Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΣ

Ο Άγιος Παντελεήμονας  βρίσκεται μέσα το ψυχιατρείο της Κέρκυρας.

Πρόκειται για ένα εκκλησάκι που εορτάζει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες.

Μένω κοντά  αλλά ποτέ δεν πήγα στο πανηγύρι του .

Ουδέποτε είχα καλές σχέσεις με τους Αγίους.

Αντιθέτως πάντα είχα καλές σχέσεις με τους τρελούς.

Μου λένε , ο καθένας την ιστορία του και το πρόβλημά του.

Τις προάλλες πέρναγε ον Ηλίας κλαίγοντας . Τον ρώτησα τι έχει και μου είπε ότι η ξαδέλφη του πέταξε στα σκουπίδια , μαζί με άλλα πράγματα και το αγαπημένο του καπέλο. Πήγα και  του βρήκα ένα καπέλο , τον έπεισα ότι είναι από καλό ύφασμα και ακριβό. Το φόρεσε και έλαμψε. Πήγε καμαρωτός μέσα να τον δουν και οι άλλοι.

Έρχεται κάθε πρωί και μου λέει ευχαριστώ.

Θα μπορούσα να σου αφηγηθώ, αγαπητέ  και πιστέ μου αναγνώστη,  πάρα πολλές ιστορίες   με πρωταγωνιστές τους τρελούς του ψυχιατρείου μας.

Κάποια στιγμή θα το κάνω.

Φέτος, λοιπόν,   με παρακίνησαν να πάω στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονος.

Το ψυχιατρείο  είναι ένα συγκρότημα κτηρίων που κατασκευάστηκαν επί Αγγλοκρατίας από Μαλτέζους τεχνίτες. Ο Χώρος είναι περιτοιχισμένος με χοντρούς πέτρινους τοίχους και βαριά κάγκελα. Κάθε μέρα, όμως ,  είναι ελεύθερη η είσοδος σε όποιον θέλει να κάνει τον περίπατό του η να πιεί τον καφέ του στο αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο του  κάτω από τα δένδρα.

Εκεί στεγάζονται ,  ένα τμήμα του ψυχιατρείου, το τμήμα Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Ο ΟΚΑΝΑ, το φοιτητικό στέκι, η φοιτητική εστία και το αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο του ψυχιατρείου.

Παρόλο που ο χώρος είναι φορτωμένος με φρικιαστικές Ιστορίες από το  παρελθόν του Ιδρύματος ,  η σημερινή καθημερινή του εικόνα σε κάνει να νοιώθεις άνετα. Τα παιδιά και οι επιστήμονες που εργάζονται εκεί κατάφεραν αποτρέψουν τις προσπάθειες για   ιδρυματοποίηση και νοσοκομειοποίηση του ψυχιατρείου και τον μετέτρεψαν σε ένα ζωντανό και δημιουργικό χώρο ανοιχτό στην κοινωνία.

Περιδιαβαίνω τους δρόμους και τις μικρές πλατείες και χαιρετώ τους γειτόνους μου με τις οικογένειές τους .

Στην πρώτη πλατειούλα γίνεται ένα ετήσιο φεστιβάλ  κουκλοθέατρου. Πλήθος πιτσιρίκια κάθονται  στο γρασίδι και παρακολουθούν έκθαμβα.

Πιο πέρα γίνεται μια παράσταση Θεάτρου και χοροθεάτρου από τους  τροφίμους  και τα παιδιά του προσωπικού.

Αλλού έχουν στήσει το πάγκο τους και παρουσιάσουν τα προϊόντα τους  τα παιδιά από μια αγροτική κολεκτίβα  ενός χωριού.

Ένα  μουσικό συγκρότημα παίζει παραδοσιακή χορευτική μουσική.

Τα παιδιά του ΟΚΑΝΑ  έχουν πιάσει ένα μεγάλο τραπέζι  και τρώνε.

Περπατούσα ανάμεσα στον κόσμο  και όλα μου άρεσαν .

Περισσότερο όμως μου άρεσε που είδα στην μέση του χορού εκείνη την γυναίκα που κοιμάται τα βράδια του χειμώνα  στα σκαλιά του  Marks & Spencer  και  άλλες φορές στην Πολυχρονίου Κωνσταντά κάτω από τα βόλτα, τυλιγμένη με παλιοκουβέρτες.

Φορούσε τα καλύτερα από τα ρούχα της  και στο λαιμό της είχε φορέσει την κολάνα της με τα ψεύτικα μαργαριτάρια.

Χόρευε  τον αγυριώτικο και έλαμπε.

Συγκινήθηκα.

Δεν τον ξέρω αυτόν τον Άγιο Παντελεήμονα,  αλλά να είναι  καλά που μας μάζεψε.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Παρακινήθηκα να γράψω αυτά τα λίγα από μια είδηση που διάβασα προχτές.

Σε μια σελίδα της Χρυσής Αυγής,  δημοσιεύθηκε ένα «βαρυσήμαντο  επιστημονικό άρθρο»  για την «ευθανασία» των ψυχικώς ασθενών και των ατόμων με ειδικές ανάγκες.

ΕΝΑ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ PANDA

Ο φίλος μου ο Λευτέρης  κυκλοφορούσε πάντα με ένα Panda.

Tο  φιατάκι   ήταν σε κακή κατάσταση .

 Όταν πάρκαρε   ο Λευτέρης  κατέβαινε  έκανε μεγαλοπρεπώς το γύρο του αυτοκινήτου και άνοιγε την πόρτα για να κατέβη η κυρία Αλεξάνδρα.

Άλλοι νόμιζαν ότι ήταν απλώς ευγενικός. Άλλοι έλεγαν ότι «τόνε κάνει ότι θέλει».

Η αλήθεια ήταν ότι δεν άνοιγε η πόρτα της Αλεξάνδρας από μέσα.

Η Πόρτα του Λευτέρη  ξεκούμπωνε όλη μαζί (είχανε κοπεί οι σκουριασμένοι μεντεσέδες).

Μια φορά που τον σταμάτησε ένας  τροχονόμος , έβγαλε την πόρτα και του ζήτησε να την βαστάει λίγο μέχρι να βρει  «τα χαρτιά».

Τον υαλοκαθαριστήρα του τον είχα κολλήσει  με μια ειδική κόλα . Κάποια φορά στα τρία γεφύρια πήγε να βάλει μπροστά τον υαλοκαθαριστήρα και του έφυγε. Παραλίγο θα κάρφωνε  κατάστηθα έναν  ντελιβερά που ερχόταν από πίσω με το παπί του.

Το Ταλαιπωρημένο Panda  είχε , όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα.

Ήταν κάμπριο.

Πάνω  στην οροφή είχε μια μαύρη τέντα  που το  καλοκαίρι  την έβγαζε για να παίρνουν αέρα.

Κάποια φορά πηγαίνανε σε ένα γάμο στο Σκριπερό .

Στου Σγόμπου τους έπιασε μια δυνατή καταιγίδα με πολύ νερό.

Ο Αέρας πήρε την τέντα του κάμπριο και συνέχισαν μέσα στη βροχή με την οροφή ανοιχτή. Μέχρι να φτάσουν στην εκκλησιά βράχηκε και ένα κουτί  σκόνη απορρυπαντικό και γέμισε το  Panda  σαπουνάδες.

Κατέβηκαν στην εκκλησιά μούσκεμα και γεμάτοι σαπουνάδες μπροστά στα έκπληκτα μάτια των  καλεσμένων.

Πριν  από  λίγο καιρό ο Λευτέρης βρήκε μια ευκαιρία  και αγόρασε ένα  Seicento  παλιό . Εφτακόσια ευρώ , το έριξε στα πεντακόσια και κανόνισε και δόσεις.

Μου το επαινούσε ως «σκυλί» μέχρι που του μείνε ο λεβιές στο χέρι.

«Αυτό το πρόβλημα το έχουν τα  seicento…» μου δικαιολογήθηκε «….αλλά κατά τα άλλα δεν θέλει ούτε μπουζί».

Προχτές του ήρθε η φορολογική δήλωση να πληρώσει  1100 ευρώ «τεκμήριο».

Έριχνε χριστοπαναγίες  όλο το πρωί. 

Ο ΝΑΥΑΓΟΣ

Στην ταινία «Ο Ναυαγός» με τον  Τόμ  Χάνκς   ο  ευτραφής υπάλληλος  μιας  ταχυδρομικής εταιρίας  ταξιδεύει με το αεροπλάνο συνοδεύοντας τα δέματα της εταιρίας του.

Το Αεροπλάνο πέφτει στην θάλασσα και ο υπάλληλος βρίσκεται από την μια στιγμή στην άλλη σε ένα έρημο νησί στην μέση του ωκεανού.

Όταν παίρνει απόφαση ότι δεν ξέρει κανείς που βρίσκεται και η παραμονή του στο νησί θα είναι απροσδιόριστη  προσπαθεί να εξασφαλίσει τρία πράγματα.

Πρώτον την άμεση επιβίωση του (τροφή, προστασία από τον ήλιο την βροχή και τα άλλα ζώα).

Δεύτερον την δημιουργία ενός φανταστικού συντρόφου  (ζωγραφίζει  μια μπάλα ποδοσφαίρου και  «επικοινωνεί» με αυτήν).

Τρίτον χρειάζεται έναν προορισμό , γι αυτό ένα από τα πακέτα που μάζεψε από τα συντρίμμια του αεροπλάνου δεν το ανοίγει με σκοπό να το πάει κάποτε στον παραλήπτη.

Λογικά θα έπρεπε στο νησί  να ήταν ένας «απολύτως ελεύθερος άνθρωπος» , κάθε άλλο όμως.

Ο Ναυαγός κοντεύει να τρελαθεί μόνος με τα υποκατάστατα  και πάει να κρεμαστεί αλλά την τελευταία στιγμή τον σταματάει  η μπάλα- σύντροφος  στην οποία και απολογείται.

