είπε δείχνοντας τον Σουλιώτη.

Στην αρχή νόμισα ότι το πειθαρχείο θα ήταν κάποιο κτίσμα και επομένως καλύτερα θάταν από το αντίσκηνο.

Ο Αλφαμίτης με πήγε σε μια  γωνία του στρατοπέδου σε ένα λοφίσκο.

Από πίσω είχαν  στήσει ένα αντίσκηνο από όπου είχαν κόψει το μπροστινό και το πισινό μέρος .

Γύρω γύρω είχε συρματόπλεγμα και η σκοπιά εκείνης της γωνιάς ήταν επιφορτισμένη με το καθήκον να φυλάει και το φυλακισμένο.

Η Πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ότι δεν θα άντεχα ούτε ένα βράδυ.

Δεν είχα ούτε που να καθίσω.

Σε λίγο ήρθε ο Σουλιώτης . Κάτι είπε στο σκοπό και  τον άφησε να με πλησιάσει.

«Θα σου φέρω επιπλέον κουβέρτες από το σιτιστή  και πετσέτες. Θα  βάλεις τις δύο κουβέρτες διπλωμένες κάτω και θα σκεπαστείς με τι υπόλοιπες χωρίς να ξαπλώσεις. Θα κοιμάσαι καθιστός. Τις πετσέτες θα  σκάψεις λίγο το χώμα και θα τις απλώσεις από πάνω με τέσσερις πέτρες. Το πρωί  θα τις στύβεις στην καραβάνα και θα γεμίζεις το παγούρι με νερό .Το νερό που θα σου φέρνουνε να το πετάς. Είναι μολυσμένο. Τους έχει θερίσει όλους η δυσεντερία , έτσι την πάτησε και ο Πατρινός.» 

Ακολούθησα κατά γράμμα τις οδηγίες του σοφού Σουλιώτη καταδρομέα και γλύτωσα. 

Ήρθε και ο διοικητής με τον γιατρό.

«Δε μου λες, το πίνεις το νερό που σου φέρνουμε;»

«Βεβαίως κύριε διοικητά»

« Έχεις διάρροια, σε πονάει το στομάχι σου;»

«Όχι» είπα δήθεν απορημένος.

Γυρνάει στον Γιατρό

«Τα βλέπεις βρέ μαλάκα! Αυτός γιατί δεν έπαθε τίποτα. Δεν είναι το νερό.»

Ύστερα από τον εγκλεισμό μου στο πειθαρχείο των Σαπών  η σημερινή Καραντίνα μου φαίνεται παιχνιδάκι.

Άσε που αν το δεις πέρα από την δραματικότητα,  είναι και διασκεδαστική η κατάσταση.

Ποιος θα μπορούσε να φαντασθεί πριν από δύο μήνες ότι θα βλέπανε τα μάτια μας τον Ρουβίκωνα να μοιράζει τρόφιμα στο γηροκομείο και την ίδια στιγμή οι δυνάμεις καταστολής να κυνηγάνε τον Δεσπότη της Κέρκυρας γιατί μεταλαβαίνει πιστούς χριστιανούς.

Ποιος θα μπορούσε να διανοηθεί ότι θα καθαιρούσαν τον κυβερνήτη του αεροπλανοφόρου Ρούσβελτ επειδή θέλησε να στείλει σε νοσοκομείο τους 120 ασθενείς ναύτες του  και οι χιλιάδες του πληρώματος να συγκεντρώνονται στο κατάστρωμα και να επευφημούν με συνθήματα τον καπετάνιο τους κατά την αποχώρηση του;

Ποιος θα μπορούσε να φαντασθεί ότι Πρόεδρος των ΗΠΑ θα έδινε οδηγίες για να κάνουν ενδοφλέβιες ενέσεις οι Αμερικάνοι με … αντισηπτικό;

Ποιος θα μπορούσε να φαντασθεί ότι η Κούβα θα έστελνε βοήθεια στην Ιταλία; 

Ποιος θα μπορούσε να φαντασθεί ότι οι Μεξικάνοι θα κλείνανε τα σύνορα τους  στις …ΗΠΑ; 

Ουδείς νομίζω.

Θα μου πείτε:

"Προφανώς τα έχουμε δει όλα."

Δε νομίζω.

Αντιστέκομαι στον Κορονοϊό σθεναρά διότι πιστεύω ότι θα δούμε και άλλα.

Θα σας φανεί απίστευτο αν δούμε πρώτο σε κυκλοφορία το σίνγκλ των Ρόλινγκ Στόουνς «Ζώντας σε μια πόλη φάντασμα» και την ίδια στιγμή να κλείνουν σε μοναστήρι την βασίλισσα της Αγγλίας ωσάν την Άννα την Κομνηνή;

Θα σας φανεί απίστευτο να δείτε το Δεσπότη να πηγαίνει να νοσηλευτεί στο Νοσοκομείο και να του λέει ο Γιατρός:

«Λυπάμαι Δέσποτά μου αλλά η επιστήμη δεν είναι παντοδύναμη».