Περί ενός Δασκάλου

Γνώρισα τον Χάρη κάπου μέσα στο ενενήντα.

Ψηλός , γεροδεμένος με ωραία κορμοστασιά και παχύ μουστάκι.

Μιλούσε με πάθος στο αμφιθέατρο σε κάποια εκδήλωση για το Μάη του 68.

Κάποια στιγμή μίλησα και εγώ και είπα κάτι που είχα διαβάσει για την «υπέρβαση του αυταρχικού μοντέλου από τα κινήματα εκείνης της εποχής»  σε μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω το αινιγματικό αυτό κίνημα που ακόμα απασχολεί.

Δεν μου απάντησε.

Με περίμενε στο προαύλιο .

Με πήρε παράμερα και μου είπε:

«Μην προσπαθείς έτσι να εξηγήσεις τον Μάη.

Είναι σαν να προσπαθείς να φωτογραφήσεις το ηλιοβασίλεμα.

Το ηλιοβασίλεμα είναι αίσθηση που σε κυριεύει δεν μπορεί να γίνει φωτογραφία για το άλμπουμ των αναμνήσεων σου.»

Τον συμπάθησα με τις εμμονές του.

Ωραίος άνθρωπος .

Είχε βάλει σκοπό τότε την ίδρυση του Ιόνιου Πανεπιστήμιου.

Τα κατάφερε και μάλιστα έγινε επάξια από τους πρώτους καθηγητές  του «Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας».

Γίναμε φίλοι .

Από τους καλούς φίλους που είχα στην ζωή μου ως τώρα.

Ο Χάρης δεν ήταν συνηθισμένος δάσκαλος με ωράρια και βαθμολογίες.

Μπορούσε να ξεκινήσει ένα μάθημα παίζοντας φυσαρμόνικα και να τελειώσει αργά το βράδυ στην πλατεία συζητώντας.

Έπαιρνε μέρος σε  κινήματα και ζούσε σαν αγωνιζόμενος άνθρωπος με όλες του τις αντιφάσεις.

Κάποτε οι προύχοντες του τόπου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μετατρέψουν την Κέρκυρα σε Μονακό προσπάθησαν να καθιερώσουν έναν διεθνή αγώνα  ταχύπλοων σκαφών στον κόλπο της Γαρίτσας.

Ο Χάρης σήμανε συναγερμό.

«Θα εξοντώσουν τον γόνο!»

Κοιταχτήκαμε.

«Ποιο γόνο ρε Χάρη;»

«Το γόνο των ψαριών»

Ρώτησα κρυφά έναν ιχθυολόγο και μου είπε ότι τα ψάρια δεν γεννάνε  στη  Γαρίτσα  αλλά και αν γεννούσαν  μάλλον θα τους έκαναν και καλό τα ταχύπλοα γιατί  θα οξυγόνωναν τα νερά.

Δεν είπα τίποτα .

Δεν μου άρεσε που αυτή η φασαριόζικη φιέστα θα χάλαγε την ησυχία στις Τζίες  της Γαρίτσας που λούζουν το κορμάκι τους στα κρυστάλλινα νερά του κόλπου.

Σιωπηρά  πήρα το μέρος του Χάρη.

Καλύτερα ο Χάρης με τους ανεμόμυλους του παρά οι νιοράντηδες με τις φιέστες τους.

Ο Χάρης εξέδωσε και φλογερή ανακοίνωση  με τίτλο : «Όχι στα κόλπα του Κόλπου».

Ενοχλήθηκαν και οι νεοεμφανιζόμενες  αγωνίστριες κατά του σεξισμού.

Η Φιέστα συν τω χρόνω εκφυλίστηκε και έτσι στον Κόλπο (της Γαρίτσας) , συνεχίζουν να κάνουν το μπανάκι τους οι Τζίες και να αρμενίζουν  οι βαρκούλες του ΝΑΟΚ.

Μια των ημερών γνώρισα και το μουσικό ταλέντο του Χάρη.

Με είχε φωνάξει να του επισκευάσω μια τέντα νομίζω και στο τέλος της δουλειάς μου έβαλε να ακούσω και τις μουσικές του.

Είχε γράψει σε εκατοντάδες κασέτες μαγνητοφώνου αποσπάσματα από αυτοσχεδιασμούς  με την φυσαρμόνικά του.

