Ο Σεξιστής στη στέγη

Βασικά μου αρέσει το καμπάρι με σόδα.

Μια ζωή στα Ναυπηγεία και μου αρέσει το καμπάρι με σόδα!

Έχω φίλους  των γραμμάτων  που τους αρέσει να τρώνε κάθε βράδυ  δύο κιλά χοληστερίνη σε λαδόκολλα  μέσα  παρακμιακές ταβέρνες για να μην χάσουν την επαφή τους με την εργατική τάξη.

Προχτές με  κάλεσε μια παρέα  σε τσιπουράδικο του λιμανιού (στη σπηλιά)  που συχνάζουν αναρχοφοιτητές και άλλοι που νομίζουν ότι είναι ακόμα φοιτητές.

Πήγα και κάθισα δίπλα σε μια που ήταν μόνη (Οι υπόλοιπες είχαν  φέρει και τους γκόμενους τους) .

Φορούσε ένα ελαφρύ κόκκινο κοντό φόρεμα από εκείνα που όταν  περπατάει  απορείς πως δεν  το σηκώνει ποτέ ο αέρας.

Εγώ και ράσο να βάλω θα μου το ανεβάσει ο αέρας στο λαιμό.

Ρίχνω μια πρώτη διακριτική ματιά στα εκτεθειμένα και κάτασπρα από τον χειμώνα στήθη της  που για κάποιο ανεξήγητο λόγο ουδέποτε μπορείς να δεις πέραν ενός ορισμένου βάθους.

Από πάνω μου είναι κρεμασμένα διάφορα ανατολίτικα όργανα  ειδικά κατασκευασμένα για μινόρε αμανέδες και πεντατονικές κλίμακες.

Αδιαφορώ και αποστρέφω το βλέμμα διότι , ως γνωστόν, είμαι  λάτρης του μαντολίνου , των κλιμάκων ματζόρε , και της αναγεννησιακής μουσικής φόρμας εν γένει.

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς κουβεντιάζαμε αλλά κάποια στιγμή είπα κάτι που θεωρήθηκε «σεξιστικό».

Μου ρίχτηκαν όλες (και όλοι)   μαζί .

Ένοιωσα σαν τον Κάουτσκι  πριν από το δεύτερο συνέδριο των Σοβιέτ , όταν τσακώθηκε με τον Λένιν.

Ο Εισαγγελέας με κάλεσε να πω την άποψή μου για την γυναίκα (εν γένει).

Είπα με θάρρος  οσιομάρτυρα  ότι  κατατάσσω τις γυναίκες σε τρείς κατηγορίες .

1.   Στην Γυναίκα της υποταγής  (του τύπου η μάνα μας …που σου λέει «παιδί μου ότι πει ο πατέρας σου».

2.   Στην Γυναίκα   των δύο ονομάτων (που έχει δέσει το γάιδαρο της ) , Βούλα Τουρλουμούση Κοτοπούλη, Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, Φάνη Πάλλη Πετραλιά… και τα λοιπά.

3.   Στην Γυναίκα της ελευθερίας που σου λέει «Πάμε και όπου βγούμε …μη θέλεις και συμβόλαια».

Αυτή  η γυναίκα μου αρέσει - είπα- αλλά δεν είμαι και  δογματικός …όποια περάσει δίπλα μου θα την κοιτάξω  με βλέμμα αξονικού τομογράφου.

Τι ήθελα να μιλήσω;

Με περάσανε από τον κώλο του βελονιού.

Ήπια την τελευταία γουλιά τσίπουρου Τρικάλων.

Έριξα μια τελευταία και απελπισμένη ματιά στα βυζιά ….συγνώμη στα στήθη ….της διπλανής μου .

Σηκώθηκα ..χτύπησα το κεφάλι μου σε ένα μπαγλαμά που κρεμόταν από πάνω μου …και αποχώρησα με την ουρά κάτω από τα σκέλια.

Με παρηγόρησε ένας από τους συζύγους που με λυπήθηκε και με συνόδευσε μέχρι την πόρτα.

«Μην στενοχωριέσαι …» μου λέει  « … και ο Έρνστ  Μπόρνμαν να ήσουν έτσι θα σε αντιμετωπίζανε». 

Μωρέ …καμπάρι και πάλι καμπάρι!

Η Αποκαθήλωση

Η ντίβα ύστερα από μια θυελλώδη καριέρα και μια πολυκύμαντη ζωή κλείνεται σε ένα τεράστιο σπίτι  με μερικούς εχέμυθους υπηρέτες και μια κόρη που απέκτησε κάποια στιγμή στη ζωή της .

Η Κόρη ζει σχεδόν αόρατη στο παρασκήνιο της ζωής της μεγάλης ντίβας του σινεμά.

Η ντίβα αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας όντας γριά , ζαρωμένη και παράλυτη.

Θέλει να την θυμούνται όλοι όπως ήταν στα νιάτα της .

Κάποια στιγμή βραβεύεται σε ένα μεγάλο παγκόσμιο  φεστιβάλ του σινεμά.