Ο  κάθε ένας μας δεν μπορεί να είναι απολύτως ελεύθερος  ακριβώς επειδή είμαστε δισυπόστατοι.  Είμαστε την ίδια στιγμή ένας  και  ταυτόχρονα είμαστε κύτταρο του ανθρώπινου  γένους και των υπολοίπων ειδών και μόριο όλου του κόσμου.

Αυτά δεν μπορούν  να ξεχωριστούν και ακριβώς για αυτό το λόγο  η ελευθερία του καθενός να είναι απεριόριστος  δεν μπορεί να εμποδίζει την ελευθερία του άλλου να είναι  και αυτός .

Όλες οι εκμεταλλευτικές και εξουσιαστικές (ως εκ τούτου) κοινωνίες , είναι  κοινωνίες ανισσοροπίας  και αντίφασης .

 Χρειαζόμαστε μια κοινωνία που κανένας να μην μπορεί να εμποδίσει κανέναν να γίνει απεριόριστος.

Η σημερινή κοινωνία έχει καθηλώσει το 99% των ανθρώπων του πλανήτη  προκειμένου να συνεχίζουν να εξουσιάζουν 4000 πολυεθνικές.

Ο Φασισμός  είναι η βαθύτερη και πιο κτηνώδης ουσία αυτής της κοινωνίας.

Το τέταρτο γατί

Χτές βράδυ γέννησε το «Μακαροντσίνι» σε ένα πατάρι του εργαστηρίου μου.

Το Μακαροντσίνι είναι η γατούλα της γειτονιάς μας. Την ονομάσαμε έτσι γιατί προτιμάει τα μακαρόνια από οτιδήποτε άλλο.

Μέτρησα τρία γατιά. Ωστόσο ενώ τα έβλεπα να τρώνε όλα,   από κάπου πολύ κοντά ακουγόταν ένα γοερό νιαούρισμα. 

Ψάχνοντας βρήκα το τέταρτο εγκαταλελειμμένο κάτω από το πατάρι , στο σημείο που υπήρχαν τα σημάδια από την γέννα .

Προφανώς το Μακαροντσίνι εγκατέλειψε το τέταρτο γατί.

Ένας φίλος κτηνίατρος μου είπε ότι τα ζώα το κάνουν όταν δεν μπορούν να τα θρέψουν όλα.

Πήρα το γατί και το έβαλα στο βυζί  του Μακαροντσινιού.  Έφερα γάλα  νερό και φαγητό .

Το Μακαροντσίνι  το  δέχτηκε, το καθάρισε και το τάισε.

Λίγο αργότερα ήρθε να με βρει ένας φίλος  για μια δουλειά. Αφού συζητήσαμε το επαγγελματικό μέρος , τον ρώτησα για την οικογένεια του.

Τον είδα προβληματισμένο.

-«Μετάνιωσες που έχεις ένα παιδί?»  Με ρώτησε.

-«Αντιθέτως» του λέω.

-«Τι λες εσύ..να κάνουμε δεύτερο παιδί?»  συνέχισε.

-«Κάτω από αυτές τις συνθήκες,  ούτε να το σκέφτεσαι» απάντησα.

Γύρισα στο σπίτι το μεσημέρι  εξουθενωμένος από την ζέστη και βυθισμένος στις αντιφάσεις μου.

Τουλάχιστον το Μακαροντσίνι έχει μια «ατσάλινη αποφασιστικότητα».

Πατέντες

Ενημερώνω φίλους ψαράδες , επαγγελματίες και ερασιτέχνες και πάσης φύσεως ιδιοκτήτες σκαφών.

Προσοχή!

Έχει αρχίσει η  συγκομιδή της ντομάτας στην Απούλια.

Αυτό σημαίνει ότι είμαστε στην περίοδο που δυστυχισμένοι λαθρομετανάστες (σαν και εμάς) θα αποπειραθούν να περάσουν απέναντι στις ακτές της γειτονικής Ιταλίας για να βρουν δουλειά στα χωράφια βόρεια του Lecce και μέχρι την Pescara.

Για να το κάνουν χρειάζονται ένα σκάφος αρκετά μεγάλο για να τους περάσει μέχρι το Otranto η την Galipolli.

Μόλις περάσουν το φάρο των Οθωνών (τα κάγκελα του φάρου είναι δικής μου κατασκευής) βάζουν πλώρη 250 μοίρες δυτικά  και σε δύο ώρες (με 40 μίλια) τους βγάζει στο φάρο του Otranto.

Δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο  στα χωράφια για ψίχουλα.

Επάνω από τα χωράφια (στην γέφυρα του δρόμου) είναι κρεμασμένο ένα πανό που λέει:

" Όταν κοιτάτε τους μετανάστες αφ' υψηλού να μαζεύουν τομάτες , να θυμάστε τους παππούδες μας που ήταν φορτοεκφορτωτές  στο λιμάνι της Νέας Υόρκης".

Το όνειρο του Λαθρομετανάστη που μαζεύει τομάτες είναι να φτάσει  στην Μπολόνια (λχ) , και να ανοίξει ένα μίνι μάρκετ (24ωρου λειτουργίας) η - ακόμα καλύτερα ένα "κεμπάπ" . Δηλαδή μια τρύπα που φτιάχνει γύρο με πίτα.

Αμέσως στέλνει μήνυμα στο χωριό του ότι έγινε "επιχειρηματίας" στην Μπολόνια και ας μην βγάζει ούτε το ρεύμα.

Εν τω μεταξύ ο μισοκατεστραμένος (ένεκα κρίσης) ψαράς ψάχνει εναγωνίως το σκάφος του.    

Εάν είναι τυχερός το βρίσκει σε καλή κατάσταση στο Otranto. Εάν είναι άτυχος το βρίσκει διαλυμένο  στα βράχια.

Όπως και νάχει θα πρέπει να βγει στο Brindisi   να πάει οδικώς μια ώρα νότια (στο Otranto) για να παραλάβει το σκάφος του και να το φέρει (μέσω Brindisi) στην Κέρκυρα.

Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου!!!

Εδώ επεμβαίνω εγώ και δίνω οριστική λύση στο πρόβλημα.

Ρίχνω στην αγορά μια φοβερή πατέντα.

Πρόκειται για ένα εργαλείο από ανοξείδωτο ατσάλι που κλειδώνει την μηχανή ενώ βρίσκεται ανεβασμένη με το  power trim.

Στοιχίζει ελάχιστα, είναι απαραβίαστο,  εξασφαλίζει την περιουσία του ψαρά, προφυλάσσει από κινδύνους τον μετανάστη, με οδηγεί - ως μάστορα- σε ένα θετικό μέσο ποσοστιαίο ρυθμό αύξησης του πραγματικού ακαθάριστου εγχώριου μου προϊόντος (σύμφωνα με το μοντέλο Solow).  

Η Μεγαλειοτάτη

Όποιος θέλει να το κοινοποιήσει εδώ η σε άλλες χώρες παρακαλώ να το κοινοποιήσει ως έχει. 

Sa Majesté

Cette année, Sa Majesté la princesse consort du Maroc a de nouveau visité Corfou. Elle a choisi un hôtel parmi les plus luxueux de l'île .

La nuitée pour la reine et les personnes qui l'accompagnent coûte 90.000. La journée coûte encore plus: En été 2010 Sa Majesté avait acheté des jouets d'une valeur de 30.000 euros pour ses enfants.

Un peu plus loin de l' hôtel où loge la belle princesse, gisent les ruines d'une vieille usine de pâtes alimentaires. Dans les ruines et sous des conditions déplorables ont élu domicile quelques dizaines d'immigrés marocains.

Outre la famine, ils doivent faire face à la peur. La peur des bandes néo-nazies.

Nous avons organisé de repas pour eux et nous avons fait tout ce que nous pouvions pour les aider à survivre.

Nous ne pouvons pas continuer pour toujours. Nous n'en avons pas les moyens.

Nous prions Sa Majesté de changer de chambre et de choisir la suite avoisinante: elle a les mêmes mètres carrés mais elle ne coûte que 45.000 euros la nuitée. Nous la prions également de jouer un peu avec ses enfants en utilisant les jouets de l'année passée (nous sommes sûrs que les enfants n'ont même pas eu le temps de voir tous les jouets).

Cela fait une économie de 75.000. Ce montant suffit pour assurer un niveau de vie digne pour ses sujets dans un pays étranger.

Nous savons que ce n'est pas chose aisée. Marie-Antoinette, par exemple, n'y est pas parvenue.

Néanmoins, cela vaudrait la peine d'essayer.

Her majesty
The Queen of Morocco came again this year to Corfu.

She is staying in one of the most luxurious hotels on the island.
Each “night” costs 90000 euros.

We say “night” because the day costs even more.
During the summer of 2010, she bought from a well-known toy store in our town, toys worth 30.000 euro for her kids.
A little further from the hotel where the beautiful Queen resides, there are the ruins of an abandoned pasta factory. 
In the ruins live, under conditions of unbelievable misery, tens of immigrants from Morocco.
Besides the threat of famine, they are also facing the fear of the neonazi gangs.
We organized meals for them and helped as much as we could for their survival.
We cannot continue indefinitely, we do not have the means.
We kindly ask her majesty to move into the adjacent suite, which has about the same size but costs only 45000 euros per night. Also, to devote some time to play with her kids and with the toys she has already gotten for them (probably her kids haven’t even seen all of them).
By this way 75000 euros will become available.
With 75000 euros her citizens can live in decent conditions, during their time in a foreign country. 

I know it is difficult… even Marie Antoinette could not do it.

But she can try.

Η Μεγαλειοτάτη.

Η Βασίλισσα του Μαρόκο ξανάρθε φέτος στην Κέρκυρα.

