Ένας τροβαδούρος βορειοδυτικά του Ρίο Πέκος με ελάχιστα αποθέματα τροφής , αντοχής , ανοχής και με ξεκούρδιστη την σολ

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Χωρίς αυταπάτες

Τώρα που κατάκατσε (προς το παρόν) ο κουρνιαχτός, ας πούμε και δυο λόγια κι ας πέσουν στο γιαλό.
Η αγωνία του Αραβικού έθνους (εδώ και χρόνια) ήταν η καρέκλα που θα έπρεπε να πιάσει – έστω και καθυστερημένα- στην εποχή των ολοκληρώσεων .
Οι κυρίαρχες τάξεις των χωρών του Αραβικού έθνους διασπάστηκαν σε δύο, βασικά, στρατόπεδα.
Οι πλουσιότερες χώρες επέλεξαν το δρόμο «κατά μόνας» και συντονιζόμενες δια μέσω του Αραβικού Συνδέσμου.
Δεν θέλουν να φορτωθούν τη «μάρα τη σάρα και το κακό συναπάντημα» .
Οι φτωχότερες επιδίωξαν την δημιουργία μιας Παναραβικής Ένωσης προκειμένου να αντιμετωπίσουν από καλύτερες θέσεις την εποχή.
Κάτι , δηλαδή , σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά πιο σφικτή .
Οι Αμερικάνοι δεν θέλουν ούτε να σκεφτούν (για ευνόητους λόγους) μια τέτοια προοπτική (Αραβικής Ένωσης) και διαλύουν η απειλούν με διάλυση όποιο κράτος επιδιώκει να παίξει το ρόλο της Γερμανίας η της Γαλλίας σε μια τέτοια Ένωση.
Ωστόσο η θέση των Αράβων της μίας η της άλλης επιλογής δυσκολεύει αφάνταστα στην εποχή της κρίσης που διανύουμε .
Το μόνο που μπορούν να παζαρέψουν είναι το πετρέλαιο που ιστορικά «τελειώνει».
Ούτε το φτηνό εργατικό δυναμικό της Κίνας- Ινδίας έχουν να πουλήσουν , ούτε φτηνά αγροτικά προϊόντα, ούτε βιομηχανική παράδοση.
Κινδυνεύουν να τους κάψει ο ήλιος της παγκοσμιοποίησης στη μέση της ερήμου.
Τα φτωχά στρώματα του αραβικού πλυθησμού έχουν ρυμουλκηθεί στην γραμμή της Παναραβικής Ένωσης με τον θρησκευτικό φανατισμό αλλά και για ένα καλύτερο μέλλον.
Με δύο λόγια , το ένα μπλοκ κραδαίνει το όπλο των φιλικών σχέσεων με τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους, το άλλο την ενσωμάτωση και τον έλεγχο των κολασμένων του αραβικού πλυθησμού.
Ο μπάτσος των Αμερικάνων φοβάται το μέλλον και βρήκε την κατάλληλη στιγμή να καθαρίσει την αυλή του μπροστά στις εξελίξεις - τόσο στο Ν. Λίβανο όσο και στη Γάζα. Είναι προφανές ότι όχι μόνο δεν τα κατάφερε αλλά πολλαπλασίασε την συσπείρωση των αντιπάλων του και το μίσος εναντίον του.
Η απουσία των κοινωνικών κινημάτων είναι κραυγαλέα αλλά το μέλλον θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

2 σχόλια:

βλαδίμηρος είπε...

Ο μαύρος χρυσός δηλαδή τους έκανε να επαναπαυθούν -τους ολίγους που τον κατέχουν φυσικά- με αποτέλεσμα να συμπαρασύρουν και το μεγαύτερο ποσοστό του αραβικού λαού που ανήκει στα φτωχά στρώματα..
Το χρήμα κόκκαλα δεν έχει
και κόκκαλα τσακίζει..

il trovatore είπε...

Σέ κάθε χώρα έγινε με διαφορετικό τρόπο.
Στη Σαουδική Αραβία πχ ύπαρχει μια σχετική διάχυση του πλούτου με αποτέλεσμα να υπάρχει ενσωμάτωση από ένα καθεστώς φιλοαμερικάνικο και διεφθαρμένο.
Το ίδιο όμως συμβαίνει και στην Λιβύη με "σοσιαλιστικό καθεστώς" που μοιράζει διαμερίσματα, περίθαλψη για όλους και υποδομές (όλα κατασκευασμένα από ξένες εταιρείες). Οι περισότεροι Λίβυοι αρνούνται όχι μόνο να δουλέψουν αλλά και να πάνε σχολείο.
Στο Ιράκ συνέβαινε κάτι ανάλογο αλλά σε μικρότερο βαθμό με αποτέλεσμα να υπάρχεί μια πιό ζωντανή κοινωνία.
Όντως η καθυστέρηση της κοινωνίας των Αράβων οφείλεται ΚΑΙ στον εύκολο πλουτισμό μέσω του πετρελαίου.
Για να μπορεί μιά κοινωνία να αναπτύσεται πολιτισμικά χωρίς το χρήμα και το κεφάλαιο χρειάζεται να έχει αποκτήσει ένα επίπεδο συνείδησης απείρως ανώτερο απο το σημερινό.
Αυτό το επίπεδο κοινωνικής συνείδησης δημιουργήται μέσα στο ιστορικά προηγμένο περιβάλλον του καπιταλισμού της εποχής μας.
Ταυτόχρονα (και αυτή είναι η θεμελιώδης αντίφασή του)ενώ εντός του δημιουργούνται οι υλικές και ιδεολογικές προυποθέσεις για την υπέρβασή του σε μιά ανώτερη κοινωνική βαθμίδα, κλείνουν ερμητικά όλα τα περάσματα προς αυτήν.
Ας κάνουμε ότι είναι αδύνατον για να προλάβουμε γιατί δεν θα διστάσουν να μας πάρουν μαζί τους
στον τάφο.