Δεν πάει να παραλάβει το βραβείο της με κάποια δικαιολογία.

Οι αρμόδιοι του φεστιβάλ , τότε, στέλνουν έναν λαμπρό , διάσημο ,  όμορφο και ανερχόμενο ηθοποιό να της παραδώσει στο σπίτι της το βραβείο.

Η Ντίβα δεν αντέχει να υποδεχθεί  τον νεαρό σε αναπηρικό καροτσάκι .

Έτσι ντύνει την κόρη της με ένα πολύ γνωστό  άσπρο φόρεμα της που είχε φορέσει στην πιο σπουδαία ταινία της .

Την βάζει να καθίσει σε μια μισοσκότεινη γωνιά του μπαλκονιού και  να παραλάβει  εκείνη  το βραβείο από τον νέο ηθοποιό.

Η σιωπηλή κόρη , υποδύεται  αμίλητη όπως πάντα την μάνα της  και παραλαμβάνει το βραβείο.

Ύστερα , όμως , από αυτό , ξαφνικά, χωρίς κανένα προφανή λόγο , χωρίς καν μια έκρηξη θυμού , ήσυχα όπως πάντα, εμφανίζεται στην σκηνή της ιστορίας μας  με ένα μαχαίρι και σκοτώνει την μάνα της.

Χάνεται ξανά στα παρασκήνια αμίλητη και μυστηριώδης όπως πάντα.

Άραγε , έτσι γινόταν πάντα;

Κάποια φορά , κάπου στο εβδομήντα, ανακάλυψαν μέσα στα δάση  μιας  αφρικανικής χώρας μια μικρή φυλή που ζούσε σε συνθήκες νεολιθικής εποχής.

Οι νέοι και οι νέες  της φυλής ήταν απίστευτα γρήγοροι στο τρέξιμο.

Αποφάσισαν έτσι να τους φέρουν στην πρωτεύουσα και να του κάνουν αθλητές  σε αγώνες δρόμου.

Όταν μπήκαν  οι νεαροί δρομείς στο στάδιο έμειναν άναυδοι.

«Τι σας κάνει τόσο εντύπωση;» τους ρώτησαν.

«Γιατί τρέχουν αυτοί;» Ρωτούν κατάπληκτοι  οι νεοφερμένοι.

«Τρέχουν για να βγουν πρώτοι» τους απάντησαν.

«Εμείς τρέχουμε μονάχα όταν μας κυνηγάνε» απάντησαν οι  νέοι της «απολίτιστης»  φυλής.

Αυτές, αγαπητέ αναγνώστη,  είναι δύο μικρές διαφορετικές  ιστορίες  από δύο διαφορετικά βασίλεια.

Εγώ γεννήθηκα στο βασίλειο  που  οι φιλοδοξίες  των ανθρώπων είναι τόσο ταπεινές ώστε το  όριο να είναι ο άλλος.

Στο βασίλειο της καθήλωσης  (και της αποκαθήλωσης).

Δυστυχώς!

ΠΟΝΤΑ ΝΤΙ ΛΕΤΤΟ

Χαλαρώνουμε και συνεχίζουμε με θέματα ερωτικού ενδιαφέροντος καταμεσής μιας ακόμα αλλεργικής ανοίξεως.

Το  παρακάτω σχόλιο  παρακαλώ να μην διαβαστεί από  παιδιά κάτω των 18 ετών καθώς και από ηλικιωμένους άνω των εξήντα.

Στους πρώτους δεν χρειάζεται ακόμα .  Θα σου πουν «Τι μου λες τώρα!».

Τους δεύτερους δεν τους ενδιαφέρει.  Θα σου πουν  «Τι μου θύμησες τώρα!»

Συνηθίζω να αναφέρομαι  κάθε χρόνο τέτοιες μέρες  στις παραδοσιακές Κερκυραϊκές ερωτικές στάσεις  προκειμένου να συμβάλλω στην  διατήρηση των παραδόσεων μας που ως γνωστόν κινδυνεύουν από την επέλαση  του παγκοσμιοποιημένου ερωτικού μεταμοντερνισμού.

Χρειάζεται να υπογραμμίσω ότι  οι  φράσεις  που παραθέτω προέρχονται από την Ενετική διάλεκτο και  βρίσκονται μόνον σε Ενετό-Ιταλικά λεξικά.

Φύγαμε!

Πόντα ντι Λέττο

Φημισμένο , δημοφιλές,   αν και κουραστικό για το αρσενικό.

Το θηλυκό μέρος το απολαμβάνει δεόντως.

Το αρσενικό χάνει δύο κιλά την φορά και ετοιμάζει το κορμάκι του για τις παραλίες εντελώς δωρεάν. Ούτε γυμναστήρια , ούτε κρέμες , ούτε δίαιτες.

Σόρδολο αμπιτάντε:

Εξίσου δημοφιλές αν και ,βασικά,  φθινοπωρινό .

Η άνοιξη ενδείκνυται  και αυτή λόγω ασταθών καιρικών συνθηκών.