Μένει σε ένα από πολυτελέστερα ξενοδοχεία του νησιού.

Η "βραδιά" στοιχίζει 90.000 ευρώ μαζί με την συνοδεία της.
Λέμε η "βραδιά" γιατί η μέρα στοιχίζει περισσότερα.

Το καλοκαίρι του 2010 είχε αγοράσει από γνωστό κατάστημα παιχνιδιών της πόλης μας , παιχνίδια αξίας 30.000 ευρώ για τα παιδιά της.

Λίγο παρακάτω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει η πανέμορφη Βασίλισσα υπάρχουν τα ερείπια ενός εγκαταλελειμμένου εργοστάσιου μακαρονιών.

Μέσα στα ερείπια ζουν σε συνθήκες ανείπωτης αθλιότητας δεκάδες μετανάστες από το Μαρόκο.

Εκτός από την λιμοκτονία αντιμετωπίζουν και τον φόβο των νεοναζιστικών συμμοριών.

Οργανώσαμε συσσίτια και βοηθήσαμε με κάθε τρόπο για την επιβίωσή τους.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε για πάντα...δεν έχουμε την δυνατότητα.

Παρακαλούμε την μεγαλειότατη να μετακομίσει στην διπλανή σουίτα που έχει την ίδια έκταση αλλά στοιχίζει μόνο 45.000 ευρώ την βραδιά . Επίσης να κάτσει να παίξει και λίγο με τα παιδιά της με τα παιχνίδια τα περσινά (που δεν πρόλαβαν ούτε να τα δουν όλα).

Κατ αυτόν τον τρόπο εξοικονομούνται 75.000 ευρώ.

Με 75.000 ευρώ μπορεί να εξασφαλιστεί η αξιοπρεπής διαβίωση των υπηκόων της σε μια ξένη χώρα.

Ξέρω ότι είναι δύσκολο...ούτε η Μαρία Αντουανέτα δεν τα κατάφερε.

Ας προσπαθήσει όμως.
*Please post it on as many Moroccan websites as possible.

Pappardelle Arrabbiata

Οργισμένος μακρύς και βαρετός λόγος.

Pappardella Arrabbiata


Συνεχίζω με συνταγές μαγειρικής σε περίοδο δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος.

Τσιγαρίζεις κρεμμύδι σε ελαιόλαδο.
Ετοιμάζεις την φρέσκια ψιλοκομμένη ντομάτα σου με δυόσμο, πεπερόνι κόκκινο καυτερό, αλάτι χονδρό θαλασσινό από τις αλυκές και λίγο κιμά από λαιμό χοιρινού.

Όταν λέμε "λίγο" ευνοούμε μια φέτα αλεσμένο κρέας 1,5 ευρώ ...δεν είναι για χόρταση.

Ρίχνεις την ντομάτα κλπ να σιγοβράζει και κάνεις ένα δροσερό ντους να φύγουν τα αλάτια από το μαυρισμένο σου κορμί.

Ακόμα το μυαλό σου είναι στα δροσερά νερά των Λιαπάδων και στα ηλιοκαμένα οπίσθια της χωριατοπούλας με το super string στα καυτά βοτσαλάκια.

Βάζεις την πετσετούλα σου βιαστικά και περιμένεις να μείνει η σάλτσα με το λάδι της.

Βάζεις τις Παπαρδέλες στην κατσαρόλα να βράσουν για επτά λεπτά.

Εάν είσαι επτανήσιος και έχεις χρόνο τις ανοίγεις μόνος σου (0,20 λεπτά).
Εάν είσαι πρωτευουσιάνος και βιάζεσαι από συνήθεια, τις βρίσκεις ξερές σε ένα καλά ενημερωμένο σούπερ Μάρκετ (0,75 λεπτά).

Σερβίρεις σε ρηχή πιατέλα τις παπαρδέλες και την οργισμένη και βιαστική σου αραμπιάτα.

Γεμίζεις το ποτήρι σου με παγωμένο άσπρο κακοτρύγη που σούφερε ένας μπάτσος από τ΄ Άλεύκι γιατί "..σε πάει".

Συνολικό κόστος 2 ευρώ (μαζί με το ρεύμα).

Ξαπλώνεις το κορμάκι σου και ίσα να σε αγγίζει η άκρη του σεντονιού.

Η Κουρτίνα κινείται νωχελικά από το ανεπαίσθητο μαιστράλι.

Σε παίρνει ο μεσημεριανός ύπνος

Είμαι εδώ και θα μείνω

Ένα τραγουδάκι του Rino Gaetano  για όσους μένουν και επιμένουν. Το βιντεάκι είναι δικής μου κατασκευής και μετάφρασης και δεν θέλω αρνητικά σχόλια για την ποιότητα της καλλιτεχνικής μου δημιουργίας.

Καντάδα για την Ευανθία....

Πρόκειται για την πρώτη, εξ όσων γνωρίζω διαδικτυακή , on line και multimedia καντάδα που έγινε ποτέ.

Επτανήσιοι είμαστε και πάλι πρωτοπόροι!

Δεν παιζόμαστε!

Η Ευανθία είναι φίλη μου και θα έρθει σύντομα στην Κέρκυρα για μια συναυλία μαζί με την Χορωδία της Κεφαλλονιάς (στην οποία τραγουδάει).

Περιμένουμε να τους ακούσουμε.

Θα κάθομαι στο πρώτο-πρώτο κάθισμα.

Έφτιαξα εκ του προχείρου το βιντεοκλίπ αυτό με υποτυπώδη μέσα (μια ερασιτεχνική κάμερα).

Παίζω μαντολίνο εγώ.

Κιθάρα η Κειτκούλ η  άπαιχτη. 

Συντονιστήκαμε σε διάστημα 15 λεπτών . Εγώ παράτησα τη δουλειά μου και η Κέιτ έπρεπε να φύγει άρον άρον  για τη δουλειά της.

Ζητάμε την επιείκεια της Κεφαλλονιάς με την σπουδαία μουσική παράδοση.

Επιφυλασσόμαστε για κάτι καλύτερο.

Πάνε οι εποχές που οι καντάδες γινόταν τα ξημερώματα και χωρίς βιασύνες.

"...Στο μπότζο τσι αποκατωθειό

με νόμπιλε μπελκάντο

και στραντιβάριους βιολί

σονάρω πιτσικάντο."

Μας έφαγε το μεταμοντέρνο.

 

Ως αποχαιρετισμό στον Σπύρο

ΚΛΙΧΑΣ

Θυμάμαι  ένα από τα πολλά περιστατικά.  Συνέβη πέρσι το καλοκαίρι . Ήμουν στον πεζόδρομο βραδάκι με ζέστη πολύ  . Με ενοχλούσαν  οι  ομπρέλες . Με ενοχλούσαν οι  συνομιλητές μου που ήταν «μέσα στα πράματα». Με ενοχλούσαν και οι σερβιτόρες με τα κάλλη τους.

Πήρα τους δρόμους κάνοντας απίστευτους ελιγμούς για να αποφύγω διάφορες  αδέσποτες σκατόφατσες.

Κατηφόρισα τη Νικηφόρου Θεοτόκη προς τον Άγιο Φραγκίσκο. Κοντά στον Αγιαντώνη  συνάντησα τον Κλίχα. Με κοίταζε με εκείνα τα γουρλωμένα και ανήσυχα μάτια και με ρωτούσε «τι γίνεται».

-«Τι να γίνεται ρε Σπύρο ….τίποτα δεν γίνεται».

-«Κερνάς ένα κρασί ?»

-«Κερνάω Σπύρο μου αλλά μέσα δε μπαίνω ούτε κάθομαι κάτω από ομπρέλες.»

Πήραμε από του Δαρμανή  παντσέτα.  Τόνε βάλαμε να μας τήνε κόψει , πήραμε και μια μποτίλια κρασί από το σούπερ μάρκετ , δανειστήκαμε και δύο κολονάτα ποτήρια από το σερβιτόρο του «Μαύρου Γάτου» και πήγαμε στο κηπάκι απέναντι από τον ΟΑΕΔ.

Ξάπλωσα το γρασίδι  , στρώσαμε και το μεζέ μας  και άρχισε ο Σπύρος να μου αφηγείται την γνωστή και χιλιοειπωμένη Καφκική  ιστορία  με ρουφιάνους, λαμόγια  που τον υπονόμευσαν και με «γερές   διασυνδέσεις»  που θα του εξασφάλιζαν «στα σίγουρα» ,αυτή τη φορά την πολυπόθητη θέση του οδοκαθαριστή του Δήμου Κερκυραίων.

«Τα χαρτιά» ήταν έτοιμα και «είχανε πάρει το δρόμο τους».

Από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσα να παρακολουθήσω. Με ρώτησε κάτι μια στιγμή αλλά  είχα χάσει την συνέχεια.

-«Καλά τσάμπα μιλάω τόση ώρα?»

-«Έλα ρε Σπύρο μην κάνεις έτσι …λέγε …τι έλεγες?»

-«Να τα πω από την αρχή δηλαδή?»

Σηκώθηκε όρθιος για να αποδίδει καλύτερα . Πήρε φόρα και πάνω που ήταν έτοιμος να ξεκινήσει να μιλάει συνέβη το αδιανόητο.

Πήρανε μπροστά  μέσα από τα χόρτα  τα αόρατα και αυτόματα μπέκ ποτίσματος του πάρκου.

Ανάσταση!!

Έβρεχε από παντού!

Ο Κλίχας δεν ήξερε κατά που να κάνει για να αποφύγει τα νερά.

Βρίζοντας άρχισε να μουντζώνει το φρούριο, τα δικαστήρια, τον ΟΑΕΔ και τέλος μην έχοντας τι άλλο να μουντζώσει μούντζωσε και το μνημείο του Ναύαρχου Ουζάκωφ.