Ωραίες μουσικές και ατελείωτες.

«Κάτσε να ακούσεις και αυτό»

«Χάρη πρέπει να πάω σπίτι μου να πλυθώ και να φάω. Είμαι στο ποδάρι από τα ξημερώματα »

Μου δώσε μερικά αντίγραφα που τα  ακούω ακόμα.

Τον Χάρη το είδα στο δρόμο πριν από μερικές μέρες.

Πολεμούσε με την αρρώστια του πάντα περπατώντας.

«Τι κάνεις Σταμάτη;»

«Καλά είμαι Χάρη.  Εσύ πως είσαι;»

Με κοίταξε ίσια στα μάτια και μου χαμογέλασε πικρά σαν να μου έλεγε : «Φεύγω».

Του γύρισα την κουβέντα στον καιρό.

«Δεν είναι καλοκαίρι τούτο το φετινό και τα λοιπά»

Χτες  πέθανε ο Χάρης Κατσούλης.

Δεν θα τον ξαναδούμε στους δρόμους της πόλης να μας χαιρετάει κουνώντας το κεφάλι και χαμογελώντας.

Στην ζωή του δίδαξε ανθρωπιά και αυτό είναι ένα σημάδι που χαράζεται ανεξίτηλα στο σώμα της ανθρωπότητας όσοι αιώνες και να περάσουν.

Υποκλίνομαι σε ένα αληθινό δάσκαλο.

Με κομμένη την ανάσα

Ο Μικέλης γεννήθηκε τσου Αγραφούς.

Η Μάνα του τον έλεγε «Μιχαήλη» αλλά δεν του άρεσε γιατί ήτανε χωριάτικο και όταν ήρθανε στη χώρα  το έκανε «Μικέλης» που ήτανε πιο κοσμοπολίτικο.

Ο  Μιχαήλης  ήταν ένας συνηθισμένος επαγγελματίας  μέχρι που χώρισε.

Για την ακρίβεια «τον έδιωξε» καθώς λέγανε οι φαρμακόγλωσσες  της Πόρτα Ρεμούντα.

Ο Μικέλης στην αρχή πέρασε μια περίοδο πένθους .

Για καιρό  ήτανε  σκυμμένος πάνω σε τιμολόγια λες και έδινε πανελλαδικές.

Ξαφνικά κάτι τον τσίμπησε και βγήκε έξω  χαμογελαστός .

Σκιάχτηκα.

Αυτό το χαμόγελο με τρόμαζε. Δεν έμοιαζε με το υποκριτικό χαμόγελο του βουλευτή στο πανηγύρι , ούτε με το υπηρεσιακό χαμόγελο του  σερβιτόρου . Δεν έμοιαζε καν με το χαμόγελο του ψυχοπαθούς.

Μου φαίνεται ότι  ετούτο το χαμόγελο παρουσιαζόταν  ως το χαμόγελο της αισιοδοξίας , ας πούμε,  αλλά κάλυπτε την απόγνωση.  

Μου θύμιζε τον  «Ανθρωπο που γελά» που είχα διαβάσει μικρός.

Όταν λέμε «χαμογελούσε»  δεν εννοούμε που και πού.

Ο Μιχαήλης χαμογελούσε όλη μέρα. Βρέξει χιονίσει.  Ότι και αν άκουγε. 

Λένε οι  μεγάλοι της ψυχολογίας ότι όλοι οι άνθρωποι μετά από μια μεγάλη καμπή της ζωής τους αναπροσαρμόζονται  αναλόγως . Άλλοι  θετικά και δημιουργικά και   άλλοι  υποκρινόμενοι κάτι που θα ήθελαν να είναι και δεν είναι.

Ήξερα  μια  υπάλληλο της στατιστικής υπηρεσία η οποία μόλις πήρε σύνταξη ασχολήθηκε με την καλλιέργεια ρίγανης, έβγαλε και  μια θεωρία για τις θεραπευτικές ιδιότητες της ρίγανης και κατήγγειλε όλη την ανθρωπότητα και κυρίως την νέα γενιά που δεν  γυρνάει στα χωριά της να ζήσει καλλιεργώντας  ρίγανη.