Το προτιμούν κυρίως οι ρομαντικές ψυχές αλλά και  πολλά σοβαρά παντρεμένα ζευγάρια.

Σεσάντα νόβε σάλτο αλιμπαρτάρε:

Πρόκειται για το παραδοσιακό εξήντα εννιά  με μια καινοτομία που προϋποθέτει ικανότητες , ευελιξία, πλήρη ψυχική επαφή και απόλυτο συντονισμό.

Μην το δοκιμάσετε αν δεν είστε έτοιμοι.

Αν αποτύχει δημιουργεί ένα αίσθημα απογοήτευσης που μπορεί να αποβεί μοιραίο εκείνη την κρίσιμη στιγμή.

Μπαλαουστράδο:

Προϋποθέτει κέφι , έντονη διάθεση ερωτική , διώροφο σπίτι , και Μπαλαούστρο ,βεβαίως. Π χρειάζεται αυξημένη προσοχή διότι έχουν αναφερθεί  μικροτραυματισμοί.

Καλή  επιτυχία .

 Θα επανέλθω με νέες  στάσεις  σε επόμενο πόστ , αν δεν μου χαλάσει την διάθεση ο Δένδιας που ως γνωστόν είναι μέχρι και σήμερα στο νησί.

Κάτω η  καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.

Ζήτω η παγκόσμια πολυπολιτισμική  κοινωνία των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.

Ένα ασήμαντο γεγονός

Λίγη ώρα μετά την Ανάσταση….

…Συνέβη ένα ασήμαντο γεγονός που δεν άξιζε να καταγραφεί πουθενά.

Στην Αχαράβη βρήκαν φτηνό δωμάτιο για μερικές μέρες τέσσερα εγγλεζάκια.

Τα αγόρια είναι και τα δύο άνεργα.

Τα κορίτσια είναι κομμώτριες και δουλεύουν μαζί σε ένα μεγάλο κομμωτήριο στο Μάντσεστερ.

Διάλεξαν να έρθουν τώρα γιατί μόνον τώρα μπορούσαν .

Κοιμούνται  στο ίδιο δωμάτιο για οικονομία , την στιγμή που είναι άδεια όλη η περιοχή.

Νοίκιασαν και ένα φτηνό αυτοκίνητο για τρείς μόνον μέρες.

Το Σαββάτο το  βράδυ,  της Ανάστασης,  ξεκίνησαν να έρθουν στην πόλη .

Στον γυρισμό  ακολουθούσαν ένα άλλο αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ένας νεαρός  που μένει σε ένα χωριό στ’ Αγύρου.

Στους «Γιατρούς»  ένα κουνάβι επιχειρεί να περάσει τον δρόμο.

Ο νεαρός ανάβει τους προβολείς και το τυφλώνει.

Το ζωάκι κάθεται ακίνητο και τυφλωμένο στην άσφαλτο.

Ο νεαρός μπορούσε να φρενάρει , μπορούσε και να περάσει από πάνω του χωρίς να το πειράξει .

Έκανε λίγο δεξιά το τιμόνι , το σημάδεψε και το πάτησε.

Τα  Εγγλεζάκια σταμάτησαν φωνάζοντας και πήγαν αναστατωμένα κοντά στο κουνάβι που σφάδαζε στην άσφαλτο.

Σε λίγο πέθανε .

Πρόλαβαν τον  νεαρό  στα φανάρια του Σκριπερού.

Κατέβηκαν και χωρίς να πουν κουβέντα   του έσπασαν τα μπαμπρίζ  με το μπουλονόκλειδο.

Ο νεαρός κατέβηκε απορημένος ,  αναστατωμένος και τρομαγμένος  για να φάει  και μερικές γροθιές.

Γύρισε σπίτι χωρίς τσάμια και χωρίς το ένα του δόντι.

Ρώτησε έναν χωριανό του δικηγόρο.

Ο Δικηγόρος του είπε να μην κάνει μήνυση γιατί τα εγγλεζάκια θα τον μηνύσουν και αυτά για το κουνάβι που σκότωσε.

Ψάχνει για οδοντίατρο (μέρες πούναι) .

Δεν βρήκε ακόμα και θα πάει αύριο να του εμφυτεύσουν ένα ψεύτικο.

Θα ψάξει  από βδομάδας και για  ιμιτασιόν μπαμπρίζ .

Ο αυτόπτης μάρτυς που ακολουθούσε τα δύο αυτοκίνητα  , μου αφηγήθηκε την σκηνή και μου είπε ότι ευτυχώς που βρέθηκαν τα εγγλεζάκια γιατί θα τον έστελνε  αυτός στο νοσοκομείο.

….Λίγη ώρα μετά την Ανάσταση συνέβη ένα ασήμαντο γεγονός που δεν άξιζε να αναφερθεί πουθενά……

 ……Στους «Γιατρούς»… λίγο μετά το σπίτι που έμεναν οι επαναστάτες γιατροί Καρμπονάροι  πριν από , κοντά δύο αιώνες ,  και βοηθούσαν δωρεάν τον κόσμο.

……Μια ψυχούλα που δεν πείραξε κανένα …. στην άσφαλτο… έτσι για πλάκα.

