Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Σου φτάνουν λίγα ψίχουλα.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο "Ιπτάμενος Ολλανδός " με τον "Μικρό Πρίγκιπα" εδω.

Συνεχίζω με την Μικρή χορωδία του Αντονιάνο.

Πρόκειται για ένα χωριό κοντά στην Μπολώνια που, εκτός των άλλων, είναι φημισμένο για την παιδική του χορωδία, το θρυλικό Piccolo Coro dell' Antoniano που έχει γυρίσει όλο τον κόσμο τραγουδώντας και που έχει αναδείξει σπουδαίους τραγουδιστές.

Για αγγλομαθείς. εδω

Προσέξτε το κοντραπούντο στο ρεφραίν και προσπαθήστε να το μουρμουρίσετε.

Δεν "παίζωνται" τα πιτσιρίκια!
video
Το βιντεάκι το βρήκα και του έβαλα υπότιτλους εγώ ο ίδιος . Ως εκ τούτου αναλαμβάνω την ευθύνη της μεταφράσεως.

9 σχόλια:

Iptamenos Ollandos είπε...

Ένας "κολλητός" είναι αυτό που χρειαζόμαστε... Καταλαβαίνεις;
Εσύ τουλάχιστον κατάλαβες τον Μικρό Πρίγκιπα! Ελπίζω να τον έχεις γνωρίσει κιόλας!

Καλή δύναμη για την συνέχεια...

IL TROVATORE είπε...

Μιλάμε για μια αδελφή ψυχή.
Ναί την έχω γνωρίσει.
Πριγκίπισσα είναι.
Αλλά δεν είναι και τόσο μικρή.

Πρίγκιπα δεν έχω βρεί ακόμα.

Συναντώ διάφορους στο δρόμο με στολή πρίγκιπα αλλά είναι γιατί μένω κοντά στο ψυχιατρείο.

Iptamenos Ollandos είπε...

Χαίρομαι πραγματικά για εσένα. Ξέρεις φυσικά ότι δεν έχει σημασία ούτε το φύλο ούτε η ηλικία. Ούτε η θρησκεία, ούτε η εθνικότητα, ούτε οτιδήποτε άλλο έχουμε εφεύρει για να αυτο-διαμελιζόμαστε...

Όσο για τους τρελλούς που έχεις κοντά σου, δεν είναι από το ψυχιατρείο, είναι που υπάρχουν πολλοί γενικώς... ;-)
Και έτσι για να σε παρηγορήσω, εγώ εδώ εις τα ξένα και χωρίς να μένω κοντά σε ψυχιατρείο, βλέπω αρκετούς με στολή... πριγκιπέσσας! :-))

IL TROVATORE είπε...

Αυτό το "αυτοδιαμελιζόμαστε" καλό.
Είδες η γλώσσα μας πόσο εύπλαστη είναι;

Iptamenos Ollandos είπε...

Σε διαβεβαιώ ότι έψαξα για να είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει πριν στη στείλω...Η λέξη δεν μπήκε τυχαία ;-)

coerdia είπε...

Πολύ ωραία και σωστά,μας φτάνουν λίγα ψίχουλα, ο κολλητός μας είναι απαραίτητος,αλλά τα παυλόσυκα με προσοχή, εντάξει:)

il trovatore είπε...

coerdia
Μαθαινεις, βλέπω, τη γλώσσα καλά!

Το κρύο μας φέρνει κοντά αλλά οσο πιό κοντά ερχόμαστε τόσο αλληλοενοχλούμαστε απο τα αγκάθια μας.
Ξανά απομακρυνόμαστε και ξανα
απο την αρχή.

coerdia είπε...

Μπα, λίγα έχω μάθει Τροβατόρε.

Όταν ήμασταν παιδιά μια φορά με τα φύλλα από μια άγρια φραγκοσυκιά και με τα φραγκόσυκα παίζαμε τένις (τρομάρα μας, θέλαμε και τένις) και μετά φτιάχναμε μαρμελάδες (τις οποίες δεν φάγαμε προφανώς). Μετά μας περιέλαβαν οι θείες και οι μανάδες για να βγάλουν τα αγκάθια. Ωραία ήτανε, ακόμα κι ο εξάψαλμος που ακολούθησε, "μην σε ξαναδώ, περνάει το αγκάθι στο αίμα και πάει στην καρδιά" και ιστορίες:)

Το τραγούδι απ'όσο είδα στο Youtube είναι από το βιβλίο της Ζούγκλας του Κίπλινγκ και του Ντίσνεϋ, το έχει και στα ελληνικά και στα αγγλικά αλλά αυτή η εκτέλεση είναι η πιό φοβερή. Χαίρετε κι ευχαριστώ.

IL TROVATORE είπε...

coerdia
Και εγώ ευχαριστώ
Θα σου εξηγήσω απο κοντά.