Ένας  άλλος γνωστός μου,  τυπικός υπάλληλος των δικαστηρίων μια ζωή  , μόλις πήρε σύνταξη  έγινε  «αναρχοαυτόνομος»  και κατήγγειλε τους νέους για συμβιβασμό και απάθεια.

Ο Μικέλης μόλις χώρισε  αγόρασε χορτοκοπτικό και βάλθηκε να  καθαρίσει εθελοντικά όλον τον πλανήτη από τσι βατσουνιές .

Έπλενε πεζοδρόμια με πιεστικό .

Έξυνε κολλημένες τσίχλες  με σπάτουλες από τις πλάκες των πεζοδρομίων .

Τοποθετούσε κάδους ανακύκλωσης.

Το μέλλον πλέον για τον  Μιχαήλη ήταν  ο «έθελοντισμός».

Αυτά όλα όμως δεν με ενοχλούσαν .

Εκείνο που με τάραζε ήταν το χαμόγελό του.

Έχει μια αποθήκη εδώ κοντά και περνάει   δεκάδες φορές κάθε πρωί από μπροστά μου με το σκουτεράκι του  φωνάζοντάς  μου  «καλημέρα Σταμάτη»  χαμογελαστός.

Ο εφιάλτης μου.

Πρέπει  να είμαι  συνεχώς σταντ μπάυ  μην περάσει ο Μιχαήλης ,μου πει καλημέρα , δεν προλάβω να ανταποδώσω  και με περάσει για αγενή.

Έτσι όταν η γυναίκα μου μου είπε  να πάμε εκδρομή στην Βουλγαρία  συμφώνησα  αμέσως.

Η Βουλγαρία δεν ήταν μέσα στις προτιμήσεις μου αλλά μιας και ήτανε φτηνά  δέχτηκα  κυρίως για να  μην βλέπω  για μερικές μέρες τον Μιχαήλη χαμογελαστό να μου λέει καλημέρα.

Διασχίσαμε κάμπους και βουνά . Γιοφύρια  και  λαγκάδια και φτάσαμε  επιτέλους στα αδιαμφισβήτητα σύνορα της BP με την Gazprom.

Στο πρώτο βενζινάδικο της Gazprom  σταματήσαμε για ένα σουβλάκι .

Ο σουβλατζής ενώ τύλιγε την πίττα με δεξιοτεχνία  Έλληνα σουβλατζή στο μοναστηράκι με ρώτησε αν  θέλω και γυναίκα.

Αιφνιδιάστηκα .

«Εκτός από σουβλατζής είσαι και νταβατζής;»   ρώτησα ευγενικά και με ενδιαφέρον.

«..και Σοβατζής , και πλακάκια , και υδραυλικά» μου απάντησε σοβαρά.

Ανεβήκαμε τις αμέτρητες στροφές του όρους Πιρίν  και επιτέλους φτάσαμε στο χιονοδρομικό κέντρο  ενός μέχρι πρότινος ασήμαντου ορεινού χωριού που έχει  μια εκκλησιά ένα νεκροταφείο , 50 σπίτια και  πεντακόσια ξενοδοχεία .

Με το που άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου μου κόπηκε η ανάσα.

17 υπό το μηδέν !

Σκέφτηκα ότι άν  δεν καταφέρω να διασχίσω το δρόμο θα με βρούνε το πρωί κοκκαλωμένονε  απάνω στην νησίδα σαν τον Τζάκ Νίκολσον στην «Λάμψη».

Με το  που μπήκα στην είσοδο του φτηνού αλλά πολυτελούς ξενοδοχείου μου ξανακόπηκε η ανάσα .

Μπροστά στην ρεσεψιόν ο… Μιχαήλης  χαμογελαστός .

«Σταμάτη  αδρεφέ! Και σύ εδώ;  Θα περάσουμε τέλεια!»

Κοίταξα προς τα πάνω που συνήθως βρίσκονται οι Θεοί.

Από πάνω μου ένας τεράστιος πολυέλαιος βουλγάρικης αισθητικής .

Νόμιζα ότι είναι ώρα να  κοπεί το συρματόσχοινο και να  μου πέσει στο κεφάλι.

Ήθελε να μου πάρει και τις βαλίτσες στο δωμάτιο.

