«…για κάτι υπόθεσες ψυχικές » *

 Τον  παπαδημήτρη  τον γνώριζα από τότε που δούλευε σερβιτόρος στο Λιστόν.

Είχε βγάλει μια γνωμάτευση  σύμφωνα με την οποία  «το αίμα είναι σαν τον καφέ. Αν μένεις  συνέχεια όρθιος  κατακάθεται στα πόδια και παθαίνεις  θρόμβωση.»

Εκείνο τον καιρό , της δραχμής,  τα πουρμπουάρ πέφτανε βροχή.

Οι Άγγλοι αφήνανε πιο πολύ πουρμπουάρ από τον λογαριασμό.

Με το που ήρθε το ευρώ ο παπαδημήτρης πραγματοποίησε το μεγάλο του όνειρο.

Έγινε περιπτεράς.

Τώρα θα καθότανε  όλη μέρα και το χρήμα θα ερχόταν μόνο του.

Η πιτσιρικαρία από τα σχολεία  σταμάτησε τα πανάκριβα σάντουιτς του κυλικείου  και εστράφη στα κρουασάν και στο μπουκαλάκι το νερό από το περίπτερο του παπαδημήτρη.

Όλα πήγαιναν καλά ώσπου η Ελλάς μπήκε στα μνημόνια.

Ήταν τότε που η πιτσιρικαρία   πέρασε στο απέναντι  πεζοδρόμιο και ψώνιζε κρουασάν και νερό από το σούπερ μάρκετ.

Δεν άντεχε που δεν άντεχε ο παπαδημήτρης το ατελείωτο καθισιό και  βρήκε την ευκαιρία να κάνει κάτι ενδιάμεσο.

Εγκατέλειψε το περίπτερο και έγινε παπάς.

Ήταν τότε που η Ελλάς όδευε προς την μετατροπή της σε ενεργειακό κόμβο.

Εδώ θα είχε σταθερό μισθό και το κυριότερο , θα ήταν και όρθιος και καθιστός.

Η νέα περίοδος στην ζωή του παπαδημήτρη ήρθε την κατάλληλη στιγμή.

Το συναντούσα συχνά και κυρίως όταν ερχόταν στην πόλη για την μισθοδοσία και τα σχετικά ψώνια.

Μια μέρα μου λέει.

-«Έχω ένα παράπονο από σένα Σταμάτη»

-«Τι παράπονο παπαδημήτρη μου;»

-« Κάθε που με βλέπεις πιάνεις τα αρχίδια σου.»

-«Δεν είναι προσωπικό παπαδημήτρη. Ο Πατέρας μου είπε να πιάνω τα αρχίδια μου κάθε που βλέπω παπά αλλιώς θα μου πάει στραβά όλη η ημέρα…δεν λέει η Αγία Γραφή:  «Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. Ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένη ἐπὶ τῆς γῆς» ; Το ακολουθώ».

Με κοιτάει βλοσυρός και μου λέει:

-«Καλά θα σε κανονίσω εγώ!»

Έκτοτε, όποτε με συναντούσε,  έπιανε πρώτος τα αρχίδια του.

Είχε ήδη δημιουργηθεί ανάμεσα μας μια πνευματική σχέση.

Η  θρησκευτική μου παιδεία προήλθε από την εποχή που ήμουν στρατιώτης  και μόνιμος φρουρός των συνόρων της πατρίδος.

Είχα βρει μια Αγία Γραφή στη σκοπιά και μην έχοντας τι άλλο να διαβάσω την έμαθα απέξω.

Αγνοώντας την πνευματική μου αυτή ενασχόληση ο λοχαγός μου με κατακεραύνωνε στην αναφορά του λόχου αποκαλώντας με «Αναρχοκομμουνιστή, Εαμοβόυλγαρο και ληστοκομμουνιστοσυμμορίτη».

Του ζήτησα να μου το γράψει για να το θυμάμαι και μου έριξε πέντε μέρες φυλακή.

Ωστόσο οι θρησκευτική μου παιδεία με βοήθησε να  αντεπεξέρχομαι επιτυχώς στις συζητήσεις με  διάφορες φράξιες του χριστιανισμού.

Τις προάλλες ρώτησα τους μάρτυρες του Ιεχωβά  γιατί , μετά τον κατακλυσμό του Νώε, όλα τα καγκουρώ πήγαν στην Αυστραλία.

Δεν έλαβα απάντηση και με παρέπεμψαν στον Θεό.

Τους είπα ότι τον ρώτησα αλλά δεν μου απάντησε.

Θα το θέσουν μου είπαν στην επόμενη συνέλευση τους.

Επανέρχομαι στον παπαδημήτρη.

Η Θητεία του παπαδημήτρη ως Ιερέα πρέπει να ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής του.

Τα ωραία όμως κάποτε τελειώνουν και ο παπαδημήτρης αποδήμησε εις Κύριον.

Ήταν η μοναδική κηδεία παπά στην οποία επήγα.

Το πρόβλημα ήταν ότι εκεί ήταν πολλοί παπάδες.

Διακριτικά και προσεκτικά ,  με αργές κινήσεις,  είχα σταυρωμένα τα χέρια μου μπροστά , στο ύψος των γεννητικών μου οργάνων,  και κοιτώντας  τον καθένα παπά  με το ένα χέρι κάλυπτα το άλλο ενώ  έκανα την δουλειά μου προσέχοντας να μην ξεχάσω κανέναν.

Οι  φίλοι μου απεφάνθησαν ότι αυτό το κόλλημα μου χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και έτσι απευθύνθηκα στον προσωπικό μου ψυχαναλυτή ο οποίος ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη.

Έχει κάνει σπουδές στην Αμερική και τον ήξερα από την εποχή που ήμασταν στην ΚΝΕ που , ως γνωστόν , (..λέει στην ζωή το μέγα Ναι) .

Μου απάντησε δια αλληλογραφίας λέγοντας μου ότι η περίπτωση μου είναι σοβαρή, χαρακτηρίζοντας την μάλιστα , «κακοήθη ψυχαναγκασμό».

Με προέτρεψε , δε, να παρακολουθήσω ξανά στο You Tube την αστυνομική σειρά  «Ντετεκτιβ  Μόνκ».

Αν και αυτό δεν φέρει αποτέλεσμα θα με καλέσει να συμμετάσχω σε  σχετική θεραπευτική ομάδα  που έχει συγκροτήσει.

Θα μου κάνει και καλή τιμή.

 

·        Ο Τίτλος είναι  απόσπασμα από το έργο του Διονυσίου Σολωμού «Η Γυναίκα της Ζάκυθος»