Έκλαιγα από τα γέλια ανάσκελα μέσα στα νερά.

Ανηφορίσαμε την Τένεδο προς την Μίνα .

Στου «Γκίκα» χωρίζανε οι δρόμοι μας.

-«Πρέπει να δώσω μια συνέντευξη να τα πω  «όλα» …να με ακούσει όλος ο κόσμος».

-«Θα μου δώσεις εμένα τη συνέντευξη» του είπα.

-«..θα  πάει παντού?»

-« Στο Ιντερνετ  θα την δημοσιεύσω …δεν μπορώ να τηνε βάλω και στην             Λιμπερασιόν».

Καλό ταξίδι αδελφέ.

Μύγες

Χτές το βράδυ πήγα να κοιμηθώ στο χωριό.

Βρήκα τους χωριανούς σε αναστάτωση  στο φόρο.

Ανησύχησα.  Να δεις-λέω- που όσο ταξίδευα με την μηχανή έγινε κάτι σοβαρό.

Παρκάρισα άφησα τα πράγματα μου και πήγα να δώ.

Συζητούσαν έντονα για  κάτι περίεργους νεοφερμένους  που αναστάτωσαν την ήσυχη , φτωχή και άνεργη ζωή του μικρού μας χωριού.

Ένα τεράστιο σμήνος από άγνωστες μύγες είχε καταλύσει  χωρίς άδεια παραμονής  παντού.

Οι φήμες έλεγαν ότι το ίδιο συνέβη και στην Επίσκεψη και σε άλλα χωριά.

Οι μύγες έμοιαζαν με μικρές  μαυριδερές χρυσόμυγες σε μέγεθος μικρότερο από αυτό της κανονικής μύγας.

Θα μπορούσε να ήταν Πακιστανικές μύγες - είπα εγώ -αλλά δεν έπιασαν τον σαρκασμό.

Ο ένας νοσταλγούσε την εποχή του Βασιλιά  που όταν ερχόταν στην Κέρκυρα για τις διακοπές του στο Μον Ρεπό , ένα αεροπλάνο ράντιζε όλο το νησί με ένα  φοβερό δηλητήριο που λεγόταν ντι –τι-ντι και εξόντωνε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς που ενοχλούσαν την ευαίσθητη Βασιλική οικογένεια.

Ο άλλος  έλεγε για πειράματα σκοτεινών εταιριών  που δημιουργούν νέα είδη εντόμων με σκοπό να αφανίσουν τον ανθρώπινο πληθυσμό .

Ο τρίτος  έλεγε ότι μάλλον είναι «δουλειά» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο άλλος έλεγε ότι «δεν υπάρχει κράτος».

Τα συμπαθή έντομα, εν τω μεταξύ,  συνέχιζαν να τρώνε τα ψίχουλα στο πάτωμα της ταβέρνας  χωρίς να ενοχλούν. Ακόμα και  όταν πετούσαν, όμως,  απέφευγαν να καθίσουν πάνω σους ντόπιους.

Λέγανε κάποιοι ότι δεν τσιμπάνε μεν αλλά όταν τα πιάσεις βγάζουν μια περίεργη μυρωδιά.

Γύρισα σπίτι και έπεσα για ύπνο.

Πάτησα τυχαία ένα κουμπί του τηλεχειριστηρίου και έπεσα για άλλη μια φορά στην 367^η μεταμεσονύκτια προβολή του θωρηκτού Ποτέμκιν στον  902 .

Η φοβερή πλώρη του Θωρηκτού ερχόταν κατευθείαν επάνω στο κρεβάτι μου. Αν δεν έκλεινα έγκαιρα τα  μάτια μου θα με χώριζε στα δύο .

Σκεφτόμουν για ακόμα μια φορά πως  μπορείς να ευτελίσεις ένα από τα  μεγαλύτερα αριστουργήματα του παγκόσμιου σινεμά.

Παλιά νόμιζα ότι  οι  φωστήρες του ΚΚΕ  είχαν καταλάβει και εκτιμούσαν  βαθύτατα το μέγεθος  του έργου.

Αργότερα διαπίστωσα με τρόμο  ότι δεν είχαν ιδέα. Ο λόγος για τον οποίο πρόβαλαν και ξαναπρόβαλαν την ταινία ήταν γιατί  είχε αναγνωρισθεί (από τον ταξικό εχθρό) ανάμεσα στα 10 αριστουργήματα του παγκόσμιου σινεμά.

Στην  αρχή της ταινίας ο σκηνοθέτης μας δείχνει την προβλήτα της Οδησσού. Το κύμα γλύφει πλαγίως την προβλήτα. Η κάμερα ακολουθεί το κύμα . Το κύμα  ακολουθεί μια  επιταχυνόμενη πορεία όσο πλησιάζει στο οριακό σημείο της  γωνίας τους μώλου. Όταν φτάνει στο πλήρες αδιέξοδο εκρήγνυται και σηκώνεται προς τον ουρανό.

Την σκηνή συνοδεύει η μουσική του Σοστακόβιτς σε ένα accelerando   πλήρως εναρμονισμένo  με το  διαρκώς επιταχυνόμενο κύμα . Η στιγμή της πρόσκρουσης του κύματος είναι , επίσης, απόλυτα εναρμονισμένη με το κρεσέντο της μουσικής.

Το εκπληκτικό είναι ότι η μουσική (11^η του Σοστακόβιτς) γράφτηκε  χρόνια αργότερα και προστέθηκε στην ταινία.

Με τούτα και με κείνα με πήρε ο ύπνος.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΟΒΑΡΟΣ ΛΟΓΟΣ

 Στην Κέρκυρα κατοικούσαν μέχρι και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο 10.000 εβραίοι.

Από τους 10.000 Εβραίους οι 8.000 ζούσαν σε συνθήκες λιμοκτονίας και εθεωρούντο το φτωχότερο τμήμα του πληθυσμού.

Οι Γερμανοί Ναζί ισοπέδωσαν με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς την Ομβριακή.

Τα ερείπια χάσκουν ακόμα ελλείψει ιδιοκτητών για να τα επισκευάσουν.

Οι ιδιοκτήτες   Εβραίοι οδηγήθηκαν  στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν Πακιστανοί.

Είχα ένα γείτονα Εβραίο  που επέζησε και μου έδειχνε στο μπράτσο του το τατού με τον αριθμό που του κέντησαν οι Ναζί.

Έχω και μια φίλη Εβραία, την Νίνα του ΣΥΡΙΖΑ,  που έρχεται τα βράδια στο τραπεζάκι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μας φέρνει καφέ και κουλουράκια.

Είχα επίσης την τιμή να είμαι ένας από τους κοντινότερους φίλους του Βασίλη Άνθη.

Ο Βασίλης ήταν Γραμματέας της "Κομμουνιστικής Οργάνωσης Κέρκυρας του ΚΚΕ" και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πριν πεθάνει.

Ο Βασίλης οργάνωνε  βιάτζα  τα βράδια της κατοχής  από το Κοντόκαλι ως την Αλβανία και μετέφεραν Εβραίους .

Μία βραδιά μου αφηγήθηκε μια ιστορία με ένα κοριτσάκι εβραιόπουλο  δέκα χρονών. Ο πατέρας του κοριτσιού είχε πληρώσει με όλα τα υπάρχοντα του έναν Κερκυραίο προκειμένου να κρύψει το παιδί  στο σπίτι του. Αυτός κράτησε την αμοιβή και κατέδωσε το κοριτσάκι στους Γερμανούς Ναζί οι οποίοι το πήραν στην Γερμανία όπου και βρήκε φρικτό θάνατο.

Θυμάμαι μια ραδιοφωνική συνέντευξη του Βασίλη στο "Ράδιο Φαίακες" με δημοσιογράφο τον Παναγιώτη Περιστέρη.

Έλεγε ο Βασίλης:

" Φεύγαμε τα βράδια με το καΐκι από το Κοντόκαλι φορτωμένοι με κόσμο. Στην πλώρη είχαμε ένα πολυβόλο.

Ο Πατέρας μου ανησυχούσε και μου έλεγε ότι δεν θα μπορέσει να κοιμηθεί όλη νύχτα μέχρι να γυρίσω.

Του έλεγα ότι αν σε δύο ώρες δεν ακούσει το πολυβόλο να ρίχνει πάει να πει ότι δεν συναντήσαμε κανένα πρόβλημα και να πέσει να κοιμηθεί.

Λυπάμαι που δεν κατάφερα να τον δω πριν πεθάνει και να του ζητήσω συγνώμη που περίμενε τις νύχτες ξάγρυπνος στο παράθυρο του σπιτιού".

Καταλαβαίνετε...υπάρχουν σοβαροί λόγοι που είμαι αντιφασίστας.

Η Γέφυρα των Γιατρών

Γράφω σήμερα λίγα λόγια  για την Γέφυρα των Γιατρών.

Θα μου πείτε «τέτοιες ώρες τέτοια λόγια?» . 

Ναι! Γιατί όχι?

Λίγα χιλιόμετρα, λοιπόν, βόρεια της Κέρκυρας βρίσκεται η Γέφυρα των Γιατρών .

Αν κοιτάξει κανείς ανατολικά θα διακρίνει ανάμεσα στα κυπαρίσσια και την πυκνή βλάστηση την σκεπή ενός σπιτιού. Εκεί έμειναν το 1836 τρείς (η δύο) Γιατροί καρμπονάροι εξόριστοι.

Επρόκειτο για τους Tito Savelli και Affanasio Bassetti καθώς και ίσως έναν τρίτο άγνωστο.

Ήλθαν στην Κέρκυρα μετά την αποτυχημένη εξέγερση της Modena το 1831.
Εγκαταστάθηκαν στην βίλα λίγα χρόνια αργότερα (1836).