«Μην κάνεις έτσι μου είπε η γυναίκα μου… γίνεσαι υπερβολικός… δεν τον είδες με τα πέδιλα;  Ήρθε για σκί… όλο το πρωί θα λείπει.»

Έσφιξα τα  δόντια.

Στο εστιατόριο αργότερα εκεί που περίμενα  στην ουρά στον μπουφέ νοιώθω να με ακουμπάνε δυό στητά και μυτερά  στήθη  ψηλά στην πλάτη.

Γυρνάω και μου ξανακόβεται η ανάσα για Τρίτη φορά .

Μια ρωσίδα  δύο μέτρα  από αυτές  των επιδείξεων μόδας με ένα πιτσιρίκι στο χέρι.

Κρατάω την ψυχραιμία μου.

Ο Ρώσος απέναντι περιμένει  στο τραπέζι κοιτάζοντας αφηρημένος  τριγύρω.

Ξυρισμένο κεφάλι χοντρός λαιμός και τατού.

Κλασικός τύπος ρώσου μαφιόζου.

Σίγουρα στο πόρτ μπαγκάζ θα έχει και κανένα πολυβόλο για ώρα ανάγκης.

Φαίνεται ότι όταν εγώ ήμουνα αφισοκολλητής στην ΚΝΕ αυτός ήτανε  ταμίας της  Κομσομόλ.

Δεν με παίρνει ούτε να το σκέφτομαι.

Επιτέλους ξημέρωσε και βλέπω στην ρεσεψιόν μέσα  στο τσούρμο τον Μιχαήλη  και τον μαφιόζο με πέδιλα  σκούφους γυαλιά και λοιπά συμπράγκαλα να ετοιμάζονται για  το χιονοδρομικό κέντρο.

Ωραία! Είναι  ευκαιρία τώρα που θα λείπουν όλοι  στις ερημιές  να κατέβω  στα υπόγεια του ξενοδοχείου και να μπω επιτέλους σε Τζακούζι που το είχα καημό.

Παίρνω το κατάλευκο μπουρνούζι και διασχίζω τους άδειους διαδρόμους ωσάν τον Λέοντα τον Γ’  των Ισαύρων .

Η τεράστια αίθουσα με την πισίνες ήταν εντελώς  άδεια.

Μπαίνω στην λούμπα με τις  μπουρμπουλήθρες και αισθάνομαι ότι δεν πήγε τσάμπα τόσος δρόμος.

Ξαφνικά μου κόβεται η ανάσα για τέταρτη  φορά .

Μπαίνει στην άδεια αίθουσα μοναχή της η ρωσίδα με τον πιτσιρικά.

Ρίχνει τον πιτσιρίκο στην μεγάλη θερμαινόμενη πισίνα να πάρει ένα μπούγιο  και έρχεται  με βηματισμό μοντέλου  καταπάνω μου.

Ανεβαίνει στο  περβάζι και περνάει πάνω από το κεφάλι μου.

Φοράει ένα μαγιώ που δεν είναι σωστό να το περιγράψω δημοσίως . Άλλωστε έχουν αναφερθεί επαρκώς σε  αυτό οι μεγάλοι της  Κβαντικής μηχανικής στην «Θεωρία των υπερχορδών. Τα περίφημα “super strings”.

Κατεβαίνει αργά τα σκαλιά του Τζακούζι  και ξαπλώνει κλείνοντας τα μάτια.

Τα πόδια της έχουν φτάσει δίπλα από την μύτη μου.

Σκέφτομαι ότι αν πάθω ανακοπή εδώ μέσα την άλλη μέρα θα είμαι πρώτο θέμα στο δελτίο ειδήσεων  του Corfu Chanel  « Γνωστός  Κερκυραίος  ηλεκτροσυγκολητής  άφησε την τελευταία του πνοή από ανακοπή σε Τζακούζι όπου  βρισκόταν με ρωσίδα τόπ μόντελ.

Μου κόβεται η ανάσα για Πέμπτη φορά όταν βλέπω εκείνη την στιγμή να μπαίνει στην αίθουσα ο Μικέλης χαμογελαστός.

Νόμιζα ότι έβλεπα βρικόλακα. Τον είδα να φεύγει με το λεωφορείο για τα βουνά.

«Σταμάτη το μετάνιωσα. Θα μείνω εδώ σήμερα και αύριο βλέπουμε».