Ντρεπόμαστε ρε!!!!!!!!

Φρέσκα κρεμμύδια

 Σήκωσα το τηλέφωνο .

Μια βαριά , βραχνή ανδρική φωνή  στην  άκρη της γραμμής.

-«Παρακαλώ κύριε..τι θέλετε» ερωτώ.

-« …Κυρία..παρακαλώ!» μου απαντάει κοφτά  η βραχνή φωνή.

-«Συγνώμη» απαντώ απολογητικά ,κρατώντας το γέλιο μου.

Έτσι βρέθηκα στο σπίτι μιας πλούσιας  μοναχικής και υπέργηρης κυρίας.

Ήθελε , λέει, να βρω  και να κατασκευάσω μια «πατέντα» ώστε να μην μπορούν τα περιστέρια να κάθονται επάνω στα κλιματιστικά μηχανήματα.

Μετά έπρεπε να  κατασκευάσω αμπάρες για τις πόρτες . Οι κλειδαριές ασφαλείας δεν επαρκούσαν.

Αργότερα μου ανέθεσε να σηκώσω πιο ψηλά τα κάγκελα γιατί  φοβόταν μην ζαλιστεί και πέσει .

Ύστερα με έβαλε να βάλω  στα μπαλκόνια σιδερένιο πλέγμα διότι τα χελιδόνια  έχτιζαν φωλιές.

Είχε εγκαταστήσει μια υπηρέτρια με την κόρη της στο διπλανό δυάρι . 

Τους το παραχώρησε με την προϋπόθεση ότι θα την εξυπηρετούσαν μέχρι να πεθάνει.

Είχε, παλιά στην Αθήνα με τον άνδρα της ,  ένα εργοστάσιο ρούχων την  χρυσή εποχή των «Ετοίμων ενδυμάτων».

Ήταν σκληρή εργοδότης και λένε ότι αυτή οδήγησε στον θάνατο μια ηλικιωμένη  εργάτρια που αυτοκτόνησε  λίγο καιρό μετά την απόλυση της .

Επισήμως ο θάνατος της εργάτριας απεδόθη  σε παθολογικά αίτια.

Την ίδια εποχή αγόρασε και ανακαίνισε ένα ξενοδοχείο στην Κέρκυρα .

Ο άνδρας της πέθανε από κύρωση του ήπατος .

Στα τελευταία του ήταν μονίμως μεθυσμένος.

Επισήμως ο θάνατος του απεδόθη σε παθολογικά αίτια.

Τα τελευταία χρόνια δεν πήγαινε καλά και το ξενοδοχείο.

Το νοίκιασε σε κάποιους ξένους.

Κλείστηκε στο μεγάλο διαμέρισμα με τα τεράστια μπαλκόνια απέναντι από την θάλασσα και δεν μίλαγε σε κανέναν. 

Μην έχοντας με ποιόν να τα βάλει  ξεκίνησε μια δικαστική διαμάχη με έναν γέροντα που έμενε στην πίσω αυλή που είχε δύο τρεις κυψέλες με μελίσσια.

Οι δικηγόροι της ανακάλυψαν κάποια παράγραφο κάποιου νόμου που απαγόρευε τις κυψέλες σε  κάποια απόσταση από σπίτια.

Το δικαστήριο ανάγκασε το γέροντα να αποχωριστεί τα μελίσσια.

Μετά από ένα μήνα πέθανε ο γέροντας.

Επισήμως ο θάνατός του απεδόθη  σε παθολογικά αίτια.

Τις προάλλες   είδα σε ένα μπαράκι την  κόρη της υπηρέτριας.

Μου είπε ότι η «κωλόγρια»  πέθανε πριν από καιρό και ησυχάσανε.

Την «ξεσκατίζανε» δύο μήνες στο νοσοκομείο για να μπορέσουν να κρατήσουν το δυάρι.

Επισήμως ο θάνατος της απεδόθη σε παθολογικά αίτια.

Η μάνα της  άνοιξε ένα μικρό μανάβικο στη γειτονιά.

Μου μιλούσε και κουνιόταν .

Στα ηχεία Green onions .

 «Πάει με το μανάβικο» της λέω .

«Θα το βάζω  στο μαγαζί και θα χορεύω πάνω στον πάγκο να μαζεύουμε πελάτες» μου απάντησε γελώντας.

Έτσι, αγαπητέ,  φτάσαμε  ως εδώ, αφουγκραζόμενοι μέσα σε ερειπιώνες, παρατηρώντας σε σκοτεινά ξωκλήσια αγιογραφίες  που τους άξιζαν  οι λαμπρότερες εκκλησιές  και ανάβοντας κεριά  σε αγίους που ουδέποτε πίστεψαν ότι είναι ικανοί για θαύματα. 

Ρίπ Βάν Ουίνκλ

Όταν όλοι πηγαίνουν στη θάλασσα εσύ πήγαινε στο βουνό.

Όταν όλοι πηγαίνουν στο χωριό, εσύ πήγαινε στην πόλη.

