Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Η χωριάτικη μουσική στα Επτάνησα

Η αγροτική μουσική είναι χωρισμένη στα εξής
1. Την χορευτική που έχει διάφορες εκδοχές σε κάθε περιοχή και ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια «στρουμεντάλε», δηλαδή ήταν μόνο μουσική χωρίς τραγούδι.
2. Το τραγούδι «Αρέκια»- orecchio –αυτί . Είναι αυτοσχέδιο τραγούδι με στίχους κοινωνικούς , περιπαιχτικούς η ερωτικούς .
Ονομάζεται έτσι γιατί δεν προϋποθέτει μουσικές γνώσεις (με το αυτί).
Είναι κάτι ανάλογο με τις Κρητικές Μαντινάδες.
3.Το τετραφωνικό χορωδιακό τραγούδι χρειάζεται μουσικές γνώσεις και παρά πολύ καλό συντονισμό των φωνών. Είναι τραγούδι κατά βάση χωρίς συνοδεία οργάνων (δηλαδή ακαπέλα) και λέγεται ότι η συνοδεία οργάνων , όπου και όπως έγινε ,είναι σχετικά πρόσφατη.
Το συναντάμε σε αυτήν την μορφή σε αρκετές περιοχές της Μεσογείου. Έχει την προέλευση του μετά την Αναγέννηση .
Φαίνεται ότι διαδόθηκε από την Βόρεια Ιταλία κατά την εποχή (μετά το 1400μ.χ.) που η Βενετία ήταν μεγάλη εμπορική δύναμη και κυριαρχούσε σε αρκετές περιοχές της Μεσογείου.
Ήταν ακαπέλα γιατί ήταν αγροτικό τραγούδι που μέχρι πρόσφατα το τραγουδούσαν κατά την διάρκεια των αγροτικών εργασιών.
Οι φωνές είναι το Πρίμο (Άλτο) , Σεκόντο (κάτι περίπου σαν σοπράνο), Βαρύτονο και Μπάσσο.
Είναι η μουσική της αγροτικής τάξης παρόλο που υπάρχουν και ορισμένα κομμάτια της αστικής μουσικής όπως για παράδειγμα το βασικό τραγούδι από την όπερα Nabbuco του Verdi "Va Pensiero" που στην Βόρεια Κέρκυρα το τραγουδούν σε Ελληνική μετάφραση «Πέτα σκέψη».
Αναφέρεται σε επαναστατικά γεγονότα και αγροτικές εξεγέρσεις του παρελθόντος.
Σε κοινωνικά θέματα , στον έρωτα και στον θάνατο .Έχει σε όλες τις εκδοχές του «ανάλαφρο χαρακτήρα» , περιπαιχτική διάθεση και αυτοσαρκασμό. Ακόμα και όταν αφορά σε ζητήματα που απαιτούν «σοβαρότητα».

Το στερεότυπο του επτανησιακού αγροτικού τραγουδιού που γνωρίζουν πολλοί από την τηλεόραση η από τουριστικές ατραξιόν απέχει πολύ από την πραγματικότητα και αντί να προβάλλει , προσβάλλει την επτανησιακή μουσική παράδοση.

Το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης είχε απαγορεύσει πολλές φορές το τετραφωνικό τραγούδι επειδή όπως έλεγε είναι μουσική "προς τέρψιν".


Η τελευταία απαγόρευση αφορούσε μόνο στους χώρους των Εκκλησιών και αυτό διότι στα Επτάνησα κυρίως τραγουδούσαν οι χορωδίες κατα την διάρκεια της λειτουργίας.



2 σχόλια:

Μαρία είπε...

το πρίμο είναι το σοπράνο και το σεκόντο ειναι το άλτο.

Αλέκος είπε...

Δίκιο έχει η Μαρία ...
Πολλά ΜΠΡΑΒΟ όμως στον Il Trovatore για την απόδειξη του "πολέμου" κατά της ΤΕΤΡΑΦΩΝΙΑΣ από εκεί που προήλθε.
Προσθέτω, ότι (απ' όσα έχω ακούσει) ένας μεγάλος Έλληνας μουσικοδιδάσκαλος του 20ου αιώνα και μάλιστα μαθητής επτανησίων συνθετών, ο Μ Καλομοίρης, συνέβαλε στη συνέχιση αυτού του "φαινομένου.
Ευχαριστώ ...
http://www.youtube.com/user/Tetrafonia