Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

ΓΥΝΑΙΚΕΣ!

Η τελευταία φορά που πήγα σε εκδήλωση για την γιορτή της γυναίκας ήταν για μένα μια τραυματική εμπειρία.
Aποφάσισα να μην ξαναπατήσω το ποδάρι μου σε ανάλογες εκδηλώσεις .
Η αλήθεια είναι ότι ήμουν αρκούντως εριστικός.
Αλλά και εκείνες! Να μην μπορούν να ανεχθούν την διαφορετική άποψη?
Γλύτωσα το λυντσάρισμα παρατρίχα . Ίσα που πρόλαβα να χωθώ στο ασανσέρ και απέξω να με βρίζουν. Αν υπήρχαν πέτρες θα με λιθοβολούσαν οι Μαινάδες!
Κατάφερα όμως να πάρω το ταψί με τα κεφτεδάκια από τον μπουφέ. Κάτι ήταν και αυτό.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν. Ορισμένοι δε από δαύτους έφαγαν και από τα κεφτεδάκια λίγο αργότερα όταν συγκροτηθήκαμε σε σώμα για να κάνουμε την δέουσα αποτίμηση .
Ας είναι.
Θυσιάστηκα για να περιδρομιάζει κεφτεδάκια ο λαός.
Χτες το βράδυ όμως είδα στον ύπνο μου τον Μπουκόφσκι (μεγάλη η χάρη του) και άρχισε να με βρίζει, (η ώρα πέντε το πρωί) .
Ότι ,και καλά, «έχω παραιτηθεί» . Ότι ο αγώνας τώρα βρίσκεται «στην πιο κρίσιμη φάση του». Ότι θα είμαι ένας «ξοφλημένος αν δεν βγω από το αμπρί μου». Και άλλα που δεν μπορώ να πω γιατί μας ακούνε και μικρά παιδιά.

( με συγχωράτε για την διακοπή αλλά πρέπει να πάω να δω μην μου κολλήσει το φαί)

…..Πού είχαμε μείνει? …

….Α! Στα μπινελίκια του Μπουκόφσκι.

Αυτός, βέβαια, είναι στην Κόλαση με κύρωση του ήπατος (τα περί λευχαιμίας να πάνε να τα πούνε αλλού).
Θα μου πείτε, θα ήταν καλύτερα αν ήταν στην κόλαση με καθετήρα από καρκίνο του προστάτη?
Σύμφωνοι. Αλλά αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να μου σπάς τα’αρχίδια τα άγρια χαράματα.
Έχω τις πεποιθήσεις μου κύριε! Αλλά αν δεν τις συμμερίζεται κανείς τι θα πρέπει να κάνω? Να κόψω τις φλέβες μου για να σου κάνω παρέα?
Είμαι περικυκλωμένος από παντού από γυναίκες με δύο ονόματα και με χίλια πρόσωπα.
«Φανέρωσε μας τη μάσκα που κρύβεις , κάτω από τη μάσκα που φοράς» που έλεγε και κείνος ο Θεσσαλονικιός ο ροκάς .
Η μία είναι Βούλα Τουρλουμούση – Κοτοπούλη , η άλλη είναι Άννα Ψαρούδα –Μπενάκη , η άλλη είναι Γιάννα Αγγελοπούλου- Δασκαλάκη , η άλλη είναι της Αριστεράς- (και της)- προόδου . Δεν βρίσκεις άκρη.
Κρατάνε πισινές , θέλουν συμβόλαια σχέσεων, με το ένα μάτι σε κοιτάνε και με το άλλο κοιτάνε να δουν τι έχουν να λαβαίνουν, πολεμάνε να γίνουν χειρότερες από εμάς πάσει θυσία !
Δεν μπορούμε να το ανεχθούμε αυτό?
Συμφωνώ!
Να αγωνιστούμε?
Συμφωνώ!
Να μην προσπαθώ αλλά να κάνω?
Συμφωνώ!
Να μην ελπίζω αλλά να πράξω (που έλεγε και ό άλλος) ?
Συμφωνώ!
Αλλά άμα δεν τα καταφέρω και τώρα τι θέλεις να γίνει?
Η θα πάω στο άγιο όρος η θα έρθω να σε βρω !
Αλλά εδώ που τα λέμε , καλύτερα σε κελί με καλόγερο παρά να με ψέλνεις εσύ στην κόλαση.
Και για πες μου εσύ ρε «παλικαρά» του κώλου , γιατί την κοπάνησες μια μέρα μετά? Περνιέσαι για έξυπνος?

Συγχύστηκα πάλι!

14 σχόλια:

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ρε ευρυπίδη μισογύνη, βρες μια γυναίκα να σε γλυκάνει.
Να μη σου κολλάει και το φαΐ δηλ, όχι τίποτ' άλλο.

il trovatore είπε...

Και μόνο που βγάζεις αυτό το συμπέρασμα φτάνει για να καταλάβω το πως έβγαλες και το συμπέρασμα για την ορθότητα των αποφάσεων του συνεδρίου του κόμματος.

krotkaya είπε...

α, ωραίο ποστ.