Στην διάρκεια της παραμονής τους ανέλαβαν δωρεάν την φροντίδα ασθενών από τα γύρω χωριά.

Εν τω μεταξύ διαλύονται οι Καρμπονάροι και οι Γιατροί εντάσσονται στο καινούργιο επαναστατικό πατριωτικό κίνημα «Νεαρή Ιταλία» («Giovane Italia») του μέχρι τότε Καρμπονάρου Τζιουζέπε Ματσίνι.

Υπάρχουν δύο ενδεχόμενα για την τύχη των νεαρών επαναστατών γιατρών.

Σύμφωνα με το πρώτο οι δύο γνωστοί περνάνε στην Καλάβρια όπου προδίδονται συλλαμβάνονται και εκτελούνται.

Σύμφωνα με το δεύτερο ενδεχόμενο , οι δύο γνωστοί αυτοκτονούν στην βίλα και τους βρίσκουν κρεμασμένους από την κόρδα της οροφής ενώ ο τρίτος φεύγει για να επιστρέψει στον αγώνα .
Τον συλλαμβάνουν σε μια καλύβα στα έλη έξω από την Ραβέννα και τον εκτελούν.

Έκτοτε ο θρύλος λέει ότι το σπίτι όπου έμεναν οι γιατροί είναι στοιχειωμένο. Μάλιστα για πολλά χρόνια αργότερα συμμορίες ληστών περίμεναν τις νύχτες τους χωριάτες που περνούσαν την γέφυρα με τα κάρα για να πουλήσουν τα προϊόντα τους στην πόλη ,ντύνονταν με άσπρα σεντόνια και έσερναν αλυσίδες , τρόμαζαν τους χωριάτες οι οποίοι εγκατέλειπαν τρομαγμένοι τα φορτωμένα ζώα η τα κάρα.

Αν δείτε τα βράδια φώς στο σπίτι μην τρομάξετε. Προφανώς έχουν έρθει από την Αθήνα οι νέοι ιδιοκτήτες του σπιτιού για μερικές μέρες.

Αύριο ίσως θα γράψω λίγα λόγια για την καρμπονάρα (το φαγητό που πήρε το όνομα του από τους Καρμπονάρους) μαζί με μια αυθεντική συνταγή μαγειρικής.

Η παρασημοφόρηση

Εγνώρισα κάποια φορά μια Ισπανίδα γκρουπιέρα. Δούλευε στην Κέρκυρα για λογαριασμό ενός ταξιδιωτικού γραφείου.

Κουβέντα στην κουβέντα έμαθα ότι ο παππούς της ήταν αναρχικός και είχε πολεμήσει στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

Της είπα ότι μερικές δεκάδες Κερκυραίοι είχαν πάρει μέρος στο Ισπανικό εμφύλιο  και  μου ζήτησε να μάθω αν είναι κανένας από αυτούς στην ζωή.

Ρώτησα και έμαθα ότι δύο από αυτούς  ζουν σε δύο διαφορετικά χωριά του Όρους.

Ήρθε και με πήρε με το αυτοκίνητο της και  ανεβήκαμε στο Όρος.

Στο δρόμο της εξήγησα για το φορτηγό που ξεκίνησε ένα βράδυ από το Κασσιόπη και περνώντας όλη την Κέρκυρα μάζεψε όσους εθελοντές είχαν δηλώσει συμμετοχή. Το καΐκι έφυγε μετά δύο μέρες από την Λευκίμμη.  Την προετοίμασα να μην πει ότι ο Παππούς της ήταν αναρχικός διότι οι  εθελοντές από την Κέρκυρα ήταν Σταλινικοί.

Στο πρώτο χωριό μάθαμε ότι ο πολεμιστής είχε πεθάνει από καιρό.

Στο δεύτερο μας είπαν ότι είναι κατάκοιτος.  Πήγαμε στο σπίτι του και χτυπήσαμε την πόρτα. Μας άνοιξε μια γυναίκα γύρω στα πενήντα που τον φρόντιζε. Μας οδήγησε στο κατώι του σπιτιού όπου ήταν τον κρεβάτι του. Ο Γέρος ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα με κλειστά τα μάτια. Η γυναίκα μας έκανε νόημα να του μιλήσουμε.

«Καλησπέρα…» του είπε η γκρουπιέρα «…είμαι Ισπανίδα και έμαθα ότι είχατε πολεμήσει στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο  ενάντια στον Φράνκο».

Κούνησε τα μάτια του χωρίς να τα ανοίξει.

«Ο Παππούς μου ήταν και αυτός πολεμιστής…»  συνέχισε η Ισπανίδα  « .. και ήρθα να σας γνωρίσω».

Άνοιξε τα μάτια του κοιτώντας στο νταβάνι. Ήταν υγρά και θολά όπως είναι πάντα τα μάτια των γερόντων.

«Ευχαριστώ» του είπε η κοπέλα αμήχανα και  τον φίλησε στο μέτωπο .

Τα μάτια του γέρου έγιναν ακόμα ποιο υγρά.

Βγήκα έξω να πάρω μιαν ανάσα.

Οι τρείς τελείες του κυρίου Ζούμπου

…συνεχίζω με μια μικρή περιπαικτική κερκυραϊκή  μικροιστορία .

Ο Γιώργος είναι ένας καλός φίλος. Ασχολείται με την Ιστορία του τόπου μας και έχει προσφέρει σημαντικό έργο σε όλους μας.

Κινείται διακριτικά στον περί του ΚΚΕ χώρο. Έχει μια πλατωνική σχέση με το κόμμα  που εκδηλώνεται δια μέσω  ασπρόμαυρων ιστορικών φωτογραφιών ενός ηρωικού και ένδοξου παρελθόντος.

Κάποτε του είπα να γράψει ένα άρθρο για την ζωή και την δράση του Άγη Στίνα στην τοπική εφημερίδα όπου  αρθρογραφεί περί Ιστορικών θεμάτων.

«Βαριέμαι Σταμάτη την γκρίνια του ΚΚΕ» μου είπε.

Τον αποκάλεσα «κότα» και εγκατέλειψα την προσπάθεια.

Λίγο αργότερα νάσου ένα ολοσέλιδο άρθρο του στην εφημερίδα για τον Άγη Στίνα.

Διαβάζω και σε ένα σημείο όπου παραθέτει αυτούσια αποσπάσματα από τα απομνημονεύματα  του,   γράφει :  «Το πείραμα της τοπικής αυτοδιοίκησης στον Σπαρτίλα πολεμήθηκε λυσσαλέα από το Αστικό κράτος και το  …».

   

 Στην θέση των τριών τελειών του  δημοσιεύματος  ο Άγης Στίνας  στα απομνημονεύματα του συνέχιζε  «…και το σταλινικό  ΚΚΕ».

Βρισκόμαστε  την επομένη και μου λέει όλο καμάρι : «Πώς σου φάνηκε?»

«Πώς να μου φανεί ρε Ιστορικέ της Π..τσας?»   «Παραποίησες τα κείμενα του ανθρώπου για να γίνεις ανεκτός?».

«Έλα μωρέ πως κάνεις έτσι? Άλλωστε ποιος θα το διαβάσει ολόκληρο κατεβατό?».

Το σκέφτηκα και άρχισα τα τηλεφωνήματα. Διάλεξα τους καλύτερους φίλους του και τους  έβαλα να του ριχτούν.

Ο Πρώτος του είπε:  «Ντροπή σου δεν το περίμενα από σένα!».

Ο Δεύτερος  του τηλεφώνησε και του είπε ότι  «Οι αστοί Ιστορικοί είναι ποιο θαρραλέοι από σένα».

Ο Τρίτος του είπε ότι είναι καλό μεν αλλά ετοιμάζει και αυτός ένα άρθρο με τίτλο «Οι τρείς τελείες του κυρίου Ζούμπου».

Με βρίσκει ο Γιώργος και μου λέει : «Ρε σύ αυτό το άρθρο  τόχει διαβάσει και η κουτσή Μαρία!".

Δεν χάνω καιρό και βάζω μια φίλη να τον πάρει τηλέφωνο.

-«Εμπρός  ο κύριος Ζούμπος εκεί?»

-«Μάλιστα λέγετε παρακαλώ»

-«Είμαι η κουτσή Μαρία ….σαν δεν ντρέπεστε λέω εγώ..»

και του το κλείνει κατάμουτρα.

ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΩΛΟΠΑΙΔΙΣΜΟΣ, Ο Αηθικισμός στην εποχή του τέλους της προ-ιστορίας.

…Συνεχίζω με εξειδικευμένα επιστημονικά θέματα.


Μεταμοντέρνος κωλοπαιδισμός (αν χρειάζεται να δοθεί ένας ορισμός) είναι ο, μαζικής κλίμακας, αηθικισμός που διαμορφώνεται σε συνθήκες παραγωγικής και κοινωνικής αποξένωσης .

Για να κοπεί ένα δένδρο άλλοτε, χρειαζόταν δύο άνθρωποι που ο ένας να βρίσκεται από την μια άκρη του πριονιού και ο άλλος από την άλλη.
Ανάμεσά τους αναπτυσσόταν μια ισχυρή σχέση με τους δικούς της κώδικες ηθικής.
Σήμερα ο χειριστής ενός αλυσοπρίονου αισθάνεται μεν ανεξάρτητος από τον διπλανό του, του λείπει όμως η σχέση.

Ο Νέος τύπος του αποξενωμένου μεταμοντέρνου κωλόπαιδου δεν αισθάνεται ότι εξαρτάται από τίποτα στο παρόν, στο παρελθόν και δεν νοιώθει καμιά ανάγκη να οραματισθεί οτιδήποτε για το μέλλον.
Πηγαίνει μόνος , διαβάζει μόνος , βλέπει ταινίες μόνος , παίζει μόνος, δουλεύει μόνος και αισθάνεται μόνος.