Όταν όλοι  έρχονται εδώ , εσύ πήγαινε αλλού.

Η συνταγή είναι δοκιμασμένη,  «μην την ψάχνετε».

Έτσι , λοιπόν την ώρα που όλοι πήγαιναν στην εκκλησιά για την πρωινή λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων ,  εγώ ανέβαινα ολομόναχος στον Μέγα Κάμπο για την ανοιξιάτικη  λειτουργία της φύσης.

Εκεί στην κορυφή,  στην άκρη  των υψωμάτων,   ξάπλωσα στα χόρτα .

Απέναντί μου  τα χωριά και η  θάλασσα  και πάνωθε μου  ο ζεστός  ανοιξιάτικος ήλιος.

Αισθανόμουν ενοχές που συνέθλιψα το χορτάρι .

Αισθανόμουν σαν να λέρωνα το τοπίο με την παρουσία μου.

Καθόμουν ακίνητος για να μην ταράξω την πρωινή βόλτα του μυρμηγκιού επάνω στο χέρι μου.

Μασουλάω  τρυφερά φύλλα  παπαρούνας. «Όπου νάναι  θα ανθίσουν και αυτές» σκέφτομαι.

Νυστάζω και μισοκλείνω τα μάτια. Μπορεί και να κοιμάμαι. Μπορεί και όχι.

Κάπως έτσι θα πρέπει να την πάτησε και ο Ρίπ Βάν Ουίνκλ.

Ξυπνάω, λέει , και κατηφορίζω προς το χωριό.

Μόλις φτάνω στα πρώτα σπίτια τα χάνω.

Αυτό δεν είναι το χωριό μου!

Τα σπίτια είναι όλα καλοφτιαγμένα και με όμορφα  χρώματα βαμμένα.

Δεν υπάρχουν  καλώδια της ΔΕΗ.

Δεν υπάρχουν αυτοκίνητα στους  λιθόστρωτους  και κατακάθαρους δρόμους. Έχουν αντικατασταθεί από κάτι παράξενα οχήματα που αιωρούνται  σταματημένα λίγο πάνω από το έδαφος.

Δεν υπάρχει καν  ο δρόμος που οδηγεί στην Πόλη.

Μια παρέα  νεαρών μιλάει μια γλώσσα που ελάχιστα μοιάζει με την δική μου. Μπαίνουν  σε ένα τέτοιο ιπτάμενο όχημα και φεύγουν στον ουρανό  προς την μεριά της Πόλης.

Δεν γνωρίζω κανέναν.

Δεν υπάρχουν οι δικοί μου.

Στο σπίτι μου μένουν άγνωστοι.

Μια  ανακοίνωση έξω από ένα  κτήριο που βρίσκεται εκεί που ήταν το σχολείο μιλάει μάλλον για κάποιο φεστιβάλ . Κοιτάω την ημερομηνία στο κάτω μέρος και ταράζομαι «Βαλανειό  28/4/ 2213».

Θεέ μου!! Πήρα έναν ύπνο στον Μέγα Κάμπο και ξύπνησα διακόσια χρόνια μετά!!!!

Κοιτάω γύρω μου ανήσυχος . Αν μιλήσω σε κανέναν θα καταλήξω σε κανένα ψυχιατρείο . Ίσως με πάνε σε εργαστήρια για πειράματα. Μπορεί και να με βάλουν σε κανένα Τσίρκο , να περνάνε τις Κυριακές τα παιδιά να με βλέπουν.

Κλείνω σφιχτά τα μάτια να μην βλέπω.

Νοιώθω να με τυλίγει το άγχος και ανοίγω τα μάτια μου.

Πάνω μου τα πολύχρωμα λουλούδια  και στο φόντο το άπειρο του ουρανού.

Δεν κουνιέμαι.

Το μυρμήγκι έχει φύγει.

Λίγα μέτρα από πάνω  μου περνάει  ένα ανυποψίαστο χαλκόνι με ένα υπέροχο βολ  πλανέ. 

Σηκώνομαι και παίρνω το  μονοπάτι για το χωριό ταραγμένος.

Ένας  καλοθρεμμένος  μαύρος κοτσυφός  κερομύτης σηκώνεται  κράζοντας τρομαγμένος.

Λίγα μέτρα πριν την κρίσιμη στροφή για το χωριό ανεβαίνουν οι σφυγμοί μου.

Αντικρίζω τα πρώτα σπίτια του χωριού και ανασαίνω με ανακούφιση.

Όλα είναι στη θέση τους.

Τα σπίτια και τα κακοφτιαγμένα καλύβια.

Το σκουριασμένο πτώμα του Τσιγκουετσέντο ,  άταφο στην άκρη  του νεκροταφείου.

Τα καλώδια της ΔΕΗ που δεν μπορούσα να βλέπω.

Ακόμα και το σπίτι του Αθηναίου που το έβαψε πορτοκαλί στη μέση του χωριού.

Ο Κόσμος μόλις γυρνάει από την εκκλησία.

Η Γυναίκα μου διαβάζει στην πολυθρόνα χωρίς να μου δίνει σημασία.