Βγαίνω άρον άρον από το τζακούζι και τρέχω να καλυφθώ.

Με παίρνει από πίσω.

Καταφεύγω στο χαμάμ.

Μου ξανακόβεται η ανάσα για έκτη φορά . Θερμοκρασίες  Αφροδίτης.

Κάθομαι σε ένα ξύλινο πάγκο με τον Μιχαήλη από δίπλα να μου εξηγεί κάτι για «δράσεις» που μας περιμένουν μόλις γυρίσουμε στην Κέρκυρα.

Αν πάθω ανακοπή εδώ μέσα από την πολύ ζέστη  αύριο θα είμαι πρώτη είδηση  στο Corfu Chanel. «Γνωστός  Κερκυραίος γκέι  ηλεκτροσυγκολλητής βρέθηκε νεκρός από ανακοπή σε χαμάμ με τον συνοδό του».

Δεν θα ησυχάσει η ψυχή μου ούτε στον άλλο κόσμο.

Θα γυρίσω πίσω με μοναδικό σκοπό να πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια τον  Μικέλη.

Γυρίσαμε στην Κέρκυρα με ανακούφιση .

Παραλίγο θα έπεφτα στο γόνατα να προσκυνήσω τα ιερά  πέτσα του λιμανιού.

Την επομένη πάω να βάλω το κλειδί στην πόρτα και ακούω πίσω μου μια φωνή.

«Καλημέρα Σταμάτη»

Τώρα που σας μιλάω ετοιμάζω ταξίδι για τον Βόλο και  έχω μια  ανεξήγητη ανησυχία.

Αρετή

Η Αρετή Βασιλάκη δεν ζει πια.

Πέθανε ένα βράδυ πριν από μερικά χρόνια στον ύπνο της σε ηλικία  ογδοήντα τεσσάρων χρόνων.

Οφείλω ένα μνημόσυνο.

Υπάρχει σοβαρός λόγος.

Την Αρετή την έβλεπα κάθε πρωί να ζαλώνεται και να φεύγει για το χτήμα.

Την είχα δει τόσες πολλές φορές που δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα ξυπνούσα και δεν θα την έβλεπα να κάνει την γνωστή ιεροτελεστία έξω από την πόρτα της.

Έδενε κάτι σχοινιά στην μέση , στους ώμους , στην πλάτη και γύρω από τα βυζιά της με έναν τρόπο που ξέρουν καλά οι παλιές Κερκυραίες χωριάτισσες.

Ήταν κάτι σαν τα σακίδια που κουβαλάνε σήμερα  οι εκδρομείς οι μαθήτριες και οι αναρχικοί.

Αυτά τα σχοινιά κρατούσαν τα πάνινα δέματα που μέσα υποθέτω ότι είχε ότι χρειαζόταν για μια ολόκληρη μέρα στο χωράφι.

Το φαγητό της . Τα εργαλεία της . Το φαί για τα ζωντανά.

Στο τέλος έπαιρνε και το ξύλινο ραβδί της και ξεκίναγε.

Αν την έβλεπαν οι αγρότες του κάμπου της Θεσσαλίας με τα θηριώδη τρακτέρ θα γελούσαν.

Το χτήμα της δεν ήταν παρά  ένα στρέμμα κηπευτικά και αμπέλια , ένα κοτέτσι και καμιά εικοσαριά ρίζες ελιές.

Έλειπε όλη μέρα.

Ερχόταν το βράδυ τον ανήφορο ζαλωμένη.

Στα νιάτα της λένε ήταν η πιο κρυστάλλινη φωνή του χωριού.

Έκανε και τα μαλλιά της ρίτσικα και πέφτανε στο μέτωπο με χάρη.

Είχε κάψει πολλές καρδιές.

Η Αρετή πέθανε ένα βράδυ στον ύπνο της σαν πουλί.

Θυμάμαι ένα βράδυ την είχα περάσει από ανάκριση.

«Για λεζάμινα ήρθες ωρέ Σταμάτη;» με ρώτησε με απορία .

Μου είπε για το γενεαλογικό της δέντρο όσο μπορούσε να θυμηθεί.

Τη μάνα της τηνε λέγανε Μαριετίνα .

Τη νόνα της τηνε λέγανε Αρετή.