Δηλώνει «ανεξάρτητος», «αυτόνομος», «αυτενεργός» κοκ.
Βυθίζεται στην κινούμενη άμμο ενός καινοφανούς εργατικού αμοραλισμού .

Έχει παρέες αλλά δεν έχει φίλους.
Ο φίλος του είναι το αντικείμενο της παρέας του για το βράδυ.
Δεν ρισκάρει τίποτα για κανέναν έρωτα.
Είναι ο κανίβαλος των γονιών του και των παιδιών του.
Θεωρεί απολύτως φυσιολογικό να ποδοπατήσει τους πάντες ακριβώς όπως θα έκαναν και αυτοί.

Τίποτα δεν τον βοηθάει να βιώσει την αλληλεξάρτησης σε ένα ανώτερο επίπεδο και να οικοδομήσει την προσωπικότητα του δια μέσω αυτής.

Είναι γέννημα θρέμμα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Τον βρίσκεις παντού .

Με διαγράφουν ασταμάτητα εδώ και σαράντα χρόνια….

Με διαγράφουν ασταμάτητα  εδώ και σαράντα χρόνια….

Η πρώτη μου διαγραφή έγινε στην Τρίτη δημοτικού.

Αποβλήθηκα από το σχολείο  γιατί είχα ερωτευτεί την Μαίρη.

Η Μαίρη ήταν  το ωραιότερο κορίτσι της τάξης. Σε κάποιο  κυνηγητό στο διάλλειμα βρεθήκαμε εγώ από την μια μεριά της πόρτας και αυτή από την άλλη. Της είπα μέσα από την κλειδαρότρυπα «σ αγαπώ» . Αυτή για κάποιο λόγο το είπε στο δάσκαλο. Ο Δάσκαλος με σακάτεψε    στο ξύλο και μετά με απέβαλε για δύο βδομάδες.

Διαγράφομαι  δεύτερη φορά στις μέρες του πολυτεχνείου.

Ήμουν τότε μέλος σε μια οργάνωση που λεγόταν «Νέοι Σοσιαλιστές» . Ταυτοχρόνως ήμουν και ο κιθαρίστας ενός αθλίου συγκροτήματος που το ονομάζαμε «Ιπτάμενα καράβια» και που είχε κάνει κόλαση την ζωή των κατοίκων της οδού Σαρκουδίνου.  Η Οργάνωση μου  είπε ότι δεν πρέπει να πάρουμε μέρος στην εξέγερση γιατί «είναι στημένο από την ασφάλεια για να μαζέψουν τους αριστερούς». Τα «Ιπτάμενα καράβια» θελαν να κατέβουμε. Κατέβηκα και ακολούθησε η διαγραφή μου από την, εν λόγω, οργάνωση.

Η Τρίτη διαγραφή μου έγινε αργότερα από το ΚΚΕ (μλ) . Είχα βάλει στο ψηφοδέλτιο της σχολής και δύο Κνίτες και αυτό ήταν «εκτός γραμμής».

Αργότερα γίνομαι ιδρυτικό μέλος του σωματείου Μεταλλεργατών Αθηνών –Πειραιώς και περιχώρων «Ο Προμηθεύς». Αναλαμβάνω την έκδοση της εφημερίδας «Ο Προμηθεύς»  και με κατηγορούν γιατί από τις οκτώ σελίδες η μία ήταν αφιερωμένη στον κινηματογράφο και στο βιβλίο. Η πλειοψηφία του ΔΣ του σωματείου (που ήταν Κουκουέδες)  δεν μπορούσαν να βλέπουν ταινίες και διαβάζουν βιβλία για να ελέγχουν αν είμαι «εντός γραμμής» και μου  κατάργησαν την έβδομη σελίδα. Αργότερα δημοσίευσα ένα άρθρο για τις αμερικάνικες βάσεις ενός μέλους του σωματείου που άνηκε σε μια οργάνωση που την έλεγαν ΣΑΚΕ και με υποχρέωσαν να δημοσιεύσω ότι « εμεις του ΔΣ» δεν συμφωνούμε με το άρθρο. Λίγο αργότερα με απέπεμψαν από «αρχισυντάκτη» και έκλεισε και η εφημερίδα αφού δεν υπήρχε κανένας ενδιαφερόμενος να την  αναλάβει.

Στο στρατό με διαγράφουν από λοχία όταν έφτασε στα ΛΥΒ ο φάκελός μου ο οποίος έγραφε με μαρκαδόρο στο εξώφυλλο. «Προσοχή! Πρόκειται περί αναρχοκομμουνιστού»

Λίγα χρόνια μετά έρχομαι στην Κέρκυρα και με βάζουν στην οργάνωση του ΚΚΕ.  Πηγαίνω στην κηδεία του Άγη Στίνα και έρχεται κλιμάκιο  της «Επιτροπής Περιοχής  Ηπείρου –Κέρκυρας – Λευκάδας» με επικεφαλής τον «Βαμβέτσο τον  τρομερό» για να με δικάσουν .

Ευτραφής με μουστάκια , δερμάτινη τσάντα και τσιμπούκι αλλά Φλωράκη.

Αφού μου έκανε κήρυγμα για το «αναρχοτροτσκιστίκο  και καστοριαδικό απόβρασμα» , πρότεινε την ποινή της «μομφής-προειδοποίησης διαγραφής».

Δύο χρόνια αργότερα (το  ’89) με διαγράφουν οριστικά.

Για την ακρίβεια με πέταξαν από τις σκάλες.

Η διαγραφή μου από το ΝΑΡ Κέρκυρας έγινε με ανορθόδοξο τρόπο. Για την ακρίβεια δεν με διέγραψαν ακριβώς.  Έφυγαν όλοι και με άφησαν- με άλλους δύο- στην αίθουσα των «Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Κέρκυρας» αφού μου πέταξαν στα μούτρα τις αποδείξεις των ενοικίων των γραφείων.

Από τότε ήμουν το ΝΑΡ σχεδόν μόνος.

Έφτασα στο σημείο – την ώρα που η Κέρκυρα έβγαζε του κόσμου τα λεφτά και το Κορφού μπαι ναιτ στέναζε - να κατεβαίνω στις εκλογές και να παίρνουμε 69 ψήφους.

Κάποιος είπε αστειευόμενος ότι «πρόκειται  για σαφές υπονοούμενο του εκλογικού σώματος».

Τελευταία  με διέγραψαν και «οι πλατείες».

Πρέπει να είμαι ο μόνος εν Ελλάδι που πέρασα από «Λαϊκό δικαστήριο».

Με κατηγόρησαν ότι «κάτι είπα σε κάποιον που δεν έπρεπε» και με παρέπεμψαν σε «Λαϊκό Δικαστήριο» της «Λαϊκής Συνέλευσης Κέρκυρας».

Οι ένορκοι απεφάνθησαν «Ένοχος» και ετέθη το ζήτημα της ποινής.

Η μια πρόταση ήταν να μείνω στη γωνία όρθιος με το ένα πόδι για μία ώρα, και η άλλη να μην μου «μιλάνε» τα μέλη της «Λαϊκής συνέλευσης» για δύο βδομάδες.

Μη γελάτε.

 Έτσι έχουν τα πράγματα μέχρι τώρα.

 Έπεται συνέχεια με μεγάλο ενδιαφέρον .

Θα σας κρατάω ενήμερους.

*Στην φωτογραφία ο Fortino Samano υπολοχαγός του Εμιλιάνο Ζαπάτα λίγο πριν την οριστική διαγραφή του.

Lamogistan

 Σταμάτησε στο τραπεζάκι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κέρκυρας ένας Ιταλός περιηγητής που ψάχνει τα ίχνη του Οδυσσέα στην μεσόγειο (άκουσον-άκουσον).

Κουβέντα στην κουβέντα με ρώτησε για την πολιτική κατάσταση και  το κλίμα των εκλογών.

Σε κάποια στιγμή  μου ζήτησε να του εξηγήσω τι είναι τα «Λαμόγια».

Έψαχνα να βρω μια λέξη που να αποδίδει το φαινόμενο.

«Μαφιόζοι» -έλεγα- δεν είναι.

«Πολιτικοί απατεώνες» - σκέτο - δεν είναι.

 «Δωροδοκούμενοι κρατικοί υπάλληλοι» -σκέτο- επίσης ,δεν είναι.

Να μην σας τα πολυλογώ δεν κατάφερα να βρω μια λέξη που να αποδίδει την έννοια του Λαμόγιου.

Εγκατέλειψα ανικανοποίητο και γεμάτο ερωτηματικά τον συνομιλητή μου και επέστρεψα στα καθήκοντά μου.

Μούρθε στο μυαλό το τραγούδι ενός καλού φίλου από την Αθήνα με τίτλο “Lamogistan” και άρχισα να το μουρμουράω.

Σταμάτησε ένας καθώς πρέπει περαστικός και μου ζήτησε το ψηφοδέλτιο  της ΑΝΤΑΡΣΥΑ .

Βάλθηκα  να του εξηγώ  για την ανατροπή του συστήματος και την  επιδίωξή μας να αλλάξουμε τον κόσμο.

«Μη συνεχίζεις...»  μου απάντησε αδιάφορα «...θα ψηφίσω τον τάδε  από το ψηφοδέλτιό σας …έχω υποχρέωση».

Έμεινα άναυδος στην μέση του δρόμου.

Επιτέλους γίναμε "Κόμμα"!

Ταξιδευτές

“siamo uomini viaggianti
né turisti né emigranti”

"Il parto delle nuvole pesanti"


Όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ξεκινάει την εφαρμογή ενός «πρωτοποριακού» (και επιδοτούμενου) προγράμματος για τον εγκλεισμό των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την χώρα , πολλοί σκέφτηκαν ότι τα λαμόγια βρήκαν ακόμα έναν τρόπο να φάνε λεφτά .