Κοιτάω με τρόπο το ημερολόγιο της χορωδίας στον τοίχο να βεβαιωθώ.

Κοιτάω και το ρολόι πάνω από την πόρτα.

Ναι! Στο μέλλον γύρισα αλλά μόνο  τρείς ώρες  μετά .

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΚΟΡΑΚΑ

Τελείωσαν και τα σχολεία για λίγες μέρες και γέμισε η πλατεία παιδιά.

Δίπλα μου κάθεται ένα νέο ζευγάρι με ένα πιτσιρίκι που μόλις άρχισε να περπατάει σχετικά σταθερά.

Ο μικρός ξεφεύγει για μια στιγμή από το άγρυπνο βλέμμα της μαμάς  και τρέχει ξέφρενα στην ανοιχτή πλατεία .

Σηκώνεται η μαμά και τρέχει ανήσυχη να τον μαζέψει. Τον φέρνει πίσω αλλά σε λίγο δραπετεύει ξανά και ξανά.

Ωραία εικόνα.

Μαρέσει να βλέπω το πιτσιρίκι να τρέχει σαν τρελό προς το άγνωστο.

Μου φέρνει στο μυαλό τον Γεράσιμο Σπαταλά.

Καταγόταν από τους Σιναράδες, γόνος εύπορης οικογένειας.

Γεννήθηκε το1877 και πέθανε μόνος σε μια γκαρσονιέρα το 1971.

Μέλος του Σοσιαλιστικού ομίλου Κέρκυρας και σπουδαίος συγγραφέας πολλών θεατρικών έργων και ποιημάτων.

Ίδρυσε στην Αθήνα τον «Μαύρο Γάτο» που ήταν το στέκι των σοσιαλιστών και των επαναστατών λογοτεχνών των αρχών του εικοστού αιώνα.

Έδωσε όλη την περιουσία του και την ζωή του στον αγώνα για το εργατικό κίνημα.

Πήγαμε και ένα βράδυ βρέχοντας με ένα φίλο στους Σιναράδες  και βιδώσαμε μες στα σκοτάδια  μια  μικρή μαρμάρινη επιγραφή στον τοίχο του σπιτιού του που έγραφε «Στο σπίτι αυτό γεννήθηκε ο Γεράσιμος Σπαταλάς ….καιταλοιπά».

Όταν ήταν πλέον πολύ γέρος στείλανε ένα νέο δημοσιογράφο να του πάρει μια τελευταία συνέντευξη.

Το δωμάτιο στους Αμπελόκηπους είχε μόνο ένα κρεβάτι και ένα τραπέζι μπροστά.

Ο Νεαρός δημοσιογράφος έκατσε στην άκρη του κρεβατιού και  τον ρώταγε διάφορα.

Σε μια στιγμή του λέει: «Καλά όλα αυτά κύριε Σπαταλά αλλά γιατί γράψατε το ποίημα «Ωδή στον Κόρακα», ένα  πουλί που εκτός από αντιπαθητικό  συνδέεται και με κάθε είδους δεισιδαιμονίες».

« Ξέρεις νεαρέ…» απαντάει ο Σπαταλάς «…όταν έγινε ο κατακλυσμός , λέει η Παλαιά  Διαθήκη,   ότι ο Νώε , πριν στείλει το περιστέρι για να δει αν τελείωσε ο κατακλυσμός, έστειλε έναν Κόρακα. Ο Κόρακας όμως δεν γύρισε πίσω και πολύ μου άρεσε αυτό. Η «Ωδή στον Κόρακα»  είναι η δική μου  ωδή προς την Ελευθερία».

Αυτά, που λέτε,  σκεφτόμουν καθώς έβλεπα τον πιτσιρίκο να τρέχει στην ανοιχτή πλατεία γεμάτος χαρά  και πολύ ήθελα να σηκωθώ και να τρέχω δίπλα του. 

Η νήσος του Πάσχα

Κατηφορίζω προς το ΝΑΟΚ.

Τα πλοιάρια του Ναυτικού ομίλου Κέρκυρας λιάζονται στον πρωινό ανοιξιάτικο τσιμεντένιο μουράγιο.

Στην άκρη στα πέτσα δεν υπάρχει ψυχή.

Κάθομαι και αφήνω τα πόδια μου να αιωρούνται στο κενό.

Ένα ερωτευμένο ζεύγος  κοκοβιών κάνει τον πρωινό του περίπατο στον βυθό.

Ένα τσούρμο νεαρών κεφαλόπουλων παρελαύνουν αδιαφορώντας για την αύξηση του  πρωτογενούς  πλεονάσματος.

Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να διαταράξει την γαλήνη του κυριακάτικου ανοιξιάτικου πρωινού.

Κοιτάω στο βάθος την πάχνη πάνω από την Σαγιάδα και σκέφτομαι ότι το μόνο που μπορεί να συμβεί αυτή την ιερή στιγμή είναι να ξεπροβάλουν πίσω από τα βουνά της ηπείρου ένα σμήνος F16 και να βομβαρδίσουν την Κέρκυρα με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου.