Εγώ την άποψή μου για τα διπλά ονόματα στην έχω ξαναπεί.

Αυτό είναι ένα θέμα. Το να πληρώνομαι όσο πληρώνεται και ο άντρας συνάδελφός μου, εφόσον κάνουμε την ίδια δουλειά είναι ένα άλλο. Ένα άλλο θέμα επίσης είναι το να μη με προσλαμβάνουν οι εργοδότες, αν είμαι σε ηλικία επικίνδυνη για εγκυμοσύνη, επειδή θα μου πληρώνουν την άδεια μητρότητας.

Κι ένα άλλο είναι να επιδιώκω να μοιάσω στους άντρες, για να τα καταφέρω πχ επαγγελματικά. Εντελώς άλλο.

Εκτός από τις γυναίκες που πρέπει να τα ξεμπερδέψουν, μήπως πρέπει κι εσείς να βγείτε από το λούκι στο οποίο έχετε μπει και να δείχνετε λίγο πιο ξεκάθαρα τι θέλετε -και να μη μας πρήζετε?

Tι μαγείρευες αλήθεια;

il trovatore είπε...

Παστιτσάδο με μοσχάρι.
Είναι κάτι σαν μακαρόνια χοντρά με μοσχάρι, σάλτσα κόκκινη, κόκκινο Καυτερό πιπέρι κλπ. Το καλύτερο γίνεται με κόκκορα. Θα σου πώ λεπτομέρειες το καλοκαίρι.
Πρόκειται για Κερκυραική συνταγή.

Όταν μιλάω για τα διπλά ονόματα δεν κυριολεκτώ.
Προσπαθώ με αυτόν τον τρόπο να δείξω μια προσπάθεια του γυναικείου φύλου να αποδεχθεί την δικτατορία που έχει επιβάλει ο άνδρας εδώ και χιλιάδες χρόνια και να ανταποδόσει με τον ίδιο τρόπο.

Δεν μιλάω για τα δικαιώματα της γυναίκας που πρέπει να είναι αυτονόητα για όλους . Λέω ότι ακόμα και αυτά δεν αρκούν.

Ούτε μιλάω απο την πλευρά του άντρα, ντρέπομαι να μιλήσω για λογαριασμό του.

Προσπάθησε να βρής την "Πατριαρχία" του Ερνστ Μπόρνενμαν. Τά λέει όλα.
Εδώ έχει εξαντληθεί.

Το διακύβευμα είναι η ελευθερία μας.

Ανώνυμος είπε...

Δεν είσαι εσύ μισογύνης, οι άλλες είναι γυναίκες.

Από άτομα που κατάπιαν αμάσητο το σπόρτιγκ αυτά τα ακούω βερεσέ.

μπρέζνιεφ

il trovatore είπε...

Είμεθα μετανεοφεμινισταί!
Αλλά που να καταλάβετε εσείς που είσαστε ακόμα στο "η εργασία απελευθερώνει".

krotkaya είπε...

Καλό φαίνεται το παστιτσάδο, αλλά δε μου αρέσουν τα καυτερά πιπέρια. Και λεπτομέρειες δεν θα πεις σε μένα, εγώ δεν μαγειρεύω, είμαι ανεπρόκοπη!

Εγώ, Τροβατόρε μου, είμαι της άποψης ότι ο άλλος (όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος) καταλαμβάνει όσο χώρο του αφήνεις. Όσο εσύ κάνεις πίσω, αυτός προελαύνει. Πώς γίνεται με τον καπιταλισμό; Ένα τέτοιο πράμα. Στο πιο vulgaire.

Αντιλαμβάνομαι τι εννοείς με τα διπλά ονόματα, και νομίζω πως αυτό που είχα πει τότε, δεν ήταν άσχετο.

Θα το ψάξω το βιβλίο.

Μπρέζνιεφ, τα κουτσομπολιά λένε πως ο Ευρυπίδης τις έτρωγε από τη γυναίκα του, γι'αυτό είχε τέτοιο πάθος. Επίσης, αν διαβάσεις λίγο Ευρυπίδη, θα δεις πως άδικα κατηγορήθηκε για μισογυνισμό. Και μόνο η Μήδεια αρκεί, για να ανατρέψει τον ισχυρισμό.

Κατά τα άλλα, ο Μπρέζνιεφ άπό το '83 δεν έχει πεθάνει?

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Από το 82. Το 83 γεννήθηκα εγώ και συνεχίζω το έργο του.

Εμείς παίρνουμε γραμμή από τον αριστοφάνη. Όλα τα άλλα είναι προβοκάτσιες...

Φιλαλήθης είπε...

Eτσι είναι αγαπητέ συνιστολογιούχε ,δεν έχεις ακούσει πως το χρήμα δεν έχει χρώμα;ε σιγά μην έχει και φύλο!
Κάργες αγαπητέ ...κάργες!

Όσο για το παστιτσάδο ,δοκίμασες να βάλεις σπιτσερικά από το σπιτσεριό;

il trovatore είπε...

Φιλαλήθη μου
"... θάνατος και οι γυναίκες που αγαπιούνται ωσαν να καθαρίζουνε κρεμμύδια..."