Άλλοι πίστεψαν ότι υποχρεωθήκαμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να πάρουμε «σοβαρά μέτρα για την ανακοπή του ρεύματος λαθρομετανάστευσης» προς την γηραιά ήπειρο και να μετατραπούμε (ως εκ τούτου) σε χωματερή λαθρομεταναστών.

Εγώ συγκαταλέγομαι σε αυτούς τους ολίγους που πιστεύουμε ότι το καθεστώς προσπαθεί εναγωνίως και την τελευταία στιγμή να ενεργοποιήσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά του λαού και να δημιουργήσει μια πόλωση άνευ ουσίας ώστε να συσπειρώσει την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που έχει ανάγκη.

Καθώς φαίνεται το κόλπο δεν «τραβάει». Ελάχιστοι ασχολούνται στα σοβαρά με το θέμα και δεν βλέπω να υπάρχει η δυνατότητα για να δημιουργήσουν έτσι ένα ισχυρό ρήγμα.

Αν δεν βρουν κάτι άλλο που να «δουλέψει» άμεσα τότε έχουν πρόβλημα στα αλήθεια.

Παρά ταύτα και επειδή , σε περιορισμένη κλίμακα , έχει ανοίξει μια συζήτηση δράττομαι της ευκαιρίας για να πω δύο λόγια σε σχέση με την Κέρκυρα.

Πρέπει να είμαστε ίσως το μοναδικό μέρος στην Ελλάδα που ο πληθυσμός του, για ιστορικούς και γεωγραφικούς λόγους, έχει συντεθεί από μετανάστες.

Παλαιότερα, αλλά και ποιο πρόσφατα, οι Κερκυραίοι είμαστε Μανδραίτες, Βασιβουζούκοι, Ενετοί, Κουρσάροι, Τσιγγάνοι, Εβραίοι, Πελοποννήσιοι παλαιοί αρβανίτες, Μαλτέζοι, Αργυροκαστρίτες , Παργινοί, Χειμαριοί, Κρητικοί, Μικρασιάτες, Σουλιώτες κλπ .

Κατά ένα ανεξήγητο τρόπο αυτοί που ωρύονται περισσότερο για την «εγκληματικότητα» των μεταναστών είναι , κυρίως, οι απόγονοι των πρόσφατων εποίκων του νησιού.

Έχω παρατηρήσει ότι κυρίως αυτοί που οι παππούδες και οι προπαπούδες τους, ήρθαν στην Κέρκυρα ως λαθρομετανάστες , κατατρεγμένοι και πάμφτωχοι, ακριβώς αυτοί φοβούνται περισσότερο .

Είναι τόσες οι περιπτώσεις που νομίζω ότι είναι δύσκολο να κάνω λάθος.

Βάζω παραπάνω το «Εγκληματικότητα» εντός εισαγωγικών γιατί από τις πρόσφατες και παλαιότερες αναφορές της αστυνομικής διεύθυνσης Κέρκυρας και τις στατιστικές που ακολουθούν , η εγκληματικότητα των μεταναστών είναι ελάχιστη σε σχέση με την εγκληματικότητα των ντόπιων.

Αναφέρομαι, βεβαίως, στην παραβατικότητα των φτωχοδιαβόλων διαρρηκτών κλπ γιατί αν μιλήσουμε για τα λαμόγια και την νόμιμη κλεφτουριά της κοινωνίας μας τότε δεν μπορούν καν να γίνουν
συγκρίσεις.

«Σαν ζωγραφιά στην εκκλησιά η σαν κερί αναμμένη»

Εγνώρισα  κάποια φορά (σε ένα καράβι ξένο) τον Αγησίλαο.

Δουλεύαμε ένα φεγγάρι μαζί στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Ήθελε να τόνε λένε  «Άγη» , ήτανε πιο αποδεκτό από τις γυναίκες.

Ο Άγης  ήταν ένα χωριατόπαιδο από ένα χωριό κοντά στην Πύλο. Ο πατέρας του σκοτώθηκε από ένα άλογο , έπεσε η τον χτύπησε , δεν θυμάμαι.

Μετά  μπαρκάρισε σαν βοηθός λαδά σε γκαζάδικο. Δεν ξαναγύρισε στο χωριό του και δεν επικοινωνούσε με την μάνα του η τα αδέλφια του.

Δεν μου είπε ποτέ περισσότερα. Φαινόταν σαν να έκρυβε κάτι που τον βασάνιζε.

Σου έδινε την εντύπωση «του σχοινιού και του παλουκιού». Μακριά μαλλιά και τατού. Ήταν όμως αγαθός και καλόκαρδος.

Για πολλούς ήταν «ο ιδανικός φίλος» . Είχε μια μοναδική ικανότητα να σε προμηθεύει ότι είχες ανάγκη. Ήθελες ένα ρολόι  Σέικο?  Στο έφερνε αμέσως. Ήθελες ένα δίσκο βινυλίου που δεν είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα? Στον Άγη.

Πουλούσε απίθανα πράγματα  σε πολύ καλές τιμές , από ανεμιστήρες μέχρι απαγορευμένα πορνοπεριοδικά και από αφορολόγητα αμερικάνικα τσιγάρα μέχρι ακριβούς αναπτήρες.

Ο Άγης είχε «άκρες».

Τονε συνάντησα μετά από καιρό στο Πέραμα στη ζώνη. Δουλεύαμε στη ράδα.

«Ράδα» λέμε το αγκυροβόλιο ανοιχτά του λιμανιού.

Φεύγαμε κάθε πρωί τα ξημερώματα με την λάντζα , μια πλεούμενη πλατφόρμα γεμάτη με καλώδια σωλήνες βάνες , μπουκάλες ασετιλίνης και σκυθρωπά αξούριστα μούτρα.

 Όπου ακουμπούσες λερωνόσουν.

Εγώ κοίταγα μονίμως τα φώτα του περάματος που απομακρυνόταν. Ο Άγης καθόταν κοντά στην πλώρη και κοίταγε κατά τα φώτα του καραβιού που πλησίαζαν, με ένα κουτάκι έτοιμο νεσκαφέ που σούκοβε τα άντερα και ένα τσιγάρο «Σαντέ» στο χέρι.

Κάθε πρωί μου «κόλαγε»  ένα τραγούδι και το μουρμούριζα όλη μέρα. Ήταν ένας τρόπος που χρησιμοποιούσα για να αντέξω την ημέρα.

Εκείνο το πρωί μου είχε κολλήσει το  «Για την Ελένη» του Χατζηδάκη που το τραγουδούσε τότε  η Μαρία Δημητριάδη.

Το μουρμούραγα και το ξανά μουρμούραγα ασταμάτητα.

Δουλεύαμε στο μηχανοστάσιο , και ο Άγης ήταν κάπου πιο πάνω. Τα πανιόλα ήταν γεμάτα λάδια, παντού καπνοί από τα οξυγόνα και τις ηλεκτροκολήσεις .

Απίστευτοι θόρυβοι που με τρέλαιναν.

Συνέχισα να τραγουδάω την «Ελένη» σαν αυτιστικός. 

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλους αλλά είχα καταφέρει να κλείνω όλον τον κόσμο «έξω». Σαν χολιγουντιανή ταινία δράσης που την δραματικότερη στιγμή παύουν οι θόρυβοι και όλα κινούνται αργά.

Τραγουδάω συνέχεια για μια Ελένη που είναι «σαν ζωγραφιά στην εκκλησιά η σαν κερί αναμμένη» και ξαφνικά με συνεφέρνει το πρόσωπο του Άγη ανάποδα μπροστά μου.

Έχει κρεμαστεί από τα κάγκελα και μου φωνάζει αγριεμένος όπως δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ. «Ποιά είναι αυτή η Ελένη γαμώ τα βάσανα?».

Το πρόσωπό του είχε συσπαστεί έτσι που νόμιζα ότι θα με χτυπήσει. Τα μαλλιά του κρεμόταν κάτω.

Τον κοίταγα άναυδος και αποσβολωμένος.

Το απόγευμα στο γυρισμό ήμασταν αμίλητοι.

Την ώρα που ξεφορτώναμε τα εργαλεία μου είπε, χωρίς να με κοιτάξει: «Συγνώμη για πριν».

Μετά από λίγες μέρες ξαναμπαρκάρησε.

Δεν τον ξαναείδα .

Ας είναι καλά όπου βρίσκεται.

Το τούβλο της Τεργέστης

Πριν από μερικά χρόνια με είχε πιάσει μια μανία να μαζεύω τούβλα.

Πρέπει να ήμουν ο πρώτος στην Ιστορία του Ανθρώπου συλλέκτης τούβλων.

Στην αρχή είχα βρει σε κάτι ερείπια ένα τούβλο κόκκινο μασίφ και πάνω είχε χαραγμένη σαν σφραγίδα την φίρμα του εργοστασίου που το παρήγαγε.

Συν το χρόνω έμαθα ότι, στην Κέρκυρα, λειτουργούσαν δεκάδες εργοστάσια (σε διαφορετικές εποχές ) παραγωγής τούβλων.

Όλη η παλιά πόλη έχει χτιστεί με αυτά τα κιτρινοκόκκινα τούβλα.

Είχαν σε όλα τα εργοστάσια την συνήθεια να σφραγίζουν ένα τούβλο ανά παρτίδα.

Έτσι τα τούβλα με σφραγίδα ήταν σχετικά σπάνια και έπρεπε να ψάξεις μέσα σε σωρούς ερειπίων προκειμένου να βρεις το σφραγισμένο και να το εντάξεις στην συλλογή σου.

Με τούτα και με κείνα βρέθηκα να είμαι ιδιοκτήτης μιας συλλογής σαραντατεσσάρων σφραγισμένων τούβλων διαφορετικών εποχών και διαφορετικών εργοστασίων.