Αν καταφέρουν να ξαναπετύχουν και αυτή τη φορά το δημοτικό θέατρο, αυτό το κρύο τσιμεντένιο μαυσωλείο που έφτιαξε η χούντα με αισθητική Πατακού, θα τους είμαστε για πάντα υποχρεωμένοι.

Δεν συμβαίνουν, όμως,  τέτοια πράγματα πάρα μόνο στην αρρωστημένη φαντασία ενός χρεωκοπημένου σιδηρουργού.

Εκεί που όλα πάνε καλά,  ξαφνικά αισθάνομαι ένα μυρμήγκιασμα στο αριστερό μου πόδι.

Το μυρμήγκιασμα δυναμώνει και γίνεται ανυπόφορο κουδούνισμα.

Σηκώνω το τηλέφωνο.

Έρχονται Λέει!

Ο Χριστός και η Παναγία!

Έρχονται το Πάσχα για δύο εικοσιτετράωρα!

Αδειάζει  το αίμα μου , μυρμηγκιάζει όλο μου το σώμα και αμέσως μετά δυνατή ταχυπαλμία.

Σηκώνομαι και παίρνω τον ανήφορο ανήσυχος.

Θυμάμαι πέρσι τέτοιες μέρες τους περίμενα στο λιμάνι.

Κατεβήκαν τσαλακωμένοι και ιδρωμένοι.

Ξεφόρτωσαν παιδιά , καρότσια, πατίνια, καλάμια ψαρέματος, βραστήρες, καφετιέρες, κλουβιά, σκυλιά με πτυσσόμενα λουριά και κιβώτια με ζωοτροφές.

Πήγα να χαϊδέψω ένα μαύρο ροτβαιλερ, να μην νομίσουν ότι δεν αγαπώ τα ζώα,  και παραλίγο να χάσω το χέρι μου σαν τον Μιγκέλ Θερβάντες στην ναυμαχία της Ναυπάκτου.

Θελαν να ξεκουραστούν, 
να πάνε για ποτό, 
να παρακολουθήσουν και την συναυλία με έργα Μπαχ στον Ντόμο γιατί είναι «μάστ», 
να προλάβουν και τους σαράντα πέντε επιτάφιους πατείς με πατώ σε, 
να ξαναπάνε για ποτό, 
να χάσουν το έναν σκύλο, 
να τον βρουν αλλά να χάσουν το κινητό, 
να το βρουν αλλά να μην θυμούνται που παρκάρισαν, 
να βρουν το αυτοκίνητο αλλά να τους έχουν «κλείσει», 
να τσακωθούν με κάποιον εξίσου αγχωμένο Αθηναίο και να πάνε γρήγορα για ύπνο, 
να ξυπνήσουν και να τρέχουν αλλόφρονες στους δρόμους γιατί από στιγμή σε στιγμή θα πέσουν τα κανάτια, 
να γυρίσουν πίσω νηστικοί , αγχωμένοι και τσαλαπατημένοι, 
το βράδυ ξανά πατείς με  πατώ σε στην ανάσταση, 
δεν προλάβαμε να κάνουμε μαγειρίτσα , 
ψάχνουν για μεταμεσονύκτιο εστιατόριο , 
να πάνε και για ποτό, 
να ξυπνήσουν και πρωί-πρωί να σουβλίζουν αρνιά και άντερα, 
να μην ψηθεί καλά το αρνί και να αρχίσει η γκρίνια, 
να μου πάρει το παϊδάκι από το χέρι μαζί με το δάχτυλο το ροτβάιλερ και να μην πω και κουβέντα.

Ακολουθούσα το ξέφρενο ατσελεράντο και αισθανόμουν σαν ακούσιος επιβάτης στο «τραίνο της μεγάλης φυγής».

Έφυγαν την Δευτέρα.

Ανασάναμε.

Φτάνω στο άγαλμα του Καποδίστρια και σκέφτομαι να μαζέψω όλα τα αγάλματα πάνω από το ΝΑΟΚ . 

Το Καποδίστρια , τον Σχούλεμπουργκ, τον Διονύσιο Σολωμό .

Να τα παρατάξω απέναντι από την θάλασσα.

Η Νήσος του Πάσχα.

"Σαν πολύ δεν όργωσες ?"

ΕΝΑ ΑΦΉΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΌΦΟΥ  ΤΑΣΟΥ ΚΑΤΙΝΤΣΑΡΟΥ

Μόλις γύρισα, με κοίταξε αυστηρά η μάνα μου και μου είπε: “Καλά, γιατί είχατε αγκαλιαστεί με τον Γιώργο και κλαίγατε;”

Δίστασα, αλλά έσφιξα τα χείλια μου. Δεν ήθελα να απαντήσω. Ντράπηκα;… 

“Να μη σε νοιάζει”, είπα τελικά.

Δεν επέμεινε. Δεν το ξέχασε όμως. Έχουν τον τρόπο τους οι μανάδες…

Ούτε εγώ το ξέχασα!