Τη μάνα τσι νόνας της τηνε λέγανε κιαυτήνε Μαριετίνα.

Φτάσαμε μέχρι μιαν Αρετή που πρέπει να έζησε κάπου στις αρχές του 1800.

Ένα βράδυ την ακούσαμε να τραγουδάει στην κουζίνα μοναχή της.

Το συνήθιζε που και πού αλλά αυτή τη φορά τραγούδαγε με την καρδιά της .

Μαζευτήκαμε για παρέα.

Κάποια στιγμή όρχησε να μας τραγουδά ένα τελείως άγνωστο τραγούδι .

Έμοιαζε με νανούρισμα.

Οι στίχοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον .

Δεκαπεντασύλλαβοι.

Κάποια στιγμή ανατρίχιασα.

Ο Ερωτόκριτος αλλά με ανακατεμένους τους στίχους.

«Του Κύκλου τα γυρίσματα π΄ ανεβοκατεβαίνου

Και του τροχού π΄ώρες  ψηλά κι΄ώρες στα βάθη πηαίνου.»

«Ωρές παιδιά αυτός είναι ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα!»

Μας είπε ότι τοξερε από Νόνα της και εκείνη από τη δική της και χανότανε το ίχνος στα βάθη του χρόνου.

Βρήκαμε ένα στυλό γιομάτο λάδια.

Τραβήξαμε  ένα πεντάγραμμο πάνω σε ένα λογαριασμό της ΔΕΗ και γράψαμε τη βασική μελωδία και το ρεφραίν.

Η Αρετή φώναζε ότι θα τσι κόψουνε «το ρέγμα».

«Τσώπα Αρετή θα χάσουμε και τον Ερωτόκριτο!»

Έτσι που λέτε την γλύτωσε ο Ερωτόκριτος!

Ψάξαμε και μάθαμε πολλά.

Ο Ερωτόκριτος ήρθε στην Κέρκυρα γύρω στο 1600.

Ήτανε γραμμένος σε χειρόγραφα με περίτεχνες ζωγραφιές και τον είχανε στα σπίτια τους  όσοι ήρθανε από την Κρήτη πρόσφυγες και είχανε λεφτά.

Ένα τέτοιο βιβλίο τότε άξιζε μια μικρή περιουσία.

Διαδόθηκε όμως κυρίως από στόμα σε στόμα και έγινε νανούρισμα για τα παιδιά.

Έτσι ο Ρωτόκριτος και η Αρετή  τραγουδήθηκε ξανά από χορωδία επισήμως μπροστά σε πλήθος κόσμου.

Η μία  κόρη της Αρετής λέγεται και αυτή Μαριετίνα.

Άργησε να παντρευτεί και μετά το γάμο έφυγε για την Αυστραλία.

Προχτές συνάντησα μια γνωστή στο δρόμο.

Μου είπε ότι Μαριετίνα είναι καλά.

Έχει και μια κόρη που τήνε  λένε Αρετή.

Η Νεσπολιά της οδού Πολυχρονίου Κωνσταντά

Οι Νέσπολες δεν αρέσουν σε όλους.

Για την ακρίβεια δεν αρέσουν στου περισσότερους.

Γνώρισα πολλούς ανθρώπους από διάφορα μέρη. Μικρασιάτες, Βλάχους, Αρβανίτες, Πόντιους, Αρμένηδες, Μακεδόνες, Πομάκους …πολλούς.

Για κάποιο λόγο δεν τις  θεωρούσαν  φρούτο άξιο λόγου.

Στις λαϊκές πουλούσαν πορτοκάλια, μήλα, κεράσια, κρπούζια, πεπόνια αλλά ποτέ Νέσπολες.

Μάλιστα τις  ονόμαζαν υποτιμητικά .. «Μούσμουλα».

Ακούς εκεί «Μούσμουλα»!

Εγώ από μικρός έμαθα από τους προγόνους μου να εκτιμώ αυτό το ανοιξιάτικο φρούτο που είναι και από  τα λίγα άλλωστε που βρίσκει κανείς την άνοιξη.

Πολύ αργότερα έμαθα ότι αυτή η προτίμηση μας εμάς των Επτανησίων  για τις Νέσπολες έχει μεγάλη ιστορία.