Σύμφωνα με τον θρύλο υπήρχε και ένα τεσσαρακοστό πέμπτο τούβλο το οποίο ήταν το πρώτο και με το οποίο χτίσθηκε το πρώτο βενετσιάνικο τμήμα του Παλιού Φρουρίου της Κέρκυρας .

Το είχαν φέρει με καράβια από την Τεργέστη οι Ενετοί.

Αυτό μου έλειπε και ήταν ο καημός μου.

Δεν μπορούσα , βεβαίως, να γκρεμίσω το Παλαιό Φρούριο και να ψάξω στα ερείπια για ένα μυθικό τούβλο που θα συμπλήρωνε την συλλογή μου.

Έτσι εγκατέλειψα την προσπάθεια ώσπου μια καλοκαιρινή νύχτα πήγαμε με τον Παναγιώτη και τις γυναίκες μας σε μια συναυλία που γινόταν στο Παλαιό φρούριο ,στον χώρο μπροστά στον ναό του Αγίου Γεωργίου.

Δεν βρίσκαμε καρέκλα και ακουμπήσαμε στο τοιχίο .

Ήμουν πίσω από τον Περιστέρη και όπως είχα ακουμπήσει το χέρι μου στο τοιχίο ένοιωσα το τούβλο που έπιασα να κουνιέται.

Κοίταξα αφηρημένος και με έπιασε ταχυπαλμία. Το μαγικό τούβλο είχε στην μέση έναν οβάλ κύκλο και στην μέση του κύκλου ένα βέλος.

Το Τούβλο της Τεργέστης !

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας κουνούσα το τούβλο αριστερά δεξιά ώσπου το ξεκόλλησα.

Σήκωσα την μπλούζα μου και το σφήνωσα κάτω από την μασχάλη μου.

Βγαίνοντας ( μπροστά στο Ιστορικό αρχείο) δεν μπόρεσα να κρατηθώ.

«Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει».

Αποκαλύπτω στον Περιστέρη την κλοπή.

Με κοίταξε κατάπληκτος και με γουρλωμένα μάτια.
«Καλά αναίσθητος είσαι?»
«Τι θα γίνει αν ο καθένας παίρνει και από ένα τούβλο?»

Ώσπου να περάσουμε τη γέφυρα της Κόντρα φόσα με έλουσε με διάφορα επίθετα που δεν είναι της παρούσης.

Ένοιωσα τουλάχιστον σαν τον Έλγιν .

Μπροστά στο άγαλμα του Σχουλεμβούργου , γεμάτος με ενοχές, γύρισα πίσω και έβαλα το τούβλο στην θέση του.

Όποτε πηγαίνω από τότε στο φρούριο για καφέ η καμιά συναυλία λοξοδρομώ (τάχαμου για κατούρημα) και βεβαιώνομαι ότι το τούβλο είναι εκεί.

Τα τούβλα της συλλογής μου τα χρησιμοποίησα όλα για το χτίσιμο του σπιτιού μου στο χωριό.

Υπάρχουν τούβλα σφραγισμένα στην σκάλα της εισόδου , στην σκάλα του Μπότζου και στην ογνίστρα.

Καμιά φορά , τους χειμώνες που κάθομαι στην φωτιά, μου λείπουν οι οργισμένες καταγγελίες του , οι γκρίνιες του, οι απόλυτες γνωματεύσεις του, οι χαμηλόφωνες, και δήθεν αδιάφορες, αφηγήσεις του.

Μου λείπει το τούβλο της Τεργέστης.

Η τριλογία του κώλου μέρος τρίτο. Το ΟΙκολόπαιδο

Κατόπιν απαιτήσεως του κοινού μου αναφέρομαι σήμερα στο ΟΙκολόπαιδο.

Αποτελεί το τρίτο (και τελευταίο)  μέρος της Τριλογίας (του κώλου).

Το Οικολόπαιδο σε αντίθεση  με τις δύο προηγούμενες περιπτώσεις  είναι μια περίπλοκη ιστορία. Εδώ  έχουμε να κάνουμε με μια μεταμοντέρνα  κατάσταση.

Το δικό μας Οικολόπαιδο  έχει πλέξει τα μαλλιά του ράστα φοράει σκισμένο τζιν  διακοσίων ευρώ και  ισοθερμικό μαύρο κολάν από μέσα.

Πιστεύει ακράδαντα ότι η «άποψη» είναι  δική του και ως εκ τούτου δεν μπορείς να την βρεις οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη Γή .

Νομίζει ότι ο ουρανός , τα αστέρια, οι γαλαξίες, οι μαύρες τρύπες, τα Pulsars, οι σούπερ νόβα, τα σύννεφα ,  οι πόλεις , και οι άλλοι άνθρωποι  είναι το ντεκόρ της ύπαρξής του.

Μαλακίζεται  στο δωμάτιο του κάτω από την αφίσα του Μπόμπ  Μάρλευ  αλλά  του αρέσει και ο Στάλιν.

Ταλαντεύεται ανάμεσα  στο «συμπαγές κόμμα της εργατικής τάξης» και σε έναν  μεταμοντέρνο νεοχιπισμό.

Πιστεύει ότι η επανάσταση  πρέπει να γίνει  μετά την εξεταστική, πριν από τις διακοπές  και οπωσδήποτε  μετά τις μία το μεσημέρι.

Είναι οπαδός του κλασικού δόγματος «χασίσι, γαμίσι και επιστροφή στη φύση».

Προφανώς το προβάλει και ως αίτημα προς διεκδίκηση διότι από ότι έχω καταλάβει του λείπουν και τα τρία.

 Είναι επίσης οπαδός του αδελφού του Μάρξ  ο οποίος ως γνωστόν έγραψε το «δικαίωμα στην τεμπελιά».

Δεν διευκρινίζει πάντως αν αυτό το πανανθρώπινο δικαίωμα στην τεμπελιά  μπορεί να το έχει και ο πατέρας του.

Πιστεύει ότι  «ζωή στη φύση» είναι να είσαι ξαπλωμένος κάτω από ένα δέντρο και κάθε που πεινάς να ανοίγεις το στόμα σου και να πέφτει και ένα διαφορετικό δροσερό φρούτο στο ανοιχτό σου στόμα. Μια  περίπτωση ΟΙκολόπαιδου που γνώρισα στην Αθήνα πίστευε ότι υπάρχουν κάτι πανύψηλα δένδρα που βγάζουν ντοματοσαλάτες.

Διαπνέεται από έναν καινοφανή μετααμοραλισμό (θα έλεγα).

Τα πάντα γύρω του είναι μιας χρήσεως.

Η ΟΙκολόμαμμα  μένει γαντζωμένη επάνω του  προκειμένου να ρουφήξει και την τελευταία σταγόνα της όποιας  ζωντάνιας του   πριν πεθάνει.

Ο ίδιος μένει γαντζωμένος στην μάνα του μέχρι να ρουφήξει και το τελευταίο ευρώ της σύνταξης της.

Η τριλογία του κώλου μέρος δεύτερο. Ο ΟΙκολόγερος

Αναγκάζομαι να γράψω ένα κείμενο για τον «Οικολόγερο» προκειμένου να αντισταθμίσω την  «σεξιστική» εντύπωση που έδωσα βάλλοντας ενάντια στην «ΟΙκολόγρια» πριν από λίγες μέρες.

Ο Οικολόγερος, λοιπόν , ζει ανάμεσα μας .

Δεν ήταν πάντα Οικολόγερος .

Ακολουθούσε πάντα, όμως το  γενικώς αποδεκτό.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν τα ανόητα ανέκδοτα για ποντίους , έλεγε ανόητα ανέκδοτα για ποντίους.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν να είσαι Παναθηναϊκός ,  ήταν Παναθηναϊκός.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν  να  μην ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο, δεν ασχολούταν με το ποδόσφαιρό.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν  να  φιλάς τον κώλο του δασκάλου σου , φίλαγε τον κώλο του δασκάλου του.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν  να κάνεις ότι δεν βλέπεις , έκανε ότι δεν έβλεπε.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν να είναι κουρεμένος , κουρευόταν.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν να έχει λίγα μαλλιά, άφηνε λίγα μαλλιά.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν να ακούει ροκ , άκουγε ρόκ.

Αν ήταν γενικώς αποδεκτό να μην ασχολείσαι με την «πολιτική» , δεν ασχολείτο με την «πολιτική».

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν  να τρώει υγιεινά, έτρωγε υγιεινά.

Αν ήταν γενικώς αποδεκτό να τρώει σε φαστφουντάδικα το σαββατόβραδο , έτρωγε σε φαστφουντάδικα το σαββατόβραδο.

Αν ήταν γενικώς αποδεκτό να είναι  φανατικός ψηφοφόρος του κυβερνώντος κόμματος, ήταν φανατικός ψηφοφόρος του κυβερνώντος κόμματος.

Αν ήταν γενικώς αποδεκτό να είναι  «κατά των κομμάτων» ήταν «κατά των κομμάτων».

Αν ήταν γενικώς αποδεκτό να ήταν   ελαφρώς αντιεξουσιαστής, ήταν ελαφρώς αντιεξουσιαστής.

Αν το γενικώς αποδεκτό ήταν να  είναι οικολόγος , ήταν οικολόγος.

Τελευταία πήρε την σύνταξή του.

Έχει «τακτοποιήσει τα παιδιά».

Πρέπει να ασχοληθεί με κάτι  εκ του ασφαλούς.

Κατακεραυνώνει τους πάντες για την εγκατάλειψη της υπαίθρου.

Έχει ύφος μέντορα της οικολογίας.

Ανεβαίνει στην έδρα του εισαγγελέα.

Δεκαπέντε του μηνός θα πάρει την σύνταξή του.  

Βλέπει το τέλος να έρχεται και χρειάζεται επειγόντως μια δικαίωση .