Ο Γιώργος, γειτονόπουλο και φίλος στα… ήσυχα παιχνίδια, συνεσταλμένο παιδί της Πέμπτης Δημοτικού. Της Έκτης εγώ…

Κάθε μέρα σχεδόν, τις απογευματινές κυρίως ώρες, μιλάγαμε πολύ: για το σχολείο, για τη γειτονιά, για τον κόσμο! 

Στον πόλεμο που έπαιζαν οι δρόμοι μας (Θερμοπυλών εμείς, Επιδαύρου αυτοί), σαν να μη συμμετείχαμε.

 “ Ήταν παντελώς άστοχο να μαλώσουμε έστω και για πλάκα; Ακόμα δεν ξέρω…

Όταν όμως τον είδα με το κεφάλι κατεβασμένο, εκείνο το μεσημέρι, απ” την αρχή κατάλαβα ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. 

Δεν είχαμε βρεθεί την προηγουμένη, γιατί ήταν “περίεργη” μέρα, 21 Απριλίου του ’67…

Δεν μίλαγε. Τον κοίταζα. Σφίγγα με κατεβασμένο το κεφάλι. Δεν μίλησα καθόλου κι εγώ. Μόνο μετά από ώρα: “Γιώργο, θα μου πεις;”

“Ξέρεις, άλλαξαν τα πράγματα…”

“Τι εννοείς;”

“Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά αλλάζουν πολλά στο σπίτι… Πιάσανε τον πατέρα μου!”

Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ για τις οικογένειές μας. Δεν χρειαζόταν…

“Πώς; Τι έγινε;”

“Χτες, προτού ξημερώσει, ήρθανε πολλοί αστυνομικοί και τον πήρανε. Το μόνο που του είπανε, όταν τους ρώτησε τι θέλουνε, ήταν “σαν πολύ δεν όργωσες;””

Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω απ” το να τον αγκαλιάσω και να κλάψω μαζί του…

Μάλλον ήταν κι ένας απ” τους σημαντικότερους λόγους που μ” έκαναν να μισήσω τόσο πολύ τη δικτατορία. 

Συν τοις άλλοις, έπρεπε ν” αγωνιστούμε για να ελευθερωθεί κι ο πατέρας του φίλου μου. Όχι τίποτ” άλλο, αλλά για να μην κλαίμε και σαν μικρά παιδιά!…

Σχόλια για μια ερωτευμένη πυγολαμπίδα.

Πέρσι τέτοιο καιρό είχα γνωρίσει μια ερωτευμένη πυγολαμπίδα.

Οι Πυγολαμπίδες ως γνωστόν, ερωτεύονται  «για πάντα» καθώς λένε.

Αργότερα έμαθα ότι στο βασίλειο των πυγολαμπίδων όταν λένε «για πάντα»  εννοούν ακριβώς αυτό .

Εμείς  , οι υπήκοοι του βασιλείου των ανθρώπων, ερωτευόμαστε και εμείς «για πάντα» αλλά εννοούμε κάτι άλλο.

Αυτό με μπέρδευε συνεχώς στην συνομιλία μου με την ερωτευμένη πυγολαμπίδα.

Ως γνωστόν μια χημική διεργασία κάνει την ουρά της πυγολαμπίδας να λάμπει στο σκοτάδι.

Εκείνες τις νύχτες του Μάη δεν είναι να χάνει κανείς τον  φωτεινό ερωτικό  χορό των πυγολαμπίδων .

Πολλοί λένε ότι δεν πρόκειται για αρμονικό χορό αλλά για μια άναρχη και άνευ νοήματος κίνηση μικρών διακοπτόμενων φωτεινών σημαδιών  στο σκοτάδι.

Δεν ξέρουν διότι ουδέποτε υπήρξαν «για πάντα» ερωτευμένες πυγολαμπίδες.

Ένα τέτοιο βράδυ χαζεύαμε στο σκοτάδι τον χορό αμίλητοι.

Δεν θυμάμαι το πώς αλλά, καθώς συνηθίζεται στα μέρη μας , κάποιος άρχισε το τραγούδι.

Αν δεν κάνω λάθος τραγουδούσε το τραγούδι «Ο Εν Κανά Γάμος», αλλά δεν έχει σημασία.

Τραγουδούσαμε και νοιώθαμε σαν να είχαν εναρμονισθεί τα πάντα.

Η κίνηση των πυγολαμπίδων , το τρεμόσβησμα των αστεριών , όλοι οι ήχοι της νύχτας …. ακόμα και νυχτερινός αέρας.

Κοιταχτήκαμε και …ναι! Ήταν έτσι!

Σαν να ελάφρυναν τα πόδια μας και να μην ακουμπούσαν κάτω.

Στροβιλιζόμαστε μαζί με τις πυγολαμπίδες στο ίδιο τέμπο.

Μπήκαμε στο βασίλειο τους και τότε καταλάβαμε  πως μετράνε οι πυγολαμπίδες το «για πάντα».

Τότε την γνώρισα και μου τα εξήγησε όλα.

Στο κενό.

Αναμαλλιασμένη από όλους τους ανέμους της νύχτας.