Όπως όλοι λοιπόν έτσι και εγώ έχω δυό Νεσπολιές στον κήπο μας .

Τις φύτεψε ο Πάππους μου αλλά καθώς μου είπε «Ουδέποτες φάγαμε μια νέσπολα από αυτές».

Το χώμα ήταν καλό. Η τοποθεσία δεν είχε κάτι το περίεργο . Η Ράτσα συνηθισμένη. Τι γινόταν και δεν καρποφορούσαν; 

Κανείς δεν ήξερε.

Οι γειτόνοι μας παρότρυναν να τις κόψουμε.

Κανείς μας δεν ήθελε παρόλο που μας έπιαναν τόπο.

Αν μας ρώταγες κανείς δεν ήξερε να σου απαντήσει στο ερώτημα «μα γιατί δεν τις κόβετε;».

Έτσι λοιπόν, μη έχοντας τι άλλο να κάνω, διακρίθηκα ως ένας από τους πιο διάσημους κλέφτες  Νέσπολας.

Κάθε άνοιξη είχα σταμπάρει τις ξένες νεσπολιές και τις επισκεπτόμουν διακριτικά.

Λόγω των πεποιθήσεων μου ουδέποτε έκλεβα με σακούλα.

Πάντα όσες χωράγανε στα χέρια μου.

Αρκετοί ιδιοκτήτες Νεσπολιών το εκτιμούσαν αυτό και με αντιμετώπιζαν φιλικά.

Υπήρξαν και οι ελάχιστοι που με καθύβριζαν και με απειλούσαν με αποκεφαλισμό.

Τους απέφευγα προκειμένου να μην καταλήξω σαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Έτσι περνούσαν οι Απρίληδες και οι Μάηδες της μικρής μας ζωής.

Σκέφτομαι καμιά φορά να τους μετρήσω αλλά με πιάνει μια μελαγχολία αναλογιζόμενος τους εναπομείναντες και σταματάω στα μισά .

Κάποιο Μάη σαν τώρα καληώρα εκεί που έτρωγα τις κλεμμένες Νέσπολες από του Κωτσέλα ασκούμουν στο αγαπημένο μου σπορ της σκοποβολής δια του φτυσίματος σπόρων Νέσπολας.

Φαίνεται ότι κάποιος έπεσε σε μια γλάστρα  και την επομένη χρονιά να σου και φυτρώσανε δυο φυλλαράκια.

Οι ειδικοί απεφάνθησαν ότι πρόκειται περί Νεσπολιάς και μάλιστα «Μαλτέζικης από του Κωτσέλα».

Την πότιζα για καιρό μέχρι  που ήρθε ο καιρός απελευθέρωσης της από τα δεσμά.

Προκειμένου να μην μου τηνε κάψουν τα κάτουρα των σκύλων την φύτεψα στο προαύλιο του παιδικού σταθμού της γειτονιάς.

Οι Νεσπολιές μεγαλώνουν μεν  γρήγορα αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα καρπίσουν.

Δεν ξέρω αν η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει αυτό το περίεργο φαινόμενο.

Γιατί δηλαδή η μια καρπίζει και η άλλη όχι.

Στο ίδιο χώμα . Από την ίδια μάνα . Από την ίδια ράτσα. Με τον ίδιο καιρό.

Περίεργα πράματα.

Πέρασαν χρόνια και η Νεσπολιά της Πολυχρονίου Κωνσταντά δεν έκανε ούτε μία Νέσπολα.

Φέτος μόλις βγήκα από το Σούπερ Μάρκετ  κοίταξα απέναντι αφηρημένος και την είδα εκεί στη γωνιά της γεμάτη καρπό.

Άφησα τα ψώνια και πέρασα απέναντι.

Το πορτόνι ήταν κλειστό.

Φώναξα την νηπιαγωγό.

Από το κούτελο και την όλη  κοψιά μου φάνηκε Ηπειρωτοπούλα.

«Μπορείτε να μου ανοίξετε παρακαλώ;»

Μου ανοίγει νομίζοντας ότι έχω έρθει για κάποιο από τα παιδιά.

Διασχίζω την αυλή.

Με ακολουθεί περίεργη.

Κόβω μερικές Νέσπολες.

«Είστε γνωστός;» ερωτά.

«Πολύ» της απαντώ.

...