Εμείς το λέμε "Σπετσερικό" και ενοούσαμε το φαρμακείο-βοτανοπωλείο.
Τώρα δεν υπάρχουν τέτοια μαγαζιά και έτσι τα μυρωδικά του φαγητού τα έχω φυτεμένα και όσα δεν έχω τα βρίσκω στη "λαική".
Έχεις δίκιο πάντως. Όλο το παιχνίδι στο παστιτσάδο παίζεται στην επιλογή και στην ισσοροπημένη ποσότητα των μυρωδικών. Αλλά και στο στύψιμο της σάλτσας. Μπορεί να βράζει το κρέας με την σάλτσα δύο ώρες στους 150 αλλά στα τελευταία δύο λεπτά κρίνεται το αποτέλεσμα. Ο άνιθος για παράδειγμα δεν μπορεί να βράζει δύο ώρες γιατι χάνει εντελώς την γεύση του. Πρέπει να τον ρίξεις δέκα λεπτά πρίν βγάλεις το φαί απο τη φωτιά.
Η λέξη Σπετσερικό προέρχεται απο την λέξη spezzeria που σημαίνει ακριβώς βοτανοπωλείο-φαρμακείο.

Την χρησιμοποιούν στην Νεοιταλική αλλά είναι Ενετική λέξη.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα! (τι γράφω θεέ μου)

Δεν σε παρεξηγεί κανένας. Καταλαβαίνουμε τί είναι και τι δεν είναι . Δεν είμασται χτεσινοί. Απλώς σου κάνουμε και μας κάνεις πλάκα και βρίσκουμε και αφορμή να πούμε και καμιά κουβέντα.

Кроткая είπε...

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα, οραματίζεσαι τη μέρα που οι Εκκλησιάζουσες θα καταλάβουν τα χειμερινά ανάκτορα!?

Γιατί, αν είναι έτσι, προσωπικά, είμαι μέσα, χα χα χα!

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

...και θα πηγαίνουν με έναν γέρο κι άσχημο πριν ζευγαρώσουν με το ταίρι της αρεσκείας τους.

Μπορεί να ήταν παρωδία, αλλά οι εκκλησιάζουσες ήταν χρόνια μπροστά από την εποχή τους.
Η πρώτη καταγραμμένη περιγραφή του κομμουνισμού.

Υγ: Τροβαρόρε, αν δε σ' αρέσει μπορείς να με λες βασίλη. Και το θεέ μου καλό είναι.

Μαρία είπε...

5. αέρια

Η γιαγιά μου είχε σοβαρό πρόβλημα με τα αέριά της.
Τη βλέπαμε μόνο την Κυριακή.
Καθόταν στο τραπέζι
Και πόρδιζε.
Ήταν πολύ βαριά,
Κι ογδοντάχρονη.
Φορούσε μια μεγάλη γυάλινη καρφίτσα, αυτό ήταν που πρόσεχες πάνω απ’ όλα
Εκτός απ’ τα αέρια.
Την αμόλαγε την ώρα που σερβιριζόταν το φαγητό.
Την αμόλαγε ηχηρά, με εκρήξεις
Ανά ένα λεπτό περίπου.
Την αμόλαγε
Τέσσερις ή πέντε φορές
Μέχρι να σερβιριστούμε πατάτες
Να βάλουμε στα πιάτα μας τη σάλτσα
Να κόψουμε το κρέας.

Κανείς δεν είπε ποτέ τίποτα,
Ιδίως εγώ.
Ήμουν μονάχα έξι ετών.
Μόνο η γιαγιά μου μίλαγε.
Ύστερα από τέσσερις ή πέτνε ριπές
Αναφωνούσε με αυταρχικό ύφος,
«θα σας θάψω όλους!»

Δε μου πολυάρεσε αυτό:
Πρώτα οι κλανιές
Κι έπειτα οι δηλώσεις.

Συνέβαινε κάθε Κυριακή.
Ήταν η μητέρα του πατέρα μου.
Κάθε Κυριακή είχαμε κουβέντες για θανατικά, πορδές,
Πουρέ και σάλτσα κρέατος
Καθώς κι εκείνη τη μεγάλη γυάλινη καρφίτσα.

Τα κυριακάτικα τραπέζια
Τέλειωναν πάντα με μηλόπιτα και
Παγωτό
Και μ’ ένα χοντρό τσακωμό
Πότε για το ένα και πότε για το άλλο,
Στο τέλος, η γιαγιά έφευγε τρέχοντας
Έπαιρνε το κόκκινο τρένο για να γυρίσει στην
Πασαντίνα
Το σπίτι βρώμαγε επί μία ώρα
Κι ο πατέρας μου τριγυρνούσε
Κουνώντας την εφημερίδα στον αέρα και
Μονολογώντας, «Φταίει το αναθεματισμένο λάχανο
Τουρσί
Που τρώει!»

Τσαρλς Μπουκόφσκι

il trovatore είπε...

Ναί Μαρία!
Κάνε ότι μπορείς για να μην απαλλαγώ ποτέ απο